Του Απόστολου Αποστόλου, Καθηγητής Πολιτικής και Κοινωνικής Φιλοσοφίας Κάθε καλοκαίρι η ίδια λειτουργία. Το ίδιο τελετουργικό. Η ίδια χορωδία των υπευθύνων. Ένα καλώδιο της ΔΕΗ που «έσπασε». Ένας μελισσοκόμος που «δεν πρόσεξε». Ένα τσιγάρο που «πετάχτηκε». Ένας δυνατός άνεμος που «δυσκόλεψε το έργο της κατάσβεσης». Κι όταν όλα αυτά εξαντληθούν, εμφανίζεται ο αιώνιος ένοχος: η κλιματική αλλαγή, λες και αυτή κρατάει το σπίρτο. Και τα δάση; Τα δάση κάνουν αυτό που τους ζητήσαμε. Καίγονται. Όμορφα. Με τάξη. Με πρόγραμμα. Σχεδόν πειθαρχημένα. Γιατί έτσι βολεύει. Διότι όσο η δημόσια συζήτηση…
ΠερισσότεραΚαμένα δάση, πράσινα χαρτοφυλάκια
