Γράφει ο Διονύσιος Σ. Δραγώνας, Φοιτητής Νομικής NUP, Κοινωνικής Θεολογίας ΕΚΠΑ
Ο Δεκέμβριος εκτός από το κρύο και τις ονομαστικές εορτές αρκετών φέρνει επίσης και τα Χριστούγεννα, τουτέστιν τη γέννηση του Θεανθρώπου. Ήδη από τον Νοέμβριο πολλοί ξεκινούν τους στολισμούς στα σπίτια τους με κορυφαίο αυτό του στολισμού του δένδρου, έθιμο το οποίο δεν προέρχεται από το εξωτερικό αλλά από την αρχαία Ελλάδα. Τα καταστήματα θα εκκινήσουν στα μέσα του Νοεμβρίου την τοποθέτηση χριστουγεννιάτικων δένδρων -διαφόρων χρωμάτων-, φωτάκια, στολές του Άι Βασίλη, τρίγωνα, φάτνες κοκ. Η μόνη, πάντως, υπενθύμιση της γεννήσεως Του Ιησού Χριστού είναι αυτή της φάτνης, που τα καταστήματα «αναγκάζονται» να τον προσθέσουν στα άλλα χριστουγεννιάτικα προϊόντα τους.
Είναι άκρως λυπηρό που το νόημα των Χριστουγέννων εξαλείφεται αδιαλείπτως, αφού στις μέρες μας κάθε εορτή χρησιμοποιείται για αμιγώς εμπορικούς σκοπούς, ώστε να γίνει πράξη η μεγιστοποίηση των κερδών όλων αυτών που διαρκούντων των Χριστουγέννων σκέπτονται τις πωλήσεις. Ακόμη και στα βιβλία συμβαίνει κάτι παρόμοιο. Τα παιδικά βιβλία δεν κάνουν πάντοτε αναφορά στα γεγονότα, όπως τα διδαχθήκαμε ημείς ή τα διαβάσαμε στην Καινή Διαθήκη, αλλά αναφέρονται σε ιστορίες από τις οποίες το παιδί ουδέν όφελος αποκομίζει. Μηδαμινή επίκληση στην Παναγία και Τον υιό της. Ατελεύτητες ιστορίες με ξωτικά τα οποία κλέβουν και γενικότερα παραμύθια, για να γελάσουν οι μικροί βιβλιοφάγοι. Εν άλλοις λόγοις, τα χριστουγεννιάτικα βιβλία για παιδιά δεν περνούν το νόημα της γεννήσεως Του Θεανθρώπου, όστις έφερε την αλλαγή σε όλη την ανθρωπότητα και της χάρισε ό,τι εδύνατο.
Βέβαια, με αρωγή την παγκοσμιοποίηση δεν είναι δύσκολο οι μαθητές του Δημοτικού ή και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης να μπερδεύονται με τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν αυτές τις ημέρες. Επί παραδείγματι, ποιός νέος γνωρίζει ότι ο Άι Βασίλης με την μεγάλη άσπρη γενειάδα, τα πολλά κιλά και τα δώρα που χαρίζει στα «καλά παιδιά» ουδεμία σχέση έχει με τον Άγιο Βασίλη, τη μνήμη του οποίου εορτάζουμε την πρώτη ημέρα του χρόνου; Στο άκουσμα του Άι Βασίλη έρχονται στο νου μας τα δώρα, η στολή του ιδίου και ενδεχομένως κάποιες ταινίες στις οποίες λαμβάνει μέρος, πάντως σίγουρα όχι τον πραγματικό Άγιο Βασίλειο.
Και σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν τα νυχτερινά κέντρα, τα οποία εκμεταλλεύονται με τον χειρότερο τρόπο κάθε εορτή και φυσικά τα Χριστούγεννα. Προσκαλούν τραγουδιστές φήμης ή DJs παραμονή για παράδειγμα των Χριστουγέννων, τα οποία πάντοτε τελειώνουν την επομένη το πρωΐ, με αποτέλεσμα οι θαμώνες να μην έχουν κουράγιο να παρευρεθούν στις κατά τόπους Εκκλησίες. Τα Χριστούγεννα μεταφράζονται ως διασκέδαση με την φωνή των τράπερς να ξεχειλίζει από απρεπείς εκφράσεις και από DJs, οι οποίοι παραμονή Χριστουγέννων παίζουν το τραγούδι «Dance with the Devil» (μετάφραση: χόρεψε με τον εωσφόρο»).
Η νηστεία ως προετοιμασία για να κοινωνήσουμε την Αγία ημέρα των Χριστουγέννων για τους περισσότερους είναι άγνωστη, ενώ για άλλους μία συνήθεια μιας αναχρονιστικής μερίδας Χριστιανών. Οι ίδιοι μάλιστα αβαντάροντας σκέψεις και ιδέες για την καταπολέμηση του φαινομένου αυτού, λησμονούν πως τα Χριστούγεννα δεν θα εργασθούν, καθότι εγενήθη το κυρίαρχο πρόσωπο της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας. Εάν κυριαρχούσε η αθεΐα – ο αντιχριστιανισμός τους θα εργάζονταν κανονικότατα. Όθεν βλέπουμε να τηρούν απαρεγκλίτως τα οφέλη που λαμβάνουν από τις εορτές των Ορθοδόξων, ενώ ολημερίς στρέφονται απηνώς εναντίον τους.
Συνελόντι ειπείν, κάθε χρόνο βιώνουμε την αλλοίωση των Χριστουγέννων, κάτι το οποίο απάδει σε ένα κράτος με επικρατούσα θρησκεία αυτή της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Του Χριστού. Όσοι μάχονται κατά αυτής της εορτής γιγνώσκουν πως αφετηρία του σχεδίου τους θα πρέπει να είναι η εκπαίδευση και γι΄ αυτό το λόγο επεδίωξαν την τροποποίηση του μαθήματος των θρησκευτικών σε θρησκειολογικό, εκδίδουν δήθεν Χριστουγεννιάτικα βιβλία με ουδεμία αναφορά στα γεγονότα, ενώ επίσης επιδιώκουν την παύση των καλάντων μέσω του οποίου -τύχη αγαθή- διδασκόμαστε και γεγονότα που συνέβησαν εκείνες τις ημέρες. Εάν στα προηγούμενα προστεθεί και η εμπορική εκμετάλλευση, τότε η μόνη στράτα είναι αυτή του χρήματος και των ταλάντων, που είθισται να προδίδουν πρόσωπα, αρχές και αξίες. Ας ελπίσουμε, όμως, να εμφανιστεί ξανά το αστέρι, που θα οδηγήσει το ποίμνιο στη φάτνη της αληθείας και της ταπεινότητος.
