Ποια είναι η σωστή πλευρά της ιστορίας;

Ο Πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης δήλωσε λίγες μέρες μετά τη Ρωσική εισβολή πως η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει να βρίσκεται στη ‘’σωστή’’ πλευρά της ιστορίας. Η συγκεκριμένη φράση πέρα της επικοινωνιακής συναισθηματικής επιφόρτισης την οποία επιφέρει στον τηλεθεατή, κρύβει από πίσω μια γεωπολιτική και ιδεολογική κατεύθυνση. Αν θέλουμε, όμως, να είμαστε αντικειμενικοί θα πρέπει να ορίσουμε ποια είναι τα ποιοτικά χαρακτηριστικά εκείνα τα οποία καθορίζουν και περιγράφουν τη σωστή πλευρά.

Το βασικό επιχείρημα των δυτικών μέσων και κυβερνήσεων είναι ότι το ”ορθό/σωστό” είναι οποιαδήποτε κρατική κίνηση δεν παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Αν το θέσουμε ως βασικό κριτήριο αναφοράς, τότε δεν είναι τουλάχιστον υποκριτική η προσπάθεια υπεράσπισης του από τις ΗΠΑ; Αναρωτιούνται πολλοί φιλοκυβερνητικοί (αλλά και εξ αριστερών της ΝΔ) δημοσιογράφοι πως γίνεται στις δημοσκοπήσεις το ”αντιδυτικό κόμμα” να κερδίζει την πλειοψηφία των συνειδήσεων των Ελλήνων πολιτών. Δεν είναι τόσο κάποια ιδεοληψία έναντι των εταίρων μας στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, αλλά αποτρόπαιες εγκληματικές εισβολές οι οποίες έχουν χαραχθεί στη μνήμη μας, όπως οι άμεσες ή έμμεσες αμερικανικές-νατοϊκές επεμβάσεις στη Γιουγκοσλαβία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στη Συρία, στη Λιβύη.

Μήπως δεν παραβιάζει συνεχώς το διεθνές δίκαιο άλλο ένα μέλος του ΝΑΤΟ, η Τουρκία; 48 χρόνια τουρκικής εισβολής και κατοχής στην Κύπρο, χιλίαδων ετησίων παραβιάσεων του εθνικού εναέριου και θαλασσίου χώρου μας, επίσημης απειλής πολέμου προς την Ελλάδα (casus belli), γιατί συγκίνησαν άραγε τη διεθνή κοινότητα και τους συμμάχους μας η οποίοι ευαγγελίζονται ότι διαφυλάττουν τη νομιμότητα και την εθνική ανεξαρτησία των κρατών-εταίρων τους;

 

Στον σύγχρονο γεωπολιτικό πολυπολικό κόσμο που δημιουργείται προκύπτει το εύλογο και συγχρόνως θλιβερό συμπέρασμα πως η ”σωστή πλευρά” είναι απλά ένας προπαγανδιστικός αυτοπροσδιορισμός συγκεκριμένων κρατικών και οικονομικών δυνάμεων που συγκρούονται σε παγκόσμιο επίπεδο. Η Ελλάδα οφείλει να επικεντρωθεί στην ‘’εθνική πλευρά’’. Δυστυχώς, η κυβέρνηση έδειξε υπέρμετρες ιδεοληψίες βάζοντας σε κίνδυνο τα εθνικά μας συμφέροντα. Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία βεβαίως παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και είναι καταδικαστέα. Η καταδίκη αυτή σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο ήταν αναγκαία, όπως και η αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας. Όμως, η αποστολή στρατιωτικού υλικού το οποίο θα σκοτώσει Ρώσους στρατιώτες, οι βαριές οικονομικές κυρώσεις οι οποίες θα φέρουν τεράστιο πλήγμα στην ελληνική οικονομία και στα νοικοκυριά μπλέκουν την Ελλάδα σε μια πολεμική σύγκρουση από την οποία δεν έχει να κερδίσει τίποτε.

Η συγκεκριμένη θέση περί ουδετερότητας δεν αποτελεί κάποια ”ρωσόφιλη εμμονή” χαρτζηλικωμένων με ρούβλια, αλλά η βασική τοποθέτηση μεγάλων αναλυτών διεθνών σχέσεων όπως ο κ.Μάζης και ο κ.Γρίβας. Δεν είναι δυνατόν μια χώρα η οποία αποτελεί πυλώνα σταθερότητας και ειρήνης στην ΝΑ Μεσόγειο να υιοθετεί μια ξεκάθαρα εχθρική στάση απέναντι σε μια από τις μεγαλύτερες παγκοσμίως στρατιωτικές και πυρηνικές δυνάμεις. Η Ελλάδα ως χώρα μέλος του ΝΑΤΟ και της ΕΕ οφείλει να έχει ουδέτερη στάση απέναντι στη ρωσική ομοσπονδία, διότι έτσι ενισχύουμε τη θέση μας ως μεσολαβητή σε μια κρίσιμη γεωστρατηγική και ενεργειακή περιοχή, ενώ συγχρόνως δεν θέτουμε ως απόλυτο αντίπαλο το μοναδικό αντίβαρο εκτός δύσεως το οποίο θα μπορούσε να σταματήσει την τουρκική επιθετική πολιτική σε περίπτωση που η Τουρκία ξαναέβαζε το ‘’φιλοδυτικό’’ προσωπείο. Η εθνική εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να χτίζεται ούτε πάνω σε απαγορεύσεις της λίμνης των κύκνων και της ανάγνωσης Ντοστογιέφσκι ούτε σε συναυλίες ‘’ανθρωπιστών’’ η οποίοι μόλις έπεσαν από την κυβέρνηση θυμήθηκαν υποκριτικά την παλαιστινιακή ή άλλη εύκαιρη μαντήλα.

Σχετικές δημοσιεύσεις

Αφήστε ένα σχόλιο