Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον, τον μόνον ευλογητόν των πατέρων Θεόν και υπερένδοξον.
Ψάλλουμε την Ανάσταση και άραγε νιώθουμε, καταλαβαίνουμε, τι σημαίνει νέκρωση του θανάτου; Τι σημαίνει ότι δεν υπάρχει ο θάνατος που μας τρομάζει από την δημιουργία μας; Τι σημαίνει άραγε ότι η εδώ ζωή μας δεν είναι η μόνη μας ζωή, αλλά ένα πέρασμα, ένα γρήγορο πέρασμα;
Ο προορισμός μας είναι η επουράνια ζωή, η αθάνατη, η αιώνια. Γιατί μας τρομάζει λοιπόν τόσο πολύ ο θάνατος; Αφού ο Χριστός δεν τον νίκησε μόνο αλλά τον συνέτριψε; Η απάντηση είναι, πως δεν μας τρομάζει ο θάνατος, αλλά η ζωή. Η επουράνια ζωή, γιατί αν βρεθούμε στον παράδεισο, ναι θα είναι ζωή, γιατί θα είμαστε μαζί με την ΖΩΗ, δηλαδή με τον Χριστό μας. «Εγώ ειμί η ανάστασις και η ζωή, ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνη ζήσεται». Αν όμως βρεθούμε στην κόλαση θα ζούμε το αιώνιο μαρτύριο. Άρα μας φοβίζει και ας μην το παραδεχόμαστε πολλές φορές η μετά θάνατον ζωή.
Ο Θεός όμως έπραξε τα μέγιστα για την επιστροφή μας στην αγκαλιά του, στο σπίτι μας, στον τόπο μας, την γενέτειρά μας. Έστειλε τον Μονογενή Υιό του, για να μας λυτρώσει. Ο Κύριος πρώτα μας δίδαξε με τα λεγόμενά του, αλλά κυρίως με το παράδειγμά του. Ύστερα βασανίστηκε, σταυρώθηκε και στο τέλος νίκησε τον θάνατος ως ο μόνος Αθάνατος. Μας άφησε μεγάλη κληρονομιά τους μαθητές του, τους μάρτυρες, τους Αγίους. Καμιά εποχή δεν άφησε ορφανή από Αγιότητα και θεία παραδείγματα ο Χριστός.
Η επιλογή είναι δική μας. Στενή και τεθλιμμένη η οδός αλλά ο Χριστός μας προειδοποίησε και μας προέτρεψε να την ακολουθήσουμε για να Τον κερδίσουμε. «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι». Πρέπει να κατανοήσουμε, να αισθανθούμε την αγάπη του Χριστού για εμάς, για τις ζωές και τις ψυχές μας. Ότι ο Θεός θέλει να μας σώσει, θέλει να μας έχει μαζί του πριγκιπόπουλα στο παλάτι του. Όμως είναι τόσο γλυκός, διακριτικός, πράος, ταπεινός, υπομονετικός που δεν παραβιάζει την ελεύθερη βούληση που ίδιος μας χάρισε, γιατί το μόνο που επιθυμεί και ζητάει από εμάς είναι την αγάπη μας.
Εμείς όμως αυτόν τον Θεό, τον απορρίπτουμε, ντρεπόμαστε να κάνουμε τον Σταυρό μας, να πούμε «Δόξα τω Θεώ», να τον ομολογήσουμε, να πούμε ότι νηστεύουμε ή ότι εξομολογούμαστε ή ότι εκκλησιαζόμαστε. Και όλα αυτά όχι διότι φοβόμαστε να μην μας σκοτώσουν, όπως τους Αγίους Μάρτυρες, οι οποίοι δεν δίσταζαν να τα πράττουν όλα αυτά, αλλά για να μην μάς κοροϊδέψουν, να μην μας χλευάζουν, να μην μας απομονώσουν. Ας μην τους κάνουμε την χάρη να χάσουμε την ψυχή μας, ας ομολογούμε τον Θεό παντού και πάντα.
Χριστός Ανέστη αδέλφια. Χριστός Ανέστη Πατρίδα. Ο Αναστημένος Χριστός ας αναστήσει τις ψυχές μας, με το Άγιον Φώς του. Ας τον παρακαλέσουμε να ανάψει την λαμπάδα της ψυχής μας και να την κρατά αναμμένη και σε αυτήν και στην άλλη ζωή!
Ακριβώς όπως τα λες είναι ευλογημένη Ραφαηλία μέσα σε μία σειρά..
Η απάντηση είναι, πως δεν μας τρομάζει ο θάνατος, αλλά η ζωή.
Πράγματι ποιος άνθρωπος δεν θα ήθελε να αναστηθεί και να ζει αιώνια;
Να όμως που υπάρχει κάτι που δυστυχώς κάνει τους περισσότερους να προτιμούν να μην υπάρχει Ανάσταση αλλά όλα να τελειώνουν στο φτυάρι του νεκροθάφτη.
Και γιατί συμβαίνει αυτό;
Κάθε άνθρωπος που πράττει έργα φαύλα μισεί το φως και δεν έρχεται στο φως, γιατί φοβάται μήπως αποκαλυφθούν τα έργα του και κριθούν.
(κατά ΙΩΑΝ. 3, 19-20).
Πολύ απλά γιατί ο Χριστός μίλησε για Παράδεισο και για κόλαση.
Και προκειμένου να βασανίζονται στην κόλαση αιωνίως προσπαθούν να πείσουν τον εαυτό τους ότι δεν υπάρχει Ανάσταση.
Αλλά ακόμα και έτσι να ήταν για αυτούς και να μην υπήρχε όντως κόλαση.
Πάλι η ζωή τους εδώ στην παρούσα ζωή είναι μία κόλαση.
Όταν γνωρίζεις από την ημέρα που θα γεννηθείς ότι το πολύ σε 50, 70, 80 χρόνια θα σε χώσουν μέσα στο χώμα και θα σε φάνε τα σκουλήκια.
Ενώ αν πιστεύεις στον Χριστό και προσπαθείς να πράττεις αυτά που θέλει ο Χριστός τότε η ζωή σου αποκτάει νόημα.
Χωρίς οικογένεια δεν ζεις.
Χωρίς Πατρίδα δεν ξέρεις πού ζεις.
Και χωρίς Θεό δεν ξέρεις γιατί ζεις.
Όλοι οι Πίστις μας βασίζεται πάνω σε τέσσερις Λέξεις:
Χριστός Ανέστη!
Αληθώς Ανέστη.
Αληθώς Ανέστη, ευλογημένη Ραφαηλία!!
Χριστός Ανέστη! Σας ευχαριστώ ειλικρινά πάρα μα πάρα πολύ για όλα όσα γράφεται, σχολιάζοντας τα κείμενα μου , χαίρομαι πραγματικά όταν βλέπω ότι έστω και ένας άνθρωπος βρίσκει ανάπαυση, χαρά και ίσως οφείλεται από αυτά που γράφω. Και δεν σχολιάζεται απλώς αλλά συμπληρώνεται, σημειώνεται σ αυτά και άλλα και γίνεται μια όμορφη πνευματική κουβέντα χωρίς κάν να το καταλάβουμε. Ομολογώ πως περιμένω πάντοτε να διαβάσω τα σχόλια σας και να δω και εγώ πολλές φορές αυτό που έγραψα με μια άλλη ματιά , και με την χαρά ότι κάποιος άνθρωπος τα διάβασε και χάρηκε η ψυχή του . Σας ευχαριστώ και πάλι πάρα πολύ και συγχωρέστε με πού τόσο καιρό δεν σας είχα απαντήσει. 🤍