Γράφει η Ραφηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
Πρώτη η Σύναξη των Αρχαγγέλων που γιορτάζει η Αεροπορία, αλλά και κάθε Έλληνας, διότι σε κάθε χωριό θα υπάρχει έστω και ένα Εξωκκλήσι των Αρχαγγέλων, σε κάθε σπίτι υπάρχει και πρέπει να υπάρχει μια εικόνα τους. Σε κάποια προσευχή την ώρα του φόβου σίγουρα θα φώναξες τον πρώτο, όπως έλεγε τον Αρχάγγελο Μιχαήλ η μακαριστή και Αγία Γερόντισσα Γαλακτία. Σίγουρα στην ζωή σου θα προσευχήθηκες με το “Βόηθα Ταξιάρχη μου” και εκείνος θα ήταν εκεί παρόν και ας μην το ένιωσες. Ενώ άλλη φορά χωρίς καν να το ζήτησες να σε βοήθησε. Και αν δεν ήταν ο Ταξιάρχης, σίγουρα κάποιος Άγγελος ήταν. Ο φύλακάς σου, εκείνος που νύχτα μέρα σε προσέχει. Και ναι, δεν είναι τυχαίο που ενώ γλίστρησες δεν έπεσες, που ο άγριος σκύλος δεν σε πείραξε και τόσα και τόσα άλλα… πνευματικά και σωματικά. Όλα κρύβουν από πίσω τους Αρχαγγέλους, τους Αγγέλους, κρύβουν τον Ίδιο Τον Θεό.
Ο μήνας όμως δεν σταματά, συνεχίζει να μας χαρίζει δώρα. 9 Νοεμβρίου του Αγίου Νεκταρίου του Θαυματουργού, του Μητροπολίτη Πενταπόλεως Αιγύπτου. Του Αγίου που ως παιδάκι έστειλε γράμμα στον Θεό για να του στείλει ρουχαλάκια, γιατί στην ζωή του είχε μόνο Εκείνον. Του Αγίου που συκοφαντήθηκε, που διώχθηκε, που εξευτελίστηκε. Του Αγίου που ως διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής τιμωρούσε τον εαυτό του για τις ατασθαλίες των μαθητών του. Που έδωσε τα παπούτσια του στον μαθητή που δεν είχε και φόρεσε εκείνος παντόφλες. Του Αγίου που όσες φορές τον έδιωξαν άλλες τόσες τους συγχώρησε. Του Αγίου που στην Παναγία μιλούσε στον πληθυντικό. Του Αγίου που πόνεσε φρικτά από τον καρκίνο, αλλά σχεδόν έναν αιώνα μετά την κοίμηση του έγινε από τους μεγαλύτερους Αγίους-Γιατρούς που τον θεραπεύουν. Έγινε ο Άγιος που διώχνει κάθε πόνο, που σε παρηγορεί σε κάθε αδικία, που σε ενισχύει σε κάθε δυσκολία. Έγινε ο Άγιος της συγχώρεσης, της αγάπης, του πόνου. Έγινε ο Άγιος Νεκτάριος που όλοι αγαπάμε!
Και την επόμενη μέρα ένας ακόμη Μεγάλος Άγιος. Ο Χατζηεφεντής των Φαρασιωτών, ο Άγιος της καθ’ ημάς Ανατολής. Ο Άγιος Αρσένιος ο εκ της Καππαδοκίας. Ασκητικός, προσευχόμενος όσο λίγοι, ήταν, είναι και θα είναι πραγματικός Πατέρας όχι μόνο για τους Φαρασιώτες, αλλά και για όλους μας. Κάθε Τετάρτη και Παρασκευή κλεινόταν στο καλυβάκι του, δεν τον ενοχλούσε κανείς. Έρχονταν άνθρωποι από όλη την Καππαδοκία Έλληνες, αλλά και Τούρκοι, κυρίως Τουρκάλες που του ζητούσαν μια ευχή για αποκτήσουν παιδάκι και πάντα τα κατάφερναν. Στα Φάρασα, λοιπόν, δεν υπήρχε γιατρός, δεν υπήρχε δάσκαλος, υπήρχε μόνο ο Χατζηεφεντής. Εκείνος με την βοήθεια του Θεού, γιατί δεν ήθελε να ακούσει ποτέ το “Εσύ με γιάτρεψες”, τους θεράπευε και τους βοηθούσε στην καθημερινή ζωή από τα πιο απλά μέχρι και τα πιο μεγάλα. Χωρίς ποτέ να πει “Έκανα”. Όλα ο Θεός τα κάνει. Αυτό πίστευε και αυτό δίδαξε στο ποίμνιό του. Όλο το χωριό τον αγαπούσε και τον λάτρευε. Όμως ο Άγιος Αρσένιος με το ασκητικό και ταπεινό του πνεύμα δεν ήθελε ούτε περιποιήσεις, ούτε τιμητική διαχείριση, ούτε οτιδήποτε είχε σχέση με κολακευτικά σχόλια, μεγάλες ευχαριστίες και δώρα. Ο Άγιος Αρσένιος ήθελε μόνο να ζει για τον Χριστό, να διδάσκει για τον Χριστό, όλα να τα πράττει για τον Χριστό. Ήθελε να λειτουργεί, να αγρυπνεί, να προσεύχεται, να απαλύνει τον πόνο και να κάνει ό,τι μπορεί για την ανθρώπινη ψυχή και ύπαρξη. Αγαπούσε πραγματικά τον τόπο του, το ποίμνιό του, αφού όπως λένε οι μαρτυρίες των ανθρώπων που είτε τον γνώρισαν οι ίδιοι είτε οι δικοί τους, ο Άγιος ρωτούσε σε μεγάλες εορτές όπως την Ανάσταση αν λείπει κάποιος από την Λειτουργία. Τους είχε έννοια. Η έννοια αυτή δεν έφυγε ποτέ. Για αυτό άλλωστε άφησε καλόγερο στην θέση του, τον Άγιο Παΐσιο. Όταν κοιμήθηκε στην Κέρκυρα, όπως ο ίδιος προείπε, βυθίστηκαν όλοι σε πένθος. Όχι γιατί δεν ήξεραν που θα πάει, ήταν βέβαιο πως θα ήταν σε υψηλή θέση στον Παράδεισο, αλλά γιατί ήταν ο Πατέρας τους, γιατί θα τους έλειπε, γατί θα έπρεπε να μάθουν να ζουν χωρίς εκείνον, χωρίς το πνευματικό του χέρι να τους καθοδηγεί. Τα χρόνια πέρασαν και ο Χατζηεφεντής των Φαράσων έγινε ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης. Ο Μεγάλος Άγιος που μέχρι και σήμερα έχει τον ίδιο ρόλο όπως 102 χρόνια πριν … είναι Πατέρας! Είναι Δάσκαλος, είναι και Γιατρός.
Ακολουθεί ακόμη ένας Μεγάλος Άγιος. Ο Άγιος Μηνάς, ο Τρίτος Καβαλάρης της Ορθοδοξίας μας! Ήταν στρατιώτης στην Αίγυπτο, αργότερα έγινε Μοναχός, αλλά είναι ακριβώς το ίδιο. Από στρατιώτης των ανθρώπων σε στρατιώτη του Θεού. Αυτό που τον οδήγησε στον Μοναχισμό ήταν η εντολή του Διοκλητιανού προς τον ρωμαϊκό στρατό να διώξει τους Χριστιανούς. Ο Άγιος δεν το άντεξε, έφυγε, ενδύθηκε το μοναχικό σχήμα και επέστρεψε ξανά σε ηλικία 50 ετών στο πλαίσιο ειδωλολατρικής “εορτής”, όπου και ομολόγησε την πίστη του στον Χριστό. Φυλακίστηκε και όσο κι’ αν τον πίεσαν, όσο κι’ αν τον δελέασαν δεν λύγισε. Όσα κι’ αν τον ρώτησαν τα απάντησε με πίστη και δύναμη! Έφτασε στο μαρτύριο, τον μαστίγωσαν, τον έγδαραν, τον έσυραν σε μεταλλικά αγκάθια, τον έτριβαν σε αιχμηρό ύφασμα και όμως δεν πρόδωσε τον Χριστό. Μέχρι ώσπου τον αποκεφάλισαν. Αλλά δεν έμειναν εκεί. Στο τέλος οι δήμιοι έκαψαν το βασανισμένο και Άγιο σώμα του κατατάσσοντάς τον σε Μέγα Μάρτυρα. Ο Άγιος Μηνάς από τον 4ο μ.Χ. αιώνα, όπου μαρτυρικά ανεχώρησε για τον Παράδεισο, έχει κάνει και κάνει αμέτρητα θαύματα.
Αυτοί είναι οι Άγιοι μας! 4 ημέρες, λοιπόν, γεμάτες Χριστό, Αγιότητα, Θαύματα και Ορθοδοξία. 4 γιορτές, Άγιοι Αρχάγγελοι, Άγιος Νεκτάριος, Άγιος Αρσένιος και Άγιος Μηνάς όλοι προστάτες μας, όλοι βοηθοί μας, όλοι οδηγοί μας, όλοι δικοί μας!
Αυτή είναι η Εκκλησία μας! Αυτή είναι η Πίστη μας! Αυτή είναι η Ελλάδα μας!
Τις πρεσβείες τους να έχουμε και σ’ αυτήν και στην άλλη ζωή.
