Γράφει ο Δημήτριος Τσότρας, μέλος της Ε.Ο.Ν. Πειραιώς
Τα τελευταία χρόνια πνευματικά και αγωνιστικά μηνύματα στέλνονται από τα… γήπεδα της Πατρίδας μας. Εκεί που οι παλμοί της νεολαίας ανεβαίνουν δυνατά και το πάθος για ομάδα, ιδέες και τόπους ανάβει για τα καλά. Πλέον, ελληνικές σημαίες και σημαίες με τον Χριστό και Αγίους κοσμούν συχνά τα πέταλα των οπαδών μικρών και μεγάλων αθλητικών συλλόγων.
Το αποκορύφωμα, όμως, ήταν το τρομερό πανό των φιλάθλων της κυπριακής ομάδας ΑΠΟΕΛ στο πλαίσιο του εορτασμού για τα 100 χρόνια της ομάδας. Ο επιβλητικός Ταξιάρχης, Αρχάγγελος Μιχαήλ, παρουσιάζεται με γαλαζοκίτρινα χρώματα (όπως και τα χρώματα του ΑΠΟΕΛ) να κρατά δόρυ και μια ασπίδα με Σταυρό και το «Ιησούς Χριστός Νικά». Ο συμβολισμός ήταν διπλός: η 8η Νοεμβρίου είναι η ημερομηνία ίδρυσης του ΑΠΟΕΛ (8/11/1926), αλλά και η μεγάλη ορθόδοξη εορτή της Συνάξεως των Παμμεγίστων Ταξιαρχών. Κάτω από τη μεγαλοπρεπή μορφή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ απλώθηκε και δεύτερο πανό με τους στίχους από τον γνωστό ύμνο του ΑΠΟΕΛ: «Πατρίδας χρώματα ιερά, μπροστάρης των αγώνων».
Όπως έχουμε επισημάνει πολλές φορές με αυτήν εδώ την πένα, υπάρχει μία τρομερή επιστροφή των νέων, και στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, στην Ορθόδοξη Πίστη και στην αγάπη για το Έθνος. Με αφορμή το ρεύμα αυτό που εκφράζεται δυναμικά στα γήπεδα, στα σχολεία μέσω αναγραφής συνθημάτων και παρεμβάσεων στις αίθουσες διδασκαλίας, στους δρόμους και στα πεζούλια των γειτονιών και την πύκνωση των τάξεων Συλλόγων, όπως της Ε.Ο.Ν., θα ήθελα να τονίσω τους λόγους που η Ορθοδοξία αποτελεί την πλέον μόνη απόλυτη σταθερά στην ζωή του ανθρώπου.
Ο σύγχρονος νέος άνθρωπος, σε αντίθεση με μεγαλύτερες γενιές, μεγάλωσε σε μια κοινωνία χωρίς πρότυπα, σταθερές και αξίες στη ζωή του. Απογοήτευση και μια μόνιμη θλίψη αντικρίζει κανείς στα μάτια των νέων ανθρώπων, οι οποίοι βλέπουν ένα μέλλον δυστοπικό και χειρότερο από τα χρόνια των γονέων τους.
Ο θεσμός της οικογένειας διαλύθηκε. Τα περισσότερα παιδιά έχουν χωρισμένους γονείς, βλέποντάς τους να αλλάζουν τους ερωτικούς τους συντρόφους σαν τα πουκάμισα. Οι ερωτικές σχέσεις αποδομήθηκαν ίσως όσο ποτέ. Ακόμη και η φιλία σε πολλές περιπτώσεις έχει καταντήσει καθαρά συμφεροντολογική.
Η οικονομία (παγκόσμια και εγχώρια) με τις συνεχείς κρίσεις (βλ. μνημόνια, “υγειονομική κρίση”, πολεμικές συγκρούσεις, “ενεργειακή κρίση”, ακρίβεια) έχει αποτελέσει έναν εντελώς αστάθμητο παράγοντα στη ζωή των νέων ανθρώπων με βασικό της δομικό στοιχείο την αβεβαιότητα για το μέλλον.
Η απουσία αξιόλογων σοβαρών προτύπων. Οι δάσκαλοι, οι καλλιτέχνες, οι πολιτικοί, οι δημοσιογράφοι στην πλειονότητά τους είναι βυθισμένοι στον εγωκεντρισμό και στις υλιστικές επιδιώξεις, χωρίς να εκπέμπουν κανένα ήθος και κανέναν σεβασμό.
Η αποτυχία των ιδεολογιών, κοσμοθεωριών και διαφόρων θρησκειών. Ο υλιστικός μαρξισμός δεν μπορεί να προσφέρει λύσεις στο σήμερα. Ούτε στην οικονομία και σε καμία περίπτωση στην ψυχολογία των ανθρώπων. Τα ξεπερασμένα ερμηνευτικά και εννοιολογικά εργαλεία που χρησιμοποιούν οι αριστεροί απλά αναπαράγουν θεωρίες και γενικότητες “κατά του κεφαλαίου” (χωρίς να το συγκεκριμενοποιούν), των θρησκειών και των εθνών. Ο φιλελευθερισμός αποδεικνύει την υποκρισία του. Από τη μία προωθεί έναν δικαιωματισμό, ο οποίος αποθεώνει συγκεκριμένα πάθη, και από την άλλη πολεμά το κοινωνικό κράτος, την αλληλεγγύη, τον Χριστιανισμό, τον πατριωτισμό.
Το αδιέξοδο του αθεϊσμού και του μηδενισμού. Ο παραλογισμός ότι τρισεκατομμύρια γαλαξίες, η ζωή στη Γη, οι φυσικοί νόμοι, δημιουργήθηκαν από το μηδέν και από… τύχη (!), δεν καλύπτει τις οντολογικές αναζητήσεις των νέων ανθρώπων σήμερα.
Μέσα σε όλη αυτήν την αποδόμηση στην ουσία των ναρκισσιστικών μας επιδιώξεων και συγκρούσεων, ο νέος βλέπει την λύση στην ταπεινή Ορθόδοξη Εκκλησία. Η οποία εδώ και 2026 χρόνια, αθόρυβα και δυνατά, ως το ζωντανό σώμα του Χριστού μεταφέρει το μήνυμα της Ανάστασης. Το μήνυμα ότι μόνο μέσω της Μετάνοιας, του αγώνα, της ταπείνωσης, της αγάπης, της αλληλοπεριχώρησης, μπορεί ο άνθρωπος να ξεφύγει από το σκοτάδι που τον κυκλώνει. Την ώρα που οι δήθεν σταθερές καταρρέουν, η Ορθοδοξία είναι εκεί, δείχνοντας μία άλλη προοπτική ζωής και Σωτηρίας.
Η μεγαλύτερη Επανάσταση του Χριστιανισμού είναι ότι την στιγμή που όλες οι θεωρίες-θρησκείες-ιδεολογίες τονίζουν το ΕΓΩ ή στην καλύτερη έναν γενικότερο ανθρωποκεντρισμό (ο άνθρωπος είναι το παν και μόνο εκείνος μπορεί να λύσει τα προβλήματά του), η Ορθοδοξία δείχνει τον Χριστό. Και μέσω της αγάπης του Χριστού αγαπάς και τον κάθε άνθρωπο ως Εικόνα Του. Οι Άγιοι της Εκκλησίας μας δεν είχαν μίσος, ζήλεια, φθόνο για κανέναν. Όλους τους νοιάζονταν, όλους τους αγαπούσαν. Εχθρούς και φίλους. Ούτε είχαν εγωπαθείς εξαρτήσεις με το προκάλυμμα της “αγάπης” και τους “ενδιαφέροντος”. Οι Άγιοι έχουν τον Χριστό μέσα τους. Άρα, έχουν το Απόλυτο, την μοναδική Σταθερά που σε γεμίζει αγάπη, ειρήνη και ελευθερία μέσα στην καρδιά τους. Είναι συγκλονιστικό γεγονός ένας άνθρωπος να τους αγαπάει όλους, αλλά συγχρόνως να μπορεί να μείνει και χωρίς κανέναν δίπλα του. Χωρίς καμία εξάρτηση από τα υλικά αγαθά και από τους ανθρώπους. Μόνο η Χάρις του Αγίου Πνεύματος μπορεί να προσφέρει στον άνθρωπο έναν τέτοιο βίωμα. Καμία κοσμοθεωρία, κανένα οικονομικό σύστημα, καμία επιστημονική μέθοδος.
Ο άνθρωπος ως κτιστό δημιούργημα δεν έχει στη φύση του την Ουσία του Απολύτου. Ο Χριστιανισμός εδώ ανατρέπει τον Πλάτωνα, τον Ινδουισμό, τον Εσωτερισμό, το νεοπαγανισμό. Η κτίση δεν μπορεί να έχει καμία σχέση με την ουσία του Θεού. Έχει όμως με τις άκτιστες Ενέργειές Του. Ο Θεός Λόγος λόγω της άπειρης φιλανθρωπίας Του, ενσαρκώθηκε και προσέφερε τη δυνατότητα στον άνθρωπο να Θεωθεί κατά Χάρη (όχι κατά φύση). Ο άνθρωπος μέσω της ελεύθερης προαίρεσής του καλείται να αγαπήσει, να πιστέψει ή να απαρνηθεί την Θέωση αυτή. Το λεγόμενο “καθ’ ομοίωση” σύμφωνα με τους Πατέρες. Δηλαδή η κλήση από τον Θεό να γίνουμε Άγιοι.
Αυτό το βίωμα αποκαλύπτει η μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας. Αυτό το βίωμα αναζητούν σήμερα οι νέοι άνθρωποι. Και είναι πραγματικό ευτύχημα για όσους από αυτούς τελικά στρέφονται στην Ορθοδοξία…
