Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
“Ιδού δούλη Κυρίου γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου” είπε η Παναγία μας πριν χιλιάδες χρόνια. Ως και η φύση σιώπησε για να ακούσει αυτή την φράση… το πολυπόθητο ΝΑΙ, που έμελλε να λυτρώσει την ανθρωπότητα οριστικά από τον θάνατο.
Η Παναγία είναι μάνα ή πιο σωστά Η ΜΑΝΑ. Η Παναγία είναι ο πιο Άγιος άνθρωπος, ο πιο αγνός, ο πιο ξεχωριστός. Η Παναγία είδε το παιδί της νηστικό, διψασμένο, κυνηγημένο, προδομένο, φυλακισμένο, βασανισμένο, ΝΕΚΡΟ και όμως συνέχισε να αγαπά, με μια αγάπη που όμοιά της δεν υπάρχει, με έναν μοναδικό τρόπο χωρίς ίχνος μίσους.
Αγκάλιασε τους μαθητές του Υιού της και τους Χριστιανούς της Ιερουσαλήμ, όχι σαν απλή μάνα, αλλά ως μάνα του Θεανθρώπου Χριστού, ως Υπεραγία.
Η χαρά της ήταν απερίγραπτη, όταν την ειδοποίησε ο Αρχάγγελος Γαβριήλ για την επικείμενη κοίμησή της. Οι Πατέρες λένε πως είχε ζητήσει βοήθεια από γυναίκες για να την βοηθήσουν να καθαρίσει το σπίτι και να ετοιμαστεί και πως μοίρασε τα ελαχιστότατα ρούχα της σε φτωχές γυναίκες.
Όταν κατέφτασαν οι Άγιοι Απόστολοι εκείνη ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι της, ευτυχισμένη που θα συναντούσε το ΠΑΙΔΙ της, τον ΘΕΟ της. Οι Άγιοι Απόστολοι, όπως τους δείχνει η σοφή τέχνη της αγιογραφίας στην γνωστή και ιδιαίτερα αγαπητή εικόνα της Κοιμήσεως, είναι με δακρυσμένα μάτια, θλιμμένοι, πονεμένοι. Και θα πει κανείς, μα γιατί δεν χαίρονται αφού η Παναγία μας δεν θα πέθαινε και η ίδια χαιρόταν. Όμως οι Άγιοι Απόστολοι δεν θρηνούσαν για τον θάνατο, αφού από πρώτο χέρι ήξεραν ότι δεν υπάρχει. Θρηνούσαν γιατί αποχαιρετούσαν την Μάνα τους, την Υπεραγία Θεοτόκο που αγάπησαν και τους αγάπησε πιο πολύ και από την μάνα τους. Θλίβονται γιατί θα τους λείψει το χάδι, η στοργή, η προστασία, η αγάπη, η παρουσία της.
Η Παναγία όμως φεύγει χαρούμενη στην αγκαλιά του Παιδιού της, ταξιδεύει για την Ουρανών Βασιλεία, στον Θρόνο της, εκεί που είναι το Στρατηγείο της, εκεί που είναι ο ο Υιός της, οι Αρχάγγελοι, οι Άγιοι, τα παιδιά της…
Πέρασε από την κόλαση και η τρυφερή καρδιά της δεν άντεξε. Ο Χριστός μας, πρόσταξε να την πάνε στον θρόνο της, να αγkαλιάσει, να ξεκουραστεί η ψυχή της.
Σήμερα, βέβαια, πιο πολύ την βλέπουν οι άνθρωποι πάρα οι Άγιοι στον Ουρανό, όλο άδειος είναι ο Θρόνος της εκείνη τρέχει, σώζει, γιατρεύει, ακούει, αγκαλιάζει… είναι εδώ στη Γη μαζί μας !
Στο όνομα της οι άπιστοι πιστεύουν, οι χλιαροί ζεσταίνονται και οι θερμοί καίγονται με φλόγα άφλεκτο, “Χαίρε Άφλεκτος Βάτος”.
Η Παναγία στην Ελλάδα δεν είναι απλά Στρατηγός και Προστάτης, είναι η Ελλάδα η ίδια, είναι σε κάθε μας καρδιοχτύπι, σε κάθε λύπη, σε κάθε χαρά, την συναντάμε παντού, σε κάθε κομμάτι της ιστορίας μας, της ζωής μας. Είτε μας πολιορκούν οι Πέρσες και οι Άβαροι είτε οι Τούρκοι είτε στα Δερβενάκια με τον Κολοκοτρώνη είτε στην μικρασιατική καταστροφή είτε στο 40’ στα βουνά της Αλβανίας είτε στην Κύπρο το 74’ είτε στα Ίμια το 99’ είτε χθες είτε σήμερα είτε αύριο, είναι εκεί. Σε κάθε δυσκολία, σε κάθε φόβο, σε κάθε κίνδυνο “Παναγία μου” χωρίς να συμπληρώσουμε τίποτα, είναι αρκετό μόνο το όνομά της.
Υπεραγία Θεοτόκος, με τα δεκάδες ονόματα, τις εκατοντάδες Εκκλησίες και με τα χιλιάδες θαύματα.
Οι Έλληνες να το ξέρουμε καλά, οι Έλληνες έχουμε την μεγαλύτερη ευλογία, ήμασταν ο μόνος λαός που εκπροσωπήθηκε στην κοίμησης της Παναγίας, μας εκπροσώπησαν οι Άγιοι Διονύσιος και Ιερόθεος, κανένας άλλος λαός δεν είχε αυτή την τεράστια ευλογία. Είμαστε, λοιπόν, οι μόνοι που έχουμε λάβει τέτοια βοήθεια, μέχρι και η αγαπημένη εποχή και το αγαπημένο χρώμα της Παναγίας μας, όπως λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας έχει άρωμα Ελλάδας, είναι το 1821 και το γαλάζιο, όπως η Σημαία μας .
Αδέλφια έχουμε το χρέος να την τιμήσουμε, να την δοξάσουμε, να την ευχαριστήσουμε… και το σημαντικότερο… να την λατρέψουμε!
Χρόνια σου Πολλά Παναγία μου, σκέπασε την Ελλάδα σου!
Χρόνια πολλά στις εορτάζουσες και τους εορτάζοντες!
Διαβάζουμε στο υπέροχο άρθρο σου ευλογημένη Ραφαηλία:
Η Παναγία στην Ελλάδα δεν είναι απλά Στρατηγός και Προστάτης, είναι η Ελλάδα η ίδια, ..
Έτσι ακριβώς είναι
Στην πατρίδα μας θέλησε να έχει το Περιβόλι Της.
Οι Μοναχοί, ως «μυρίπνοα άνθη» στο Άγιον Όρος, το «Περιβόλι της Παναγίας», συμβολίζουν την πνευματική ευωδία της προσευχής, της άσκησης και της Αγιότητας.
Οι Αρετές και η καθαρότητα της καρδιάς τους μοιάζουν με αρωματικά λουλούδια που γεμίζουν πνευματική ευωδία το Περιβόλι Της.
Ω γλυκυτάτη, και πράγμα και όνομα, Μαριάμ, τι πάθος είναι τούτο, όπου αισθάνομαι εις τον εαυτόν μου;
Εγώ δεν ημπορώ να χορτάσω τους επαίνους των μεγαλείων σου!
Όσον γαρ περισσότερον τα επαινώ, τόσον περισσότερον τα ορέγομαι, και ο πόθος μου επ’ άπειρον προβαίνει, και η επιθυμία μου ακόρεστος γίνεται, διό και πάλιν επιθυμώ να τα επαινέσω.
Μεθόριον Κτίστου και κτίσεως, Τιμιωτέρα των Χερουβείμ, ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, Θεόν μετά Θεόν και της Αγίας Τριάδος τα δευτερεία έχουσαν..
ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ
Και όπως γράφεις στο τέλος:
Αδέλφια έχουμε το χρέος να την τιμήσουμε, ..
Την Παναγία μας την τιμούμε πραγματικά όταν τηρούμε και εφαρμόζουμε τις εντολές του Υιού Της.
Αυτό ζητάει η Παναγία μας από εμάς.
Σε όλες τις Εικόνες Της κρατάει με το αριστερό χέρι τον Υιό Της και με το δεξί Της χέρι Τον δείχνει, Αυτόν να αγαπάτε υπακούεται και να ακολουθείτε.
Τότε χαίρεται η Παναγία μας.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς, την Ελλάδα μας και τον κόσμο Σου όλον. Αμήν.
Σας ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο σας και που διαβάζετε τα άρθρα μου. Χαίρομαι που σας ήρθε θεία φώτιση μέσω του άρθρου μου να μοιραστείτε όλα αυτά τα θεόπνευστα λόγια.