Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, Ασκούμενος Δικηγόρος, Νομική ΕΚΠΑ
Η κατ’ όνομα πανδημική κρίση του ιού της Κίνας, όπως κάθε μαζικής κλίμακος δυστοπία, η οποία διεγείρει εις έκαστον εξ ημών το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως, παράλληλα με την ρίψη των ευσχήμων προσωπείων των πιο δουλοπρεπών ρευμάτων της κοινωνίας, οι οποίες ητούντο λυσσωδώς και μετ’ επιτάσεως την υποταγή όλων ημών στις επιταγές και τα κελεύσματα των αυτοαναγορευμένων ως ειδημόνων, αφύπνισε τα αντανακλαστικά μερίδος του κόσμου, η οποία ηρνήθη να συμβιβαστεί με μέτρα υποδουλώσεως και καταδυναστεύσεως των πολιτών σ’ ένα στυγνό καθεστώς επιτηρήσεως, λογοκρισίας και βιαίας απομονώσεως. Προχθές συμπληρώθηκε ένα ολόκληρο έτος από τότε που η εγχώρια φεουδαρχία έθεσε επτά χιλιάδες και πλέον ιατρούς, νοσηλευτές και υγειονομικό προσωπικό σε επ’ αόριστον αναστολή εργασίας, επειδή επέλεξαν να μην συναινέσουν σε μία έως του νύν αμφιβόλων επιπτώσεων πράξη εμβολιασμού στο σώμα τους. Η πολιτεία στο άκρον άωτον της αυταρχικότητός της από την πρώτη στιγμή δεν κατέλειψε κανένα περιθώριο επικρατήσεως σ’ εκείνους που συνειδητά και οργανωμένα απεφάσισαν να μείνουν εδραίοι άχρι τέλους στην απόρριψη του πατερναλισμού και της κηδεμονίας από την πολιτική εξουσία, η οποία δι’ απειλών, εκβιασμών και τιμωρητικών πρακτικών εξώθησε στο περιθώριο τον εν γένει ανεμβολίαστο εργαζόμενο πληθυσμό. Ο διχασμός, ο διαχωρισμός και η προλεταριοποίηση της εργατικής τάξεως προκρίθηκαν ως ευκταία αποτελέσματα μιάς βαθειάς αντιλαϊκής πολιτικής με μεθόδους αγρίου εκφοβισμού και αδυσωπήτου πειθαναγκασμού.
Ο κλάδος των υγειονομικών βιοπαλαιστών τιθέμενος ως πρώτος στο στόχαστρο της κυβερνήσεως πρός εφαρμογή ενός πειράματος σφυγμομετρήσεως του βαθμού αδιαμαρτύρητης προσαρμογής ενός εργαζομένου σε συνθήκες εξαθλιώσεως, φτωχοποιήσεως και οριακής επιβιώσεως βιώνει στον μυελό των οστών του την εγκατάλειψη, την αδικία και την εκδικητικότητα ενός κράτους στο οποίο προσέφερε θυσιαστικώς τις πολύτιμες υπηρεσίες του επί δεκαετίες για το εθνικό συμφέρον και τους συνανθρώπους μας. Οι καταχειροκροτούμενοι σε μπαλκόνια και ταράτσες ήρωες της ανοίξεως του 2020 μετονομάσθησαν σε ‘‘ασυνειδήτους φορείς δημοσίου κινδύνου’’, αποβαλλόμενοι από ένα ΕΣΥ, το οποίο βρίθει υπαλλήλων, οι οποίοι καίτοι πλήρως εμβολιασμένοι τόσο νοσούν όσο και μεταδίδουν τον κορωναϊό, εξακολουθώντας να θέτουν αντιστοίχως και αναποφεύκτως σε κίνδυνο συναδέλφους, ασθενείς, συγγενείς και φίλους. Προς διάψευση πολλών οσφυοκαμπτών, κανείς δεν έλαβε εισιτήριο για τον ευαγγελιζόμενο κόσμο ούτε της ανοσίας ούτε της αθανασίας. Χωρίς μισθό, ασφαλιστική κάλυψη και προσμέτρηση υπηρεσίας οι ανεμβολίαστοι υγειονομικοί παλεύουν καθημερινά με την κατάθλιψη, πολλαπλασιαζόμενα χρέη και διογκούμενα βιοποριστικά προβλήματα, για να συντηρήσουν εαυτούς και τις υπ’ αυτών εξαρτώμενες άπορες οικογένειές τους. Οι βρεφιόθεν παχυλώς σιτιζόμενοι από τον κρατικό κορβανά κομματικοί εγκάθετοι, οι οποίοι γενόμενοι βουλευτές και υπουργοί αμέσως μετά τις προπτύχιακές τους σπουδές δεν χρειάστηκε να δουλεύσουν ποτέ, να στερηθούν των στοιχειωδών και να ζήσουν το υπαρξιακό άγχος της επιβίωσης, δεν μπορούν να καταλάβουν πώς νοιώθει ένας καταδικασμένος άνεργος γονέας όταν βλέπει το παιδί του να διαβάζει μέσα στο σκοτάδι από το κομμένο απλήρωτο ρεύμα, πώς βουρκώνει όταν δεν έχει να του αγοράσει ένα καινούργιο παντελόνι, για να μην αισθάνεται μειονεκτικά με τα υπόλοιπα παιδιά στο σχολείο ή σε τι αδιέξοδο ίσταται, όταν αντικρίζει την έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης τοιχοκολλημένη έξω από την θύρα της μοναδικής μόνιμης κατοικίας του.
Η μετάθεση της επανεξετάσεως μιάς πιθανής άρσεως του μέτρου της αναστολής για τον μήνα Δεκέμβριο όχι μόνο δεν παρέχει καμμία ουσιαστική και πρακτική θωράκιση στο σύστημα υγείας, καθώς η ίδια η πολιτική ηγεσία έχει κηρύξει δι’ επισήμων χειλέων το ‘‘πέρας της πανδημίας’’ , την επιστροφή στην κανονικότητα και έχει συνάμα καταργήσει πανηγυρικώς κάθε περιορισμό ασφαλείας προς τον έλεγχο της μεταδόσεως στους κόλπους της κοινωνίας, με αποτέλεσμα με δική της υπαιτιότητα να έχει διασπείρει τον ιό σε κάθε ζώντα οργανισμό, αλλά επιπλέον συνεχίζει να απογυμνώνει τα δημόσια νοσοκομεία από εμπείρους και ικανούς υγειονομικούς, απαραίτητο και αποδοτικό προσωπικό διακονήσεως κλινικών και κέντρων περιθάλψεως. Η εκτελεστική, δικαστική και νομοθετική λειτουργία μετερχόμενες εισέτι το φαιδρό πρόσχημα ‘‘των εκτάκτων λόγων δημοσίου συμφέροντος’’ κάτωθεν του οποίου δικαιολογούν πάσα διαστροφική πολιτική αφαιρέσεως ατομικών ελευθεριών και θεμελιωδών συνταγματικών δικαιωμάτων αφ’ οιανδήποτε στοχοποιημένη κατηγορία πολιτών συνεργούν προς την κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησεως του τομέως της υγείας, μετατρέποντας ένα πρωτογενές κοινωνικό και έννομο αγαθό σε υπόθεση καπιταλιστικής κερδοφορίας και επιχειρηματικού μονοπωλίου. Το κενό στην παροχή δημοσίων υπηρεσίων υγείας θα καλυφθεί ασμένως από ξένα κεφάλαια, τα οποία δεν θα αργήσουν με τις ευλογίες πάντα της εξωνημένης πολιτικής νομενκλατούρας να ελέγξουν πλήρως την αγορά.
Ο πολύμηνος, διαρκής, αδιάκοπος, θαρραλέος και επίπονος αγώνας των εις αναστολήν υγειονομικών είναι ένας αγώνας ζωής και αξιοπρέπειας ενάντια στην καταπίεση, τον ωμό εκβιασμό και την κλοπή της τιμής και των εργασιακών τους ελευθεριών. Η επέκταση των συλλαλητηρίων και η παράσταση στο πλευρό τους σε ηχηρές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας συνιστούν καθήκον δημοκρατίας, υποχρέωση κοινωνικής αλληλεγγύης και ύστατη πράξη αντίστασης στην προαλειφομένη καταπάτηση των κεκτημένων και των κατοχυρωμένων δικαιωμάτων των λαϊκών στρωμάτων και της χειμαζομένης εργατικής τάξεως, η οποία έχοντας επίγνωση της υποκρισίας της διεθνιστικής Αριστεράς στρέφεται πλέον αποφασιστικά προς τις ιδεές της Πατρίδος και του Έθνους.
