Αναστάσιμη Επανάσταση

Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ

Είναι πραγματικά κρίμα να υπάρχουν συνέλληνες ανάμεσά μας που δεν γεύτηκαν, δεν οσφράνθηκαν και δεν ένοιωσαν τίποτα από το αγιοπνευματικό κλίμα των σταυραναστασίμων ημερών που παρήλθαν έμπροσθεν ημών μοσχοβολώντας χαρά παραδείσια και πανήγυρη αθανασίας. Όσοι δεν έχουν ζήσει Πάσχα σε μοναστήρι και δη στο Άγιο Όρος ή τα Ιεροσόλυμα δεν μπορούν να συλλάβουν το μέγεθος της ατόφιας, αληθινής και αυθεντικής ευτυχίας που αντλεί κανείς από την εύηχη αναφώνηση και απεύθυνση του υψηλοτέρου συνθήματος της κατά κράτος νίκης της όντως Ζωής κατά του θανάτου, ήτοι της σκυλεύσεως, της πικράνσεως, της καταργήσεως, της νεκρώσεως, της καθαιρέσεως και της δεσμεύσεως του Άδου, όπως μέλπεται στον υπέροχο κατηχητικό λόγο του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου σ’ ένα αισθητικά μοναδικό παθητικό αόριστο. Περνούν από δίπλα μας ανεπανάληπτες ευκαιρίες μετοχής στον θρίαμβο της εκ νεκρών εγέρσεως του Ιησού Χριστού και πολλοί από τον περίγυρό μας δεν έχουν ούτε τις στοιχειώδεις πνευματικές κεραίες να τις αντιληφθούν, για να αντικρίσουν στην τελική δια γυμνού οφθαλμού τι δώρο μονάκριβο μάς έκανε ο ίδιος ο Τριαδικός Θεός από την άπειρη, απροϋπόθετη και ατέρμονη αγάπη Του δι’ ημάς, για τον άνθρωπο της αμαρτωλότητος, του εγωϊσμού και της πλειστάκις συστρατεύσεως με την παράταξη του πονηρού.

 Ὁ χαρίσας ἡμῖν τὴν ἀθάνατον καὶ αἰώνιον ζωὴν Χριστὸς δόξασε όλο το γένος των ανθρώπων μέσα από τη δική του άκρα ταπείνωση και μέσα από αυτήν έδειξε τον δρόμο για την δική μας αγιότητα, την δική μας ένωση με τον Θεό, την δική μας εν τέλει σωτηρία, χωρίς, όμως, εμείς να είμαστε σε θέση όχι απλά να ταπεινωθούμε, αλλά να επιλέξουμε αυτήν την οδό που απαιτεί άοκνη, ατελεύτητη και ειλικρινή άσκηση αυτοπαραιτήσεως από το αυτοείδωλό μας, απαρνήσεως του θελήματός μας. Το δικό μας ατομικό θέλημα είναι εκείνο που μάς κρατά μακριά από την απόλυτη κοινωνία με τον Θεό και μάς εμποδίζει να βιώσουμε προκαταβολικά έστω και κατ’ ελάχιστον την ομορφιά της Βασιλείας Του. Η αποχριστιανοποίηση της εκπαιδεύσεως εν αρχή και κατόπιν η βαθμιαία αποξήλωση της ορθοδόξου ιδιοπορσωπίας μας σε κάθε έκφανση του δημοσίου βίου μετεφέρθη ταχέως στην ιδιώτική μας σφαίρα, κοινώς μέσα στα ίδια μας τα σπίτια, τα οποία δεν ζούν Ανάσταση, γιατί ενυμφεύθησαν τον θάνατο, την μαυρίλα, την αλαζονική απόφαση να ζήσουν μία ζωή, χωρίς τον Χριστό, χωρίς πνευματικότητα, χωρίς εξομολόγηση, χωρίς Θεία Κοινωνία, Θεία Ευχαριστία, μυστήρια και ακολουθίες. Τα ελληνικά νοικοκυριά έχουν ζωθεί από ένα μόνιμο πένθος, σκεπασμένα με σάβανα, πόνο και δυστυχία, γιατί αρνούνται να εκλάβουν τις δοκιμασίες που τούς στέλνει ο Θεός ως προσκλητήρια παραδόσεως στην Χάριν Του. Αντί γύρω μας ολόθερμα στόματα να ψάλουν γηθοσύνως το «Χριστός Ανέστη», το οποίο από μόνο του είναι αρκετό να σε εξοπλίσει με θάρρος εκατό λεόντων, επετρέψαμε να κυριαρχήσουν πέριξ ημών η μιζέρια, η μικροαστική φοβία και μία στενόμυαλη κουτοπόνηρη ιδιοτέλεια, ανίκανη να μας πάει ένα βήμα παρακάτω. Κι αντί εμείς ως Χριστιανοί Ορθόδοξοι που λέμε ότι ζούμε και πράγματι ζούμε ένα πολύ μικρό μέρος του παραδείσου μέσα στην Εκκλησία και τις θαυματουργές μυσταγωγίες της να διαδώσουμε όχι μόνο εν λόγοις, αλλά εν παραδείγματι συμπεριφοράς την ανεκλάλητη χαρά του Σταυρού και της Αναστάσεως του Κυρίου μας, εξακολουθούμε να διακατεχόμαστε από συμπλέγματα ενοχικά για αυτό που είμαστε, συρρικνούμενοι στο κέλυφός μας. Δεν μιλάμε για τον Χριστό, την δόξα Του, τους Αγίους Του, την Εκκλησία Του. Εν τοις πράγμασι, θεωρούμε ότι εμείς πραγματώσαμε το χρέος μας απέναντί Του υπολαμβάνοντας σφαλερώς ότι εξασφαλίσαμε στασίδι εγγύς Του μόνο και μόνο επειδή τηρούμε κάποιες εντολές, με τον καθένα δε περιχαρακωμένο στο ατομικό του περιβόλι.

Ωστόσο, οι καιροί διωγμών και περιυβρίσεως της Πίστεώς μας απαιτούν Ομολογία, ρήξη με το κατεστημένο, σύγκρουση με τις αντίθεες δυνάμεις που εισηγούνται την καταπάτηση του νόμου του Υψίστου. Όλα αυτά, παρά ταύτα, με τη σειρά τους προϋποθέτουν να ακονίσουμε το αγωνιστικό μας φρόνημα και να γαλουχηθούμε σε μία νοοτροπία αντισυμβατική, αντισυστημική και αντικαθεστωτική, η οποία κτάται πραγματικά για εμάς τους λαϊκούς όχι μόνο μέσα από την μέθεξη στην εκκλησιαστική αποκάλυψη, αλλά στους κοινωνικούς αγώνες για δικαιοσύνη, ισότητα και ελευθερία. Εκεί δεν ενυλώνουμε κανένα καθήκον, αλλά κάνουμε απλά πράξη όσα πιστεύουμε, εφαρμόζουμε την Πίστη μας, φέρνουμε το Ευαγγέλιο και τις εντολές του μέσα στην κοινωνία και το ενσαρκώνουμε σε επιλογή για κάθε Έλληνα που έχει συνηθίσει σε μία φρικτή και αδιέξοδη πραγματικότητα, ακριβώς επειδή εκεί δεν υπάρχει ο Χριστός. Ο συνειδητός Ορθόδοξος της συγχρόνου εποχής, με σαφείς αντιοικουμενιστικές και παραδοσιακές θέσεις, που ακολουθεί απαρέγκλιτα τους Αγίους Πατέρες και τις αποφάσεις των Οικουμενικών συνόδων, έχει τη δύναμη να φέρει την μεγαλύτερη Επανάσταση που έχει συντελεσθεί ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία, κι αυτό με το να γίνει εκείνος το φωτεινό καταυγάζον και απαστράπτον πρότυπο ώστε κάθε μέρα ο λαός μας να ζεί Ανάσταση ψυχῇ τε καὶ σώματι, παρασκευαζόμενος για την έλευση της επουρανίου Βασιλείας Του.