Γράφει ο Δημήτριος Τσότρας, Ναυπηγός Μηχανικός
Αυτές τις Άγιες Μέρες τα βιώματα που ζούμε εμείς οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι Χριστιανοί είναι απερίγραπτα στον μέσο κοσμικό άνθρωπο…
Όλα τα Πάθη του Χριστού εξελίσσονται μπροστά στα μάτια μας. Όχι μόνο ως μία ενθύμηση ή ιστορική ανάγνωση, αλλά ως ζωντανή συμμετοχή. Ο καθένας μας λίγο πολύ βρίσκει τον εαυτό του στους πρωταγωνιστές εκείνων των γεγονότων. Στη πόρνη εκείνη γυναίκα. Η οποία όλο τον ερωτισμό της, το πάθος της, την τεράστια ενέργειά της που κατευθυνόταν στην αμαρτία, τα έστρεψε στον Χριστό με το που Τον εγνώρισε. Και Εκείνος της έδωσε την πρωτόγνωρη Τιμή να την δεχτεί κοντά του. Πόσοι από εμάς τους “ηθικούς” δεν θα θέλαμε να είμαστε στα πόδια του Χριστού; Όμως Εκείνος Σταυρώθηκε για τους αγωνιστές αμαρτωλούς και όχι τους χλιαρούς “καλούς”… Σε αμαρτωλούς που μετανοούν συνεχώς, διότι γνωρίζουν ότι χωρίς τον Χριστό και τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, ο άνθρωπος από Άγιος μετατρέπεται σε μια στιγμή σε δαίμονα.
Αυτήν την Άγια Μετάνοια την βλέπουμε και στο ληστή που βρισκόταν στα δεξιά Του. Γνωρίζει ότι ο δικός του Σταυρός είναι αποτέλεσμα δικών του αμαρτιών, παθών, πτώσεων και εγκλημάτων. Ο Σταυρός του Χριστού όμως είναι το φορτίο που σήκωσε εθελούσια μόνος Του. Σήκωσε τον Σταυρό της ανθρωπότητας για να την Αγιάσει κι εν τέλει να τη Θεώσει. Κι ο ληστής δεν χάνει την ευκαιρία. Λίγο πριν αφήσει την τελευταία του αναπνοή ζητεί από τον Χριστό να τον Συγχωρέσει και να τον δεχτεί στη Βασιλεία Του. Συνειδητοποιεί στο τέλος της ζωής του, ότι μόνος του ή με τη βοήθεια των ανθρώπων δεν μπορεί να σώσει τη ψυχή του. Επιλέγει την ύστατη στιγμή τη Μετάνοια, η οποία σαν καθαρτήριο γίνεται κλειδί που ανοίγει την πόρτα του Παραδείσου.
Πρότυπο Μετανοίας αποτελεί κι ο Πέτρος. Αν και κοντινός μαθητής του Χριστού φτάνει στο έσχατο σημείο να Τον αρνηθεί. Το πάθος του φόβου και της δηλείας τον κάνει να προδώσει τον αγαπημένο του Δάσκαλο και Μεσσία. Όμως, λόγω της αγαθής προαιρέσεώς του δεν τον κυριεύει η εγωιστική απελπισία, αλλά με δάκρυα πικρά μετανοεί και δέχεται πάλι την Αγάπη του Χριστού στην καρδία του.
Υπάρχει όμως και περίπτωση του Ιούδα… Ο οποίος δεν καταδικάστηκε λόγω του πάθους, αλλά τη αμετανοησίας του. Κυριαρχημένος από την φιλαργυρία προδίδει τον Θεάνθρωπο στους εχθρούς του. Παρ’ όλο που μαθήτευσε δίπλα στον Χριστό, είδε τα θαύματα, μετείχε της Θείας Χάριτος, του εμπιστεύθηκε το ταμείο, εκείνος δεν άντεξε από την κακία του. Κυριεύθηκε από το πάθος και το μίσος. Προδίδει τον Χριστό, αλλά στη συνέχεια δεν μετανοεί όπως ο Πέτρος. Ο εγωισμός του δεν τον αφήνει. Ο υπερήφανος “ηθικισμός” του δημιουργεί ενοχές. Πώς εκείνος ο “σωστός άνθρωπος” έκανε αυτό το έγκλημα; Οδήγησε στο φόνο έναν αθώο. Αντί της μετανοίας επιλέγει την εγωιστική απελπισία. Κρεμάται, ενώ προηγουμένως είχε κοινωνήσει Σώμα και Αίμα Χριστού. Το Φως του Θεανθρώπου η εμπαθής προαίρεσή του το μετατρέπει σε φως που τον κατακαίει.
Ας μη γίνουμε, λοιποί, κι εμείς όμοιοι του Ιούδα. Ας παραδειγματιστούμε από τη Μετάνοια του ληστή, της πόρνης γυναικός, του τελώνου, του Πέτρου, του Παύλου του διώκτη του Χριστού. Ας παραδεχτούμε ότι μόνοι μας δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε. Η ζωή μας είναι γεμάτη αγκάθια, προδοσίες, πάθη και εξαρτήσεις. Όλη μας η μεταπτωτική φθαρμένη φύση ρέπει προς την ανομία και την αμαρτία. Όμως, ο Χριστός μας έδωσε το φάρμακο. Το λυτρωτικό Μυστήριο της Εξομολογήσεως. Ας αφήσουμε τον Εσταυρωμένο Χριστό να Αναστηθεί στις ψυχές μας. Να κάνουμε στην άκρη τον εγωισμό και την αυτοδικαίωση.
Πόσοι από εμάς δεν είχαν πτώσεις και παραπτώματα μεγάλα αυτή την Άγια Σαρακοστή και Μεγάλη Εβδομάδα; Ξεχάσαμε τη Μετάνοια, γιατί νομίσαμε ότι μπορούμε μόνοι μας. Ο σύγχρονος κόσμος προωθεί έναν αυτονομημένο άνθρωπο χωρίς Θεό. Έναν άνθρωπο βυθισμένο στην απελπισία, την κατάθλιψη, τον μηδενισμό, τον ατομικισμό. Έστω και την εσχάτη ώρα ας στραφούμε στο Πρόσωπο του Θεανθρώπου και να ζητήσουμε ειλικρινή συγχώρεση, πίστη, μετάνοια, δύναμη και ελπίδα. Ας αφήσουμε τον Χριστό να μπει μέσα μας και το “εγώ” να βγει έξω…
