Μεγάλη μάστιγα εδώ και δεκαετίες στην ελληνική πολιτική σκηνή η θεωρία του «μεσαίου χώρου».
Στην Ελλάδα 2.0 του Κυριάκου, σημασία δεν έχει εάν είσαι αριστερός, δεξιός, κεντρώος. Αρκεί να μην πηγαίνεις στα… «άκρα»!
Βασικά από το 2019 ο Μητσοτάκης κατάφερε να υφαρπάξει τον κεντρώο χώρο (εγκαταλείποντας εντελώς κάθε εθνική και θρησκευτική αναφορά). Οι «γάμοι» των λοατκι και το δικαίωμα να υιοθετούν μικρά παιδιά, οι επιδοματικές πολιτικές, η ιδεολογική κατεύθυνση προς επίτευξη μιας κοινωνίας «πολυπολιτισμικής», μπολιασμένη με όλες τις φυλές και τις θρησκείες της Γης, είναι μερικές από τις κυβερνητικές κεντρώες (και αριστερές) πολιτικές.
Η Νέα Δημοκρατία για να χτίσει το αφήγημα του σταθερού κεντρώου παράγοντα ξεκίνησε ένα ποινικό και πολιτικό κυνήγι των «ακραίων». Απαγόρευση καθόδου στις εκλογές εθνικιστικών κομμάτων, παρακολούθηση πολιτικών αντιπάλων, ποινικοποίηση ακτιβιστικών ενεργειών, στοχοποίηση ως «ψεκασμένων» των Ελλήνων πολιτών που διαφωνούν με τους περιορισμούς προσωπικών μας ελευθεριών και επέκτασης του ψηφιακού φακελώματος.
Μέσω της μαζικής προπαγάνδας από τα ΜΜΕ και του εθισμού που έχει ο Έλληνας να πηγαίνει με τη μάζα, ο μέσος πολίτης έχει αρρωστήσει βαθιά από ο σύνδρομο του «Μη – Ακραίου». Η θεωρία των δύο άκρων πέτυχε, η Ελλάς πεθαίνει.
Μην ασχολείσαι με την πολιτική, να κοιτάξεις την καριέρα σου, μη συμμετέχεις σε κινηματικές δραστηριότητες, μην κοινωνικοποιείσαι, μην ανησυχείς για τα εθνικά μας θέματα. Να είσαι ένας «ήσυχος» πολίτης που να κοιτάει τη δουλειά και την καλοπέρασή του. Αυτή τη λογική επέβαλε στον ελληνικό λαό η Νέα Δημοκρατία και συνολικά το πολιτικό σύστημα της χώρας.
Η αγάπη όμως για αυτόν τον τόπο, τους ανθρώπους μας, τα ιδανικά και το Έθνος μας δεν περιορίζεται σε κουτάκια και συμβιβασμούς. Εάν μία αγάπη δεν είναι «ακραία», τότε απλά δεν είναι αγάπη…
Οι Επαναστάτες του ’21, η Κλεφτουριά της Τουρκοκρατίας, οι Μάρτυρες και οι Άγιοί μας, τα νέα παλικάρια της ΕΟΚΑ, δεν συμβιβάστηκαν σε μία μίζερη μικροαστική ζωή. Εκείνοι είναι πρότυπα και όχι ο κάθε σκλάβος με γραβάτα ή μη που περιμένει την ώρα των εκλογών να ρίξει το γαλάζιο (ή ροζ-πράσινο) ψηφοδέλτιο, ώστε να εξασφαλίσει τους μισθούς της επόμενης τετραετίας.
