Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ
Ποιός είναι τόσο αφελής ώστε να απορήσει για το τί ζεί ο ελληνισμός ένα ακόμη Αύγουστο; Συνήθισε ο νεοραγιάς όχι απλά να τον κοροϊδεύουν, αλλά να κατεδαφίζουν ολοσχερώς το περιβάλλον στο οποίο ζεί, χωρίς να αντιδρά, χωρίς να μιλά, χωρίς να συγκινείται. Εξεχύθησαν στις παραλίες, τα beach bar και τις εν μέσω νηστείας χασαποταβέρνες οι ελπίζοντες επί μηδένα υπήκοοι των 800 ευρώ, για να «ξεκουραστούν» από τη μιζέρια στην οποία βόσκουν και την οποία λίγο έως πολύ οι ίδιοι επέλεξαν και ως εκ τούτου δεν έχουν χρόνο να παρατηρήσουν την πύρινη άλωση της πατρώας τους γής. Από την Χίο μέχρι την Αργολίδα και από την κάτω Αχαΐα μέχρι την Πρέβεζα δεν έμεινε πάλι δέντρο όρθιο, πουρνάρι άκαυτο, σχίνο φυλλωτό. Όλα παρεδόθησαν στο έλεος πυρκαγιών, τις οποίες απλά εξοικειωθήκαμε να τις βλέπουμε να οργιάζουν, υπολαμβάνοντας κάθε φορά κάποιον άλλον ως αρμόδιο για αντιμετώπιση και κατάσβεση.
Ως λαός μπορεί να έχουμε τα στραβά μας, τα πάθη, τα λάθη και τα ελαττώματά μας, μπορεί να μην είμαστε όπως οι παλαιότεροι, μπορεί να χάσαμε ένα κομμάτι του καλού μας παρελθοντικού εαυτού, λόγω της αλλοτριώσεως των ηθών και του πολιτισμικού μας εκμαυλισμού μετά την υποταγή μας στο είδωλο της Δύσεως, που μας δίδαξε κυνικό ατομοκεντρισμό, αλλά είναι κοινή αλήθεια πως αυτός ο τόπος, αν στέκει ακόμα, το οφείλει σε δύο τινά: κατά πρώτον, στις αέναες μεσιτείες της Θεομάνας μας, του αμαράντου ρόδου, του χρυσοπλοκωτάτου πύργου και της δωδεκατείχου πόλεως, της Αειπαρθένου Μαρίας την κοίμησιν της οποίας ευλαβώς εορτάσαμε προχθές και η οποία ποτέ δεν εγκαταλείπει το ευλογημένο Έθνος των Ελλήνων, το οποίο τόσο αγαπά, και κατά δεύτερον, στο φιλότιμο των ανθρώπων αυτής της φυλής, η οποία δεν έπαυσε να αναζωογονείται από το αέναο δόσιμο, την ανεκτίμητη γενναιοδωρία της. Ακριβώς έτσι συμβαίνει σε όλο το Δημόσιο και αυτές τις μέρες, όπως το βιώνουμε, στο πυροσβεστικό σώμα. Η αυτοθυσία, η αυταπάρνηση και η κοπή του ιδίου θελήματος –για να μετέλθουμε και μία φράση θεολογική– των απλών χαμηλοβάθμων πυροσβεστών, οι οποίοι επιχειρούν με προσωπικό κόστος στο μέτωπα, τα πεδία και τους προμαχώνες της φωτιάς, σώζουν πάντα ό,τι μπορεί να σωθεί από δάση, σπίτια και ανθρώπινες ζωές κάθε φορά. Τα αρχικοπρόσκυλα της γραφειοκρατίας με τις κουρτίνες κιβδήλων παρασήμων στο στήθος, βαθμούς χωρίς αξία και τις διαπιστεύσεις από το εκάστοτε κόμμα εξουσίας, το οποίο λείχουν και προσκυνούν, τα οποία καταλαμβάνουν αναξιοκρατικώς παχυλούς μισθούς για υπερωρίες και επιπλέον καθήκοντα που ποτέ δεν εκτελούν,είναι αυτά που οσάκις εκτυλίσσεται μία πύρινη μάχη υπερσυγκεντρώνονται σε αίθουσες πολυτελείας στα επιτελεία στο κέντρο της Αθήνας, κάτω από κλιματιστικά, με σαντουϊτσάρες υπό μάλης, και δίδουν αβέρτα εντολές προς πενιχρώς αμειβόμενα στελέχη, τα οποία παλεύουν με τις φλόγες, όταν οι ίδιοι παριστάνουν τους στρατηγούς, χωρίς να έχουν εξέλθει ποτέ από τα γραφεία ασφαλείας τους.
Το σχόλιο της Βούλτεψη περί ελλείψεως εθελοντών δεν πηγάζει παρά από μία εγγενή αλαζονεία της αρχούσης τάξεως, η οποίααντικατοπτρίζει το μέγεθος της αποστάσεως ανάμεσα σε μία αδαή ψευτοελίτ πολιτικάντηδων, η οποία μάλιστα ευθύνεται ακριβώς για αυτήν την επάνδρωση όλων των επιχειρησιακών κέντρων μεκομματικώς διορισμένους ανικάνους κύνες, και τον απλό κόσμο που σπεύδει μόνος του να προστατεύσει το βιός και τον βίο του. Το ψέμα από τα χείλη δημαγωγών του Μαξίμου, εγκαθέτους της πυροσβεστικής και συστημικούς πανεπιστημιακούς της μπίθας, όπως λέμε κι εμείς στα Μεσόγεια, δίνει και παίρνει, χτυπώντας σοβιετικά ποσοστά την παρούσα περίοδο, για να δικαιολογηθούν καταστροφές για την αποτροπή των οποίων δεν υπάρχει όχι απλώς θέληση, αλλά καμμία στοιχειώδης οργάνωση και κανείς υποτυπώδης σχεδιασμός. Γι’ αυτό και στην παραμικρή εκδήλωση πυρκαγιάς εφαρμόζεται αυθωρεί και παραχρήμα ο κανόνας της άμεσης εκκενώσεως, ώστε να δίνονται κάθε φορά διαστάσεις υπέρμετρης απειλής σε κάθε αναφαινόμενο κίνδυνο, για να φιλοτεχνείται έτσι ένα ευνοϊκό περιβάλλον αποποιήσεως ευθυνών από το ανύπαρκτο κράτος των απατεώνων, το οποίο για ό,τι δεν καταφέρνει να προασπίσει έχει μάθει άριστα να επαναλαμβάνει την απάτη της κλιματικής αλλαγής.
Το πρόβλημα είναι, όμως, πολύ σοβαρότερο απ’ ό,τι στην πραγματικότητα φαίνεται. Η συστηματική εκπήδηση πυρκαγιών κάθε καλοκαίρι δεν ισοδυναμεί με μία απλή απώλεια οικιών τινών και μερικών χιλιάδων αγροδασικών εκτάσεων, αλλά με στοχευμένη επίθεση στο φυσικό περιβάλλον της Πατρίδος, ήτοι στον ζωτικό χώρο του Έθνους μας. Η απροθυμία του κρατικού μηχανισμού δεν είναι πολλές φορές τόσο αθώα όσο την φαντάζεται κάποιος καλοπροαίρετος, αλλά υποκρύπτει αφανή σχέδια ισοπεδώσεως κάθε φυσικού καταφυγίου, φυσικής προστασίας και φυσικής διατροφής των μελών της Φυλής μας σε καταστάσεις πολεμικής ρήξεως με τον εχθρό. Ποτέ δεν πρέπει να παραβλέπουμε την δολιότητα εκείνων που ανέρχονται στους θώκους και τα μεγάλα πληρωμένα σαλόνια, όπως και τις συμφωνίες εκχωρήσεως εθνικής κυριαρχίας στις οποίες έχουν εκπαιδευτεί άψογα από την μεταπολίτευση και εντεύθεν όλα τα καλά παιδιά των στοών που μας έχουν κάτσει στο σβέρκο, χωρίς έλεος. Οι φωτιές σε μία χώρα υπό μόνιμη γενική πολιορκία και επιβουλή δεν επεκτείνονται ποτέ άνευ της συμμετοχής της κρατικής βουλήσεως.
