Γράφει ο Κωνσταντίνος Βαθιώτης, Πρ. Αναπλ. Καθηγητής Νομικής Σχολής Δ.Π.Θ.
Στις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα, ο Έλληνας πολίτης λαχταρούσε να έρθει το καλοκαίρι για να αρχίσει τα μπάνια του και κάποια στιγμή τον Αύγουστο να φύγει για τις διακοπές του, είτε μόνος του είτε με την οικογένειά του.
Στην εποχή, όμως, των βαθέων εσχάτων χρόνων, στην οποία μας έλαχε να ζήσουμε, δηλαδή στην τρίτη δεκαετία του 21ου (απατ)αιώνα, το πραγματικό σημαινόμενο των λέξεων έχει αναποδογυρίσει σε σχέση με ό,τι σήμαινε κανονικά το «οπτικοακουστικό ίνδαλμά» τους.
Τώρα, η λέξη «καλοκαίρι» είναι απολύτως αντίστοιχη προς την «κόλαση» που προβλέπει ο πολίτης ότι θα βιώσει επί τρεις περίπου μήνες. Πλέον δεν λαχταρά, αλλά τρέμει την ώρα και την στιγμή που θα καταφτάσει το επόμενο «κακοκαίρι», οπότε η τηλεόραση θα αρχίσει να προβάλλει στη οθόνη του το χιλιοπαιγμένο σίριαλ με την «πύρινη λαίλαπα» και «τα κύματα (όχι του Δουνάβεως, αλλά) του καύσωνος».
Η λέξη «λαίλαπα» σημαίνει κυριολεκτικώς τον πολύ ισχυρό άνεμο, την θύελλα, που μπορεί να συνοδεύεται από βροχή. Μεταφορικώς έφθασε να σημαίνει κάθε γεγονός που προκαλεί μεγάλη καταστροφή, δηλαδή μια συμφορά. Ωστόσο, με βάση την χρήση που της γίνεται από τον τύπο και τα ΜΜΕ, η «λαίλαπα» αποτελεί ντουέτο με το επίθετο «πύρινος» και περιγράφει την καταστρεπτική δράση της πυρκαϊάς.
ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΤΡΟΜΟΥ
Λόγω του εκφραστικού αναδιπλασιασμού (λαι-λα), η λέξη προσφέρεται για την κατατρομοκράτηση του πολίτη, ο οποίος θα κάνει το λάθος να στηθεί μπροστά στην οθόνη της τηλεόρασής του, προκειμένου να πληροφορηθεί ποιο δάσος έχει πάρει σειρά για την καθιερωμένη «κακοκαιρινή» θυσία του στον βωμό του μεγαλεπήβολου μητσοτακικού σχεδίου για την μετατροπή της Ελλάδας σε «μπαταρία της Ευρώπης», διά της αντικαταστάσεως των πράσινων δέντρων με λευκές ανεμογεννήτριες, το γνωστό προϊόν που λανσάρει η μισάνθρωπη και αντίχριστη Νέα Τάξη Πραγμάτων
Φυσικά, το ολοκαύτωμα των δασών μπορεί να εξυπηρετεί κι άλλους, παράλληλους στόχους, όπως είναι π.χ. η επιβολή της θεωρίας περί ανθρωπογενούς κλιματικής αλλαγής, η συνδυαστικά προπαγανδιζόμενη δημιουργία των «πόλεων των 15 λεπτών» ή η στέρηση της δυνατότητας να καταφύγουν οι αρνητές-αντισυστημικοί πολίτες στα βουνά, προκειμένου να μπορέσουν να επιβιώσουν μέσα στην Φύση χωρίς την χρήση της σατανικής τεχνολογίας που εφαρμοσθεί στον έσχατο βαθμό, μόλις γίνει η στέψη του Αντιχρίστου. Κάποιοι, βεβαίως, βιάζονται να απαξιώσουν τους στόχους αυτούς ως προϊόντα συνωμοσιολογικής σκέψης.
Ένα είναι απολύτως σίγουρο: ότι από καταβολής κόσμου ο φόβος είναι ένα συναίσθημα που καθιστά τον άνθρωπο ευάλωτο σε ό,τι τον γεννά και, επομένως, ευχερώς χειραγωγήσιμο από όποιον τον προκαλεί.
Ο Ράινερ Μάουσφελντ (Rainer Mausfeld), καθηγητής Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου Κιέλου στο βιβλίο του «Φόβος και εξουσία: Η πρόκληση φόβου στις καπιταλιστικές δημοκρατίες ως κυρίαρχη τεχνική» (εκδ. Westend, 2019) επικαλείται το 6ο βιβλίο των «Ιστοριών» του Πολυβίου, όπου σημειώνεται ότι, για να ασκείται ανεμπόδιστα η εξουσία, θα πρέπει η ανθρωπομάζα να χαλιναγωγείται μέσω διάχυτων φόβων και τρομακτικών εικόνων.
Ο Γερμανός συγγραφέας εφιστά την προσοχή μας στο ότι, για να λειτουργεί η δημοκρατία, θα πρέπει οι κυβερνώντες να τηρούν την υπόσχεσή τους ότι θα διασφαλίζουν την μεγαλύτερη δυνατή ελευθερία του πολίτη από κοινωνικές φοβίες και ότι θα αποφεύγουν την συστηματική πρόκληση φόβου, που είναι η αποτελεσματικότερη τεχνική για την απόκτηση και την διατήρηση της εξουσίας.
Όποιος θέλει να βεβαιωθεί ότι ζούμε στην εκφοβιστική ψευτοδημοκρατία των media αρκεί να ανοίξει την στρόφιγγα του τηλετρόμου και να παρακολουθήσει ενδεικτικώς λίγα δελτία ειδήσεων. Θα αντιληφθεί τάχιστα ότι είναι κατά τέτοιον τρόπο δομημένα, ώστε από το πρώτο λεπτό να εγχέουν αμέτρητο δηλητήριο φόβου στην ψυχή του τηλεδιασωληνωμένου πολίτη, ο οποίος, από ένα σημείο και μετά, θα αρχίσει να αισθάνεται μέγιστη ανασφάλεια για το εγγύς ή και το μακρινό μέλλον του.
Η κατατρομοκράτηση του τηλεθεατή σε παγκόσμια κλίμακα επιτεύχθηκε με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο στην εποχή της πανδημίας, όταν οι τρομολάγνοι ηγέτες των εθνικών κυβερνήσεων μίλησαν συντονισμένα για τον φονικό «αόρατο εχθρό» που απειλούσε την δημόσια υγεία.
Οι καθημερινές συνεντεύξεις Τύπου, που έμοιαζαν περισσότερο με πολεμικά ανακοινωθέντα, συντηρούσαν μαεστρικά τον υγειονομικό τρόμο, ο οποίος είναι μέχρι σήμερα ανά πάσα στιγμή ενεργοποιήσιμος, αρκεί να διαχυθεί η πληροφορία ότι παρατηρείται αύξηση των κρουσμάτων του κορονοϊού ή ότι εμφανίσθηκε νέος «φονικός ιός».
Υπάρχουν, φυσικά, και άλλες κλασικές «συνταγές του τρόμου». Εδώ εντάσσεται, π.χ., η δράση μιας τρομοκρατικής οργάνωσης, είτε εθνικής είτε παγκόσμιας εμβέλειας (βλ. την 17 Νοέμβρη και, αντιστοίχως, την Αλ Κάιντα) ή η «ανησυχητική αύξηση της εγκληματικότητας» (στην έκφανση, π.χ., της ενδοοικογενειακής βίας, της βίας στα γήπεδα, των «γυναικοκτονιών», κ.λπ.), η οποία, κατά περίεργο τρόπο, παρουσιάζεται σε συνεχή έξαρση (στην γλώσσα της εγκληματολογίας γίνεται λόγος για τον «φόβο του εγκλήματος») και, βεβαίως,η δαμόκλειος σπάθη ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου με χρήση πυρηνικών.
Κλασικός τρόπος κατατρομοκράτησης του τηλεθεατή μέσα στο «κατακακόκαιρο» είναι και οι καθημερινές τηλεοπτικές μεταδόσεις της «πύρινης λαίλαπας», που αφήνει πίσω της κατεστραμμένες περιουσίες και απανθρακωμένους ανθρώπους (όχι μόνο απλούς πολίτες, αλλά και πυροσβέστες).
Σημειωτέον ότι ο στόχος της κατατρομοκράτησης επιτυγχάνεται στον ύψιστο βαθμό όχι μόνο χάρη στην «φοβογλώσσα» που χρησιμοποιούν οι αργυρώνητοι δημοσιογράφοι των νεοταξικών ΜΜΕ (χαρακτηριστικός είναι ο «φόβος για πιθανές αναζωπυρώσεις κατά την διάρκεια της νύκτας σε κατοικημένες περιοχές»), αλλά και χάρη στα εξής τεχνάσματα:
- στην κατάλληλη μουσική-πολεμική υπόκρουση που επιλέγεται να συνοδεύει τις εικόνες με τις «αδηφάγες» φλόγες,
- στην μετάβαση των ρεπόρτερ στο «μέτωπο της φωτιάς»,
- στα ρεπορτάζ που γίνονται με εξουθενωμένους πυρόπληκτους «αμάχους»,
- στην εστίαση του φακού σε «γκαζάκια» ή λοιπά (γνήσια;) πειστήρια του εμπρησμού,
- στη εμφάνιση «ειδικών» που έγιναν ευρέως γνωστοί επί πανδημίας και καλούνται στα στούντιο των καναλιών για να μας συμβουλεύσουν επί της «πύρινης λαίλαπας» ότι οι «μεγάλοι άνθρωποι με προβλήματα υγείας πρέπει να φοράνε πάντα μάσκα», δηλαδή το σύμβολο της υποταγής.
Επομένως, η τρομοκρατική τηλεμετάδοση τόσο των «κακοκαιρινών» πυρκαϊών όσο και της δράσης των παντός καιρού ιών γίνεται με βάση του σαδιστικούς κανόνες που ακολουθούνται για την τηλεοπτική μετάδοση ενός πραγματικού πολέμου.
Επίσης, στις επιδημίες ο «εχθρός» που δικαιολογεί την διεξαγωγή «πολέμου» είναι κατά την επίθεσή του «αόρατος», όπως, συνήθως, και στις πυρκαϊές, οι οποίες αποδίδονται πότε στην κλιματική αλλαγή και, ειδικότερα, στην «καταστρεπτική μανία της Φύσης» (sic), πότε σε κάποιον 25χρονο εκ προθέσεως εμπρηστή, πότε σε κάποιον 80χρονο εξ αμελείας εμπρηστή, αλλά ποτέ την κυβέρνηση, η οποία κάνει το παν για να μπορεί κάθε εστία φωτιάς να μετατρέπεται σε μεγα-πυρκαϊά που, με την σειρά της, μεταβάλλει έναν πράσινο πνεύμονα σε «κρανίου τόπο».
ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ = ΧΑΟΣ
Αντί να επενδύσει ένα γενναίο τμήμα του Κρατικού Προϋπολογισμού στην πρόληψη των πυρκαϊών, η εκάστοτε ανθελληνική κυβέρνηση -και ιδίως η παρούσα, η οποία έχει αναδειχθεί πρωταθλήτρια (και) στην οικολογική καταστροφή- δείχνει προκλητική αδιαφορία, αρνούμενη να κάνει έναν σοβαρό σχεδιασμό για την καταπολέμηση των πυρκαϊών του επομένου «κακοκαιριού».
Αντ’ αυτού, περιορίζεται στην λήψη μέτρων που αποσκοπούν στην λαϊκίστικη θωράκιση της ψευδαίσθησης του δυνάμει ψηφοφόρου της ότι η κυβέρνηση νοιάζεται για τα δάση και για την ανθρώπινη ζωή όσο και εκείνος.
Έτσι, αυστηροποιεί τις ποινικές διατάξεις περί εμπρησμών και, παράλληλα, πανηγυρίζει για τα μηνύματα εκκένωσης του 112 καθώς και για τις απαγορεύσεις πρόσβασης στα άλση και στα δάση, μέτρα που έχουν μηδενικό κόστος για τον Προϋπολογισμό.
Αλλά το φθηνό κρέας τα σκυλιά το τρώνε: τα δρακόντεια νομοθετικά μέτρα, ληφθέντα «διά το θεαθήναι», όχι μόνο δεν αναχαιτίζουν τους πάσης φύσεως εμπρηστές, αλλά, αντιθέτως, τους πολλαπλασιάζουν. Οι δε εκκενώσεις και δασικά λοκντάουν αφήνουν τα δάση χωρίς ηρωικούς εθελοντές και αξιόπιστους αυτόπτες μάρτυρες.
Τα έξι χρόνια πρωθυπουργίας Μητσοτάκη ήταν για την Ελλάδα η απόλυτη καταστροφή. Κι όμως, εξακολουθούν τα γιουσουφάκια της Νέας Δικτατορίας του να τολμούν να θέτουν προπαγανδιστικά ψευτοδιλήμματα του τύπου «Μητσοτάκης ή χάος».
Από την στιγμή, όμως, που το επώνυμο «Μητσοτάκης» κατέστη δυσώνυμο συνώνυμο του «απόλυτου χάους», όποιος και να αναλάβει τα ηνία θα είναι το «ολιγότερο κακό».
Σε ό,τι αφορά την θωράκιση του πολίτη έναντι της τηλεοπτικής κατατρομοκράτησης, η καλύτερη συνταγή είναι η εξής: κλειστή οθόνη! Στις τρομολαγνικές ειδήσεις των ΜΜΕ αξίζει ό,τι και στις τρομοκρατικές προκηρύξεις: απροσπέλαστος ο αποδέκτης, μάταιο το μήνυμα.
*Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «κυριακάτικη δημοκρατία» στις 24/08/2025.
