Γράφει ο Διονύσιος Σ. Δραγώνας, Φοιτητής Νομικής NUP, Κοινωνικής Θεολογίας ΕΚΠΑ
Επιγέννημα της τουρκικής εισβολής στα μέσα της δευτέρας πεντηκονταετίας του 20ου αιώνος στη Κύπρο ήταν και η περαιτέρω ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνειδήσεως των Ελληνοκυπρίων, μολονότι εις ημάς πάντοτε υπήρξε έως ένα βαθμό. Άλλωστε οι αγώνες και οι θυσίες των προγόνων μας οφείλονται κυρίως εις αυτές. Το 2015 κατόπιν ατελεύτητων προσπαθειών ένεκεν του πολιτικού κλυδωνισμού που διένυε η μεγαλόνησος και εν μέρει συνεχίζεται παρό της μη λύσεως του Κυπριακού ιδρύθη η Θεολογική σχολή της Εκκλησίας της Κύπρου. Πρόκειται για ένα ιδιωτικό μεν Πανεπιστήμιο, στηρίζεται όμως δε οικονομικά και ηθικά από την Εκκλησία της Κύπρου όντας το τέκνο της που θα γεννήσει τους νέους ιερείς, ιεροψάλτες, ιεροκήρυκες και εν γένει θεολόγους οι οποίοι θα συνεχίσουν το κήρυγμα της Ορθοδόξου πίστεως.
Την ίδια στιγμή στην Ελλάδα καίτοι λειτουργούν θεολογικές σχολές τόσο στη πρωτεύουσα όσο και στη συμπρωτεύουσα αυτές υπάγονται στο Υπουργείο Παιδείας και ουχί στην Εκκλησία. Η Ιερά Σύνοδος ενδεχομένως να δύναται να ασκήσει επιρροή ένδον αυτών, όμως ουδεμία θεσμική μπορεί. Σίγουρα βέβαια είναι επίδεκτη, αφού σε εκδηλώσεις προσκαλούνται μητροπολίτες και κατά καιρούς Αρχιεπίσκοποι οι οποίοι εκφωνούν και λόγους.
Δίχως να ερμηνεύσουμε σχοινοτενώς το άρθρο 16 παρ. 2 του Συντάγματος που ομιλεί περί αναπτύξεως της θρησκευτικής συνειδήσεως, η οποία στις μέρες μας ουδόλως γίνεται πράξη από τα διορισμένα σκύβαλα, κι αν αυτή θα πρέπει να εφαρμόζεται στα αμφιθέατρα των Πανεπιστήμιων, όταν υφίσταται το φοιτητικό άσυλο (έχει ισχύ και για τους καθηγητές οι οποίοι απολαμβάνουν «απόλυτη» ελευθερία έκφρασης), θα υπεισέλθουμε αμελλητί στις ενέργειες που πρέπει να ξεκινήσει η Ιερά Σύνοδος. Έχοντας η ιδία χώρους τους οποίους δεν εκμεταλλεύεται καθώς πρέπειν, θα μπορούσε με χρήματα που διαθέτει -σίγουρα διαθέτει- να τα δαπανήσει σε ανέγερση μιας Ορθόδοξης σχολής, η οποία θα μπορούσε να λειτουργήσει σαν τη σχολή της Χάλκης, τουτέστιν μονάχα οι απόφοιτοί της να έχουν το δικαίωμα να γίνουν Αρχιεπίσκοποι Αθηνών και Πάσης Ελλάδος.
Η διαιώνιση της Ορθοδόξου πίστεως δεν γίνεται μονάχα με την επικουρία του κράτους, το οποίο βαθμηδόν εισέρχεται καταδήλως στην καινοφανή και αλλότρια ουδετεροποίησή του από την Ορθοδοξία, αλλά με την αρωγή της Ιεράς Συνόδου, ως το επίσημο νομικό πρόσωπο της Εκκλησίας μας. Ο νήδυμος ύπνος που διατρέχεται από αυτήν και ένεκεν των εσωτερικών διενέξεων που την παρακωλύουν δεν τη βοηθά να έχει τέτοια επίδραση στη κοινωνία, ανάλογη με αυτήν του αλώβητου Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, όστις προτίμησε την μάχη άνευ συμβιβασμών, αντί της νηνεμίας με υπακοή, ως άθυρμα της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Ουκ εικότως δίδεται έδαφος στους αρνητές της πίστεώς μας να την χαρακτηρίζουν, ως εθελοσοφία, δίχως εισάντα και εσάντα να κείται ένας αιπυμήτης, όστις θα δώσει στιλπνότητα σε ό,τι επιδίωξαν να το υποβαθμίσουν εμπαίζοντας έτσι τον λαό. Όνειδος προκαλεί όταν επιστρατευμένοι άθεοι – αντίχριστοι χρησιμοποιούν οξυδερκώς τη τηλοψία, ώστε με την συνδρομή της υπάρξεως αμοραλισμού να κατευθύνουν την αγελαία μάζα προς τον κρημνό της αθεΐας.
Κυκλώπειο τοίχος εις τα άνωθεν δύναται να ορθωθεί μία Ορθόδοξη σχολή από την οποία θα αποφοιτούν άτομα έτοιμα προς διδαχή του Χριστιανισμού στα σχολεία και οπουδήποτε αλλού, αλλά και άνδρες που θα φέρουν την αλλαγή στην «υποστελέχωση» των Εκκλησιών μας, ιδίως δε στις επαρχίες. Κατ΄ αυτόν το τρόπο η Ιερά Σύνοδος θα σφραγίσει τη παρουσία της στην εκπαίδευση του νέου Έλληνος με τις κατευθυντήριες γραμμές που αυτή θα επιλέξει, δίχως κυβερνητικές επιταγές, που προοιωνίζουν εμφανώς την καταρράκωση της επικρατούσας θρησκείας.
