Ο ζήλος για συνέχιση της καλλιέργειας των γαιών των παππούδων μας έχει εκλείψει. Τα χρήματα που αποφέρουν είναι πενιχρά. Οι καλλιεργητές αναγκάζονται κάθε έτος να ξοδεύουν χρήματα, που αποκομίζουν από άλλες εργασίες, και να τα επενδύουν στα αγροκτήματά τους, τα οποία τα καλλιεργούν ενδεχομένως για τελευταία χρονιά.
Συγκεκριμένως, αναφέρομαι στη σταφίδα, η οποία δυνάμει του σχολικού βιβλίου της Ιστορίας της τρίτης λυκείου (σελ. 18): «στη διάρκεια του πρώτου αιώνα της ανεξαρτησίας της (εννοεί την Ελλάδα)…την πρώτη θέση είχε η σταφίδα, που από μόνη της πλησίαζε σε αξία το ½ των συνολικών εξαγωγών.» Τα χρόνια όμως άλλαξαν! Η περιρρέουσα ατμόσφαιρα εξαναγκάζει δια της δαμοκλείου σπάθης της μη αποκόμισης χρηματικού κέρδους, το οποίο ομοιάζει ανέφικτο για το άμεσο μέλλον, να τα παρατήσουν.
Αγρόν ηγόρασε η εκάστοτε κυβέρνηση για τους μικροκαλλιεργητές, οι οποίοι επιδίωξαν να συμμετάσχουν στον άνισο αγώνα της αγροτιάς. Η μη ύπαρξις πολιτικής προς στήριξη όλων αυτών που έχουν ως δεύτερο επάγγελμα αυτό του γεωργού εξανάγκασε πολλούς να υπεισέλθουν σε σκέψεις, όπως αυτή της πλήρους παραιτήσεως από κάθε αγροτική δραστηριότητα ή συγκεκριμένως από την συγκομιδή της σταφίδας.
Οι γεωργοί επίσης έχουν απηυδήσει από τις αυξανόμενες απαίτησης των Αλβανών εργατών, οι οποίοι κάθε έτος ζητούν όλο και περισσότερες απολαβές, οι οποίες φυσικά είναι παράνομες και για τις οποίες θα έπρεπε να διώκονται. Ειρήσθω εν παρόδω, δηλώνοντας εσαεί άνεργοι και ζώντας δήθεν ως ανέστιοι κερδίζουν τόσο την επικουρία των «ανθρωπιστών» – αριστερών όσο και τα ατελεύτητα επιδόματα του Ελληνικού κράτους, τα οποία εν τοις πράγμασι δίδονται από τον Έλληνα φορολογούμενο.
Η δυσανεξία του προαναφερόμενου διακυβεύματος οδηγεί τους αγρότες στη παύση της οιονεί πρόσληψης Αλβανών εργατών μεταξύ των οποίων αρκετοί είναι και παράνομοι, άρα κατ΄ επέκταση στη παύση της συγκομιδής της σταφίδας. Η αέναη απαίτηση των εργατών για περισσότερα χρήματα μειώνει το κέρδος των γεωργών σε σημείο που οι απολαβές των εργατών να αγγίζουν τις απολαβές των γεωργών.
Μολονότι είμεθα υπέρμαχοι του πατερναλισμού οφείλουμε να σημειώσουμε πως οι αλλοδαποί εργάτες του πρωτογενούς τομέα δεν ανήκουν στους ανήμπορους ή σε αυτούς που ζουν εν πενία, αλλά σε αυτούς που ναι μεν η εργασία τους είναι δύσκολη και κουραστική, τα ποσά όμως των τραπεζικών τους λογαριασμών δείχνουν μία εντελώς διαφορετική εικόνα. Αγοράζουν οίκους σε τοποθεσίες που ο μεροκαματιάρης Έλληνας δεν περνά καν από εκείνο το σημείο, σπουδάζουν τα τέκνα τους με μεγάλη ευκολία, πραγματοποιούν ταξίδια και γενικότερα πραγματοποιούν μία ζωή, που πολλοί Έλληνες θα επιθυμούσαν.
Από την άλλη μεριά όμως η καθεστηκυία τάξη αβαντάρει συνεχώς την ανώτατη εκπαίδευση, η οποία συνήθως οδηγεί τους αποφοίτους σε γραφεία, με αποτέλεσμα ουδείς απόφοιτος Πανεπιστημίου καίτοι είναι άνεργος να επιθυμεί να εργασθεί στον πρωτογενή τομέα, ο οποίος χαρακτηρίζεται ως, «μακράν αναχρονιστικός». Βέβαια, όσοι υποστηρίζουν τη τελευταία άποψη συνήθως δεν έχουν και ιδέα από ιστορία, αφού το Ελληνικό κράτος υποδομήθηκε ουχί χάριν του δευτερογενούς ή τριτογενούς τομέα αλλά του πρωτογενούς. Και τούτο συνεχίζεται ακόμη και σήμερα! Επί παραδείγματι, οι ελληνικές εξαγωγές του πρωτογενούς τομέα δεν δύνανται να συγκριθούν με τα ποσοστά εξαγωγών του δευτερογενούς και τριτογενούς τα οποία είναι πολύ πιο χαμηλά.
Ωσαύτως, ένεκεν της καινοφανούς προασπίσεως της πράσινης ανάπτυξης σε ολόκληρη την Ελληνική επικράτεια, θα έπρεπε λοιπόν να σιγοντάρουν και τους αγρότες, οι οποίοι παντί τρόπω προσπαθούν να βιοποριστούν μέσω της καλλιέργειας. Εν τοις πράγμασι όμως η πράσινη ανάπτυξη απέχει παρασάγγας από τη διαιώνιση του πρωτογενούς τομέα, ο οποίος προστατεύει το περιβάλλον, εν αντιθέσει με τα πολυτελή αυτοκίνητα των κατεχόντων οφίκια και των εργοστασίων των ελίτ, τα οποία απολαμβάνουν ιδιαίτερη μεταχείριση. Ο γεωργός ωσάν ακέσφορος του περιβάλλοντος καλλιεργεί τη γη, δηλονότι της προσφέρει το αντίδοτο ενάντια στα καυσαέρια και σε ό,τι μολύνει το περιβάλλον. Όθεν, το Υπουργείο Περιβάλλοντος θα έπρεπε σε συνεργασία με το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης να βοηθούν οικονομά τους αγρότες, προς όφελος και του πλανήτη μας, ως αυθεντική ένδειξη αγάπης προς το δημόσιο συμφέρον.
Η καταρράκωση των εργατών δεν ήλθε όμως μονάχα παρό των αλλεπάλληλων οικονομικών προβλημάτων αλλά και ένεκα της μη εύρεσης ανθρώπινου δυναμικού. Προ ετών κυρίως και προεχόντως οι αλβανοί ήσαν αυτοί που εργάζονταν παρανόμως στη συγκομιδή σταφίδας. Σήμερα, πολλοί εξ αυτών αναζήτησαν και εν τέλει βρήκαν εργασία σε τουριστικές επιχειρήσεις, με αποτέλεσμα το ανθρώπινο δυναμικό να έχει μειωθεί σε σημαντική κλίμακα. Οι εργάτες σήμερα για τέτοιου είδους εργασίες είναι δυσεύρετοι!
Συνελόντι ειπείν, οι φωνές κραυγής των αγροτών αυξάνονται ραγδαίως! Η αδιαφορία των ιθυνόντων προλειαίνει το έδαφος της έτι περαιτέρω αγανάκτησης των ανθρώπων, που συνεχίζουν το επάγγελμα των προγόνων μας. Η συνεχής απαίτηση περισσότερων χρημάτων από πλευράς εργατών με την συνάμα μείωση της τιμής της σταφίδας έχουν ήδη κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Ο πρωτογενής τομέας εξασθενεί!
Διονύσιος Σ. Δραγώνας
Φοιτητής Νομικής NUP,
Κοινωνικής Θεολογίας ΕΚΠΑ
