Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
Στις 15 Αυγούστου 1922 ξεκινάει οριστικά η μικρασιατική καταστροφή, αφού έχει προηγηθεί η διάλυση του ελληνικού στρατού στην γραμμή Αφιόν Καραχισάρ. Στις 15 Αυγούστου 1940 ανήμερα της Παναγίας στην θάλασσα της Τήνου πυρπολήθηκε η ελληνική και σημαιοστολισμένη φρεγάτα Έλλη από ιταλικό υποβρύχιο. Δύο τραγικά γεγονότα για την Ελλάδα ξεκίνησαν ανήμερα της Παναγίας, τυχαίο να είναι άραγε; Ίσως σημαίνει ότι οι εχθροί μας γνωρίζουν καλά πως για τους Έλληνες όσα χρόνια και αν περάσουν η εορτή της Μάνας Παναγιάς, της Μεγαλόχαρης μας θα είναι από τις πιο σημαντικές εορτές, πως είναι η βασιλίδα των εορτών του καλοκαιριού, γιατί ο μήνας Αύγουστος είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένος στην Παναγία μας που στάθηκε στο Έθνος μας όχι απλώς μάνα αλλά Αρχιστράτηγος. Γι’ αυτό και θέλουν να αμαυρώνουν εκείνη την ημέρα. Από την άλλη, όμως, η ημέρα εκείνη δείχνει την παρουσία Της στην ζωή μας , και στην ζωή της Πατρίδος μας, ειδικά φέτος που η Ελλάδα καίγεται ολόκληρη, και σκηνές φρίκης του παρελθόντος ξεπηδούν εκ νέου μπροστά μας.
Όπως λένε και οι Άγιοι, η Παναγία μας είναι η ομορφότερη και αγνότερη γυναίκα του κόσμου, ο πιο Άγιος άνθρωπος που πέρασε και θα περάσει. Η Παναγία είναι το δώρο του Θεού στον άνθρωπο, είναι η μητέρα ουρανού και γης, η τιμιωτέρα των χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ. Ό,τι άντεξε η Παναγία μας κανείς δεν μπορεί να το αντέξει, αλλά ούτε και να το φανταστεί. Η Παναγία μας κυνηγήθηκε, συκοφαντήθηκε, είδε τον υιό της στον Σταυρό με αγκάθινο στεφάνι, είδε το παιδί της να βασανίζεται, να εξευτελίζεται. Όμως δεν ήταν μόνο αυτό: η Παναγία έβλεπε όχι μόνο το παιδί, αλλά και τον Θεό και δημιουργό Της να ξυλοκοπείται και να μαστιγώνεται, να θάβεται και εν τέλει να νικά τον θάνατο και όλα αυτά για τους ανθρώπους, για τις αμαρτίες μας .
Η Παναγία ακόμη και μετά την Ανάσταση του Κυρίου, συνέχιζε να ζει και να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες με αγάπη και ταπείνωση, με υπομονή και πραότητα, και όταν πια ήρθε η ώρα να αναπαυτεί και να ξεκουραστεί από τις δυσκολίες του επίγειου βίου της , χάρισε τα ρούχα της στους φτωχούς , αγκάλιασε και αποχαιρέτησε, όπως η Μάνα αποχαιρετά τα παιδιά της , όλους τους χριστιανούς της Ιερουσαλήμ, και έπειτα έφυγε αθόρυβα, ήσυχα, ανάμεσα στους Αγίους Αποστόλους, δίπλα στον Υιό της και μεταφέρθηκε η άφθαρτη ψυχή της στα ουράνια παλάτια. Πέρασε από την κόλαση και σαν ΜΑΝΑ που είναι, πόνεσε η καρδιά της για τα παιδιά του παιδιού της, που είχαν κολαστεί. Παρακάλεσε τον υιό της για την σωτηρία τους και από τους Αρχαγγέλους οδηγήθηκε στον θρόνο της, δίπλα στον Υιό της .
Έκτοτε δεν έχει σταματήσει λεπτό να τρέχει, να σώζει, να προσεύχεται και να παρακαλά τον υιό της να ελεήσει τους ανθρώπους. Η Παναγία μας, όμως, για εμάς τους Έλληνες είναι κάτι παραπάνω από ΜΑΝΑ. Η σχέση των Ελλήνων και της Παναγίας δεν περιγράφεται, δεν εξηγείται η αγάπη της και η τεράστια αρωγή Της στο Γένος μας. Από τον καιρό του Βυζαντίου μέχρι και σήμερα σε κάθε δύσκολη στιγμή από τα χείλη όλων των Ελλήνων βγαίνει το ίδιο «Παναγία μου». Δεν χρειάζεται να συμπληρώσουμε τίποτα άλλο, μόνο να προφέρεις το όνομά Της είναι αρκετό για να βρεις παρηγοριά και ελπίδα. Οι Αυτοκράτορες μας σε κάθε μάχη είχαν την εικόνα Της , τους χαιρετισμούς της. Ήξεραν ότι μόνο η παρουσία Της θα έδινε ελπίδα, πίστη και την νίκη, αλλά, αν ακόμα αυτή δεν συνέβαινε, ήξεραν ότι ήταν η μόνη που μπορούσε να παρηγορήσει, να φροντίσει και να σκεπάσει τους ηττημένους. Και στην Μικρά Ασία την ώρα του διωγμού και της φυγής, δεν υπήρχε Έλληνας που να μην κρατά της εικόνα Της , που να μην έχει στα χείλη του το Όνομα της. Το ίδιο και το 1940 στον πόλεμο, οι στρατιώτες δεν την ένιωθαν απλά, αλλά την Έβλεπαν ολοζώντανη, να τους σώζει από τις βόμβες, πόσοι πόσοι είδαν όλα αυτά τα χρόνια των πολέμων και των διωγμών την Μαυροντυμένη Κυρά της Ρωμιοσύνης, πόσοι και πόσοι κοιτώντας μόνο την εικόνα της ανασαίνουν, νιώθουν το μητρικό χάδι της εντός τους.
Μα όσα και αν γραφούν, η διάσταση της μεγαλειότητας Της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας δεν μπορεί να περιγραφεί. Μόνο να την αισθανθούμε μπορούμε, αλλά όχι να την περιγράψουμε. Και αυτό γιατί η Παναγία μας δρα μυστικά, θαυματουργικά, μητρικά. Τούτες τις μέρες, βλέπουμε τα οδυνηρά αποτελέσματα της αποστασίας και απιστίας μας. Βλέπουμε την Πατρίδα μας να γίνεται το παιχνίδι για τους νέους Νέρωνες, οι οποίοι απαξιώνουν πλήρως για τους Έλληνες και γενικώς τους ανθρώπους και με φτηνές δικαιολογίες προσπαθούν να μας πείσουν πως νοιάζονται για εμάς , επιρρίπτοντας ευθύνες στην κλιματική αλλαγή, και όχι στα εγκλήματα τους.
Η Ελλάδα για ακόμα μια φορά πολεμά με ορατούς και αόρατους εχθρούς. Όμως, η Παναγία μας είναι εκεί, να κάνει τα σπίτια, τις εκκλησίες τα δέντρα και τους ανθρώπους αφλέκτους όχι μόνο από τις φωτιές , αλλά από κάθε άνομο σχέδιο τους. Ως Άφλεκτος βάτος η Παναγία μας θα δροσίσει ακόμα μια φορά τις ψυχές και την χαροκαμένη Ελλάδα μας .
Ας έχουμε μετάνοια, αδέλφια, ας αγωνιστούμε, ας προσευχηθούμε. Ακόμα και ένα κερί βοηθάει. Όλοι μαζί με ενωμένες τις ψυχές μας στον Θεό θα αναστήσουμε μια Πατρίδα που κεφαλή θα έχει τον Χριστό, όπως έλεγε και ο Γέρος του Μοριά.
Η γλυκυτάτη μας ΜΑΝΑ Παναγιά ας είναι πλάι μας. Ας μας συγχωρήσει και ας μας δώσει λίγο από το φως της.
Η Παναγία μαζί σου Ελλάδα μας.
