Γράφει ο Γιώργος Α. Λεονταρίτης
Η παρακμή του πολιτικού κόσμου, γίνεται περισσότερο αισθητή, από τα ψεύδη στα οποία έχει εθισθεί, προκειμένου να καλύψει κάποιες καταστάσεις. Κανείς ποτέ, από όλο το πολιτικό φάσμα, δεν είπε την αλήθεια, για το τι είναι στην πραγματικότητα η Ευρωπαϊκή Ένωση. Δεν ετόλμησαν οι πολιτικοί μας να ψέξουν τον ρόλο των ξένων τραπεζιτών. Αποδέχθηκαν σιωπηλά τα επαίσχυντα μνημόνια. Έσκυψαν τον αυχένα στην ξενοκρατία και εκθειάζουν το ιερατείο των Βρυξελλών. Δεν ετόλμησαν να πουν ούτε λέξη για το παρασκήνιο του έξωθεν κατευθυνομένου μέτρου των υποχρεωτικών εμβολιασμών. Απέκρυψαν τις σοβαρές παρενέργειες που προκαλούν τα εμβόλια και δεν λένε λέξη για το ποιος τους έδωσε αυτές τις εντολές. Αποκρύπτουν τις αιτίες της ανεργίας και αποσιωπούν την κατάργηση του Εργατικού Δικαίου. Για την επιβολή του Εργασιακού Μεσαίωνα, είναι όλοι συνυπεύθυνοι, γι’ αυτό και ποτέ δεν θίγουν την ουσία του προβλήματος.
Αυτή είναι η γενική εικόνα. Και τώρα στον ορίζοντα, προβάλλουν οι κάλπες. Άπαντες έχουν επιδοθεί σε έναν άτυπο προεκλογικό αγώνα. Οι δηλώσεις, οι κόντρες, οι περιοδείες, έχουν “άρωμα” προεκλογικό. Και αυτό το σκηνικό θα διατηρηθεί για να κορυφωθεί, όταν καταλήξουμε στην ημερομηνία της προσφυγής στην λαϊκή ετυμηγορία. Τότε και “επίσημα” πλέον οι βουλευτές, θα εκστρατεύσουν σαν σύγχρονοι “Μαυρογιαλούροι” (την ανεπανάληπτης κωμωδίας του Αλέκου Σακελλαρίου) σε πόλεις και χωριά, προς άγραν ψήφων! Θα εντοπίσουμε – για μίαν ακόμη φορά – το θέμα μας, κυρίως στην Αντιπολίτευση. Δύο είναι τα κόμματα που κόπτονται περισσότερο για επίσπευση των εκλογών: Ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ. Κατά βάθος γνωρίζουν αμφότερα ότι δεν διαθέτουν πλειοψηφία. Παρά την φθορά και τα ολέθρια λάθη της Νέας Δημοκρατίας οι σφυγμομετρήσεις δείχνουν καθαρά, ότι τα προαναφερόμενα δύο αντιπολιτευτικά σχήματα, δεν διαθέτουν το ρεύμα που να τους επιτρέπει κάποια αισιοδοξία.
Διερωτάται κανείς: Τότε, πού στοχεύουν; Ένα ενδεχόμενο που κουβεντιάζεται, είναι μια συμμαχική κυβέρνηση, με σύμπραξη ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ. Κάτι τέτοιο θα αποτελούσε γελοιοποίηση και των δύο, αφού τώρα, αλληλοκατηγορούνται. Μία αιφνίδια αλλαγή στάσης, θα απεκάλυπτε το θέατρο και το γεγονός ότι το μόνο που τους ενδιαφέρει δεν είναι οι αρχές και τα προγράμματα, αλλά το μέλι της εξουσίας. Πέραν τούτου, μία κυβέρνηση με συγκόλληση των δύο κομμάτων, θα είναι ένα μόρφωμα-τέρας, που σε σύντομο χρόνο θα διαλυόταν από εσωτερικές έριδες. Στην πραγματικότητα, η μοναδική έκπληξη θα ήταν, εάν το ΠΑΣΟΚ εκτόπιζε τον ΣΥΡΙΖΑ από την Αξιωματική Αντιπολίτευση! Ραγδαίες θα ήταν τότε οι εξελίξεις στον Αντιπολιτευτικό χώρο! Ήδη, ο Ανδρουλάκης έχει επισκιάσει τον Συριζαίο αρχηγό σε δηλώσεις και επισημάνσεις σχετικά με την πολιτική της Νέας Δημοκρατίας.
Και στις δημοσκοπήσεις, συμβαίνει το εξής παράδοξο: Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται δεύτερο κόμμα και το ΠΑΣΟΚ τρίτο, στο ερώτημα για τα πρόσωπα των αρχηγών, ο Ανδρουλάκης πέρασε τον Τσίπρα! Εκείνο που όμως έχει ουσιαστική σημασία, είναι τα ψεύδη και η αχαλίνωτη υποκρισία του Συριζαίου Αλέξη. Προσπαθεί να κρύψει όσα απαράδεκτα έπραξε ως πρωθυπουργός και εμφανίζεται σήμερα ως… υπερασπιστής των αδυνάτων! Υπό την κηδεμονία του Νίμιτς, του Σόιμπλε, της Μέρκελ και των Βρυξελλών βρισκόταν πάντοτε, αλλά τώρα ποζάρει σαν… “ανένδοτος επαναστάτης”! Είναι χαρακτηριστικά αυτά που είπε πρόσφατα, ο άλλοτε συνεργάτης του, Παναγιώτης Λαφαζάνης. Ας τον ακούσουμε: “Αισθάνθηκα αηδία. Δεν είναι δυνατόν ο θύτης να επισκέπτεται για να συμπαρασταθεί στο θύμα του, χωρίς να ζητήσει καν συγγνώμη, χωρίς να πει ότι “έκανα μεγάλα λάθη και εγκλήματα αυτήν την περίοδο”…”.
Ο Λαφαζάνης αναφερόταν στην επίσκεψη του Τσίπρα στην δημοσιογράφο Ιωάννα Κολοβού μετά τη βίαιη εισβολή δικαστικού κλητήρα και αστυνομικών, στο διαμέρισμά της στου Ζωγράφου, προκειμένου να την πετάξουν έξω από το σπίτι που διέμενε, για χρέη ολίγων χιλιάδων ευρώ. Κι ο Λαφαζάνης, πρόσθεσε: “Ο Τσίπρας έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του ως πρωθυπουργός, για να εξυπηρετήσει τις τράπεζες και τα ληστρικά FUNDS, και σήμερα αρνείται να δεσμευτεί, ότι αν ποτέ επανέλθει στην εξουσία θα καταργήσει τις αδικίες. Αντίθετα, προσπάθησε να απωθήσει κάθε πολιτική-κυβερνητική του ευθύνη, και να πει, ότι εμείς δεν κάναμε πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, όταν ο πλειστηριασμός της πρώτης κατοικίας της κυρίας κολοβού που επισκέφτηκε, ξεκίνησε με κυβέρνηση και νόμο του ΣΥΡΙΖΑ!
Αυτά τα πράγματα, κάνουν τους πολίτες, να δυσανασχετούν και να αηδιάζουν με το πολιτικό σύστημα, γιατί βλέπουν μία υποκρισία, μία απίστευτη αναλγησία και μία περιφρόνηση στο δράμα του κάθε πολίτη, που αντιμετωπίζεται σαν κοινός μπαταχτσής…¨”. Αυτή είναι η αλήθεια, και ο Παν. Λαφαζάνης στάθηκε έντιμος και εκαυτηρίασε τις μεθόδους του άλλοτε φίλου του. Άλλωστε, ο Λαφαζάνης απεχώρησε αμέσως από τον ΣΥΡΙΖΑ, όταν ο… “Αριστερός” Τσίπρας υπέγραψε ατιμωτικά το τρίτο Μνημόνιο. Γι’ αυτό εχαρακτήρισε γελοίους τους ισχυρισμούς του Αλέξη που προσπαθεί να κρύψει την άθλια τακτική του ΣΥΡΙΖΑ. “Γίνονταν εκατοντάδες πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας, για να μην πω χιλιάδες. Μπορεί κάλλιστα να γίνει μία έρευνα αυτής της περιόδου για τους πλειστηριασμού και τότε θα δούμε αυτό το αίσχος”, είπε ο Λαφαζάνης, και πρόσθεσε: “Σε βάρος, μου εκκρεμούν τέσσερις δίκες μετά από δίωξη από το “τμήμα προστασίας του κράτους”, επειδή παρεμπόδιζα πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας…”.
Γενική είναι πάντως η επιθυμία όλων των πολιτών, αυτό το αίσχος που επέβαλαν οι ξένοι τραπεζίτες, να καταργηθεί δια νόμου. Είναι απαραίτητο να μπει οριστικά φραγμός στην αρπαγή σπιτιών, για οποιονδήποτε λόγο. Κι αυτό, πρέπει να το αποδεχθούν ομόφωνα όλα τα κόμματα. Διαφορετικά, να έχουν το θάρρος να πουν ξεκάθαρα, ότι δεν είμαστε ανεξάρτητο κράτος, μας καταδυναστεύει η “ξένη ακρίδα”, όπως έλεγαν τον καιρό του Όθωνα για την Βαυαροκρατία. Ο Τσίπρας όμως, με την προαναφερόμενη στάση του, ξεπέρασε κάθε όριο υποκρισίας. Όχι μόνον “αναμάρτητος” δεν είναι, αλλά συνεργός στο έγκλημα που διεπράχθη από τη ξενοκρατία σε βάρος ανήμπορων ανθρώπων. Βασίζεται στην… αμνησία των πολλών, για να κοροϊδέψει αφελείς οπαδούς.
Ο Λαός όμως θυμάται και δεν συγχωρεί. Ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί τους ηθικούς κανόνες στην πολιτική, “αναχρονιστικούς”! Πιστεύει, ότι οποιοδήποτε μέσον -ας είναι και ανήθικο- μπορεί να χρησιμοποιείται στην πολιτική, προκειμένου να αλωθεί το κάστρο της εξουσίας. Με τέτοιες μεθοδεύσεις όμως, δεν στιγματίζεται μόνο ένα κόμμα. Πλήττεται θανάσιμα η ίδια η δημοκρατία, αφού το κύρος της καταρρακώνεται, δι’ αυτού του τρόπου. Η κυβέρνηση, θα όφειλε πρώτη να υπενθυμίσει στον Τσίπρα, τι έκανε επί πρωθυπουργίας του, εις βάρος των λαϊκών στρωμάτων.
Δεν είπε όμως λέξη, επειδή κι αυτή είναι υποταγμένη στην πολιτική των συμφερόντων των ξένων τραπεζιτών. Με τέτοιο πολιτικό κόσμο όμως, η ασθένεια της δημοκρατίας, υπάρχει φόβος να γίνει ανίατος…
Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ, την Κυριακή στις 18/12/2022
