Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ
Αν αισθάνεσαι ορισμένες φορές αντικείμενο στυγνής εκμεταλλεύσεως, άθυρμα εξαπατήσεως και παίγνιο υποτιμήσεως, δεν έχεις παρά να σκεφτείς τι δικαιώματα έχεις δώσει ως πολίτης ή μάλλον ως υπήκοος της ελληνωνύμου μπανανίας, ώστε να τίθεσαι υπό τον περιγέλωτα ενός καθεστώτος που δεν διστάζει να μάς δείχνει κυνικά, ωμά και ανερυθρίαστα πόσο χαχόλους μάς εκλαμβάνει. Τόσο μειωμένης ευθύνης ανθρωπάρια έχουμε καταντήσει, ώστε δεχόμαστε παθητικώς, αδρανώς και αδιαμαρτυρήτως ό,τι μάς προβάλει η κάστα των δυναστών μας, χωρίς ίχνος αυτοσεβασμού και αξιοπρεπείας. Τι να περιμένει κανείς, όμως, από ένα λαό που κατάπιε αμάσητο το μύθευμα του ιού της Κίνας, την τεχνητή πανδημία των φαρμακευτικών, τις υποχρεωτικές ιατρικές πράξεις και τώρα βλέπει να πέφτουν κάτω σαν τα κοτόπουλα όλοι οι μπολιασμένοι και δή νέοι που εμπιστεύθηκαν την «επιστήμη» των ακριβοπληρωμένων κομπογιαννιτών; Μπορεί οι ξαφνικίτιδες να θερίζουν, στέλνοντας πρόωρα στον θάνατο όλους όσοι δεν είχαν το ελάχιστο θάρρος να πούν «όχι» στην καταπίεση και την παράνοια των τυράννων, όμως μυαλό δεν λέμε να βάλουμε και αντανακλαστικά αντιστάσεως δεν λέμε να αποκτήσουμε. Έτσι, λοιπόν, φτάσαμε μεθοδικά στο σημείο οι κομματάνθρωποι της διπλανής πόρτας να πλουτίζουν παράνομα, αδικαιολόγητα, ανεξέλεγκτα με χρυσές επιδοτήσεις δημοσίων οργανισμών που λεηλατούν κοινοτικά κονδύλια κι εμείς να προσπερνάμε τον εμπαιγμό από συνήθεια στην εις βάρος μας αδικία.
Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ έρχεται να μάς θυμίσει ότι σ’ αυτήν την χώρα οι ταξικές διαφορές δεν διαμορφώνονται από την αξιοκρατική υπεροχή καμμιάς εργατικότητος, αλλά από τον βαθμό διαπλοκής του καθενός μας με το σύστημα εξουσίας που υπάρχει, για να λυμαίνεται ό,τι έχει μείνει όρθιο σ’ αυτόν τον τόπο που υποφέρει από τα παράσιτα της διαφθοράς. Το χάσμα ανάμεσα στους Έλληνες καταθέτες που έχουν, βάσει των τελευταίων επισήμων μετρήσεων, σε ποσοστό 85 τοις εκατό λιγότερα από 5.000 ευρώ στους τραπεζικούς ομίλους και όλους τους υπολοίπους που έχουν συσσωρεύσει όλον τον εγχώριο πλούτο, δεν οφείλεται ως επί το πλείστον παρά στην ιδιότυπη εύνοια μιάς μικρής μερίδος του εκλογικού σώματος από τους κομματικούς μηχανισμούς που νέμονται επιληψίμως θέσεις, προνόμοια και αξιώματα, για να εξυπηρετούν εαυτούς και σφετέρους, σφυρηλατώντας ρουσφετολογικές εξαρτήσεις. Πάνω στο σώμα της λαβωμένης Πατρίδος επικάθηνται αρπαχτικά της δημοσίας σφαίρας των οποίων η δουλειά εξαντλείται στο να ρουφάνε φράγκα που προορίζονται για επενδύσεις, δημόσια έργα, κοινωνικές παροχές και -τώρα μάθανε όσοι δεν το ξέρανε- για ιδιωτική αγροτική παραγωγή. Οι συγχρωτισμοί ιδιοκτητών ακαλλιεργήτων αγροτεμαχίων με το κράτος της μίζας που έχουν θέσει εαυτούς στην υπηρεσία του κατεστημένου δεν βαίνουν παρά σε βάρος αποκλειστικά της κοινωνικής πλειοψηφίας, η οποία πενομένη δεν απολαύει δημοσίων πόρων, διότι ούτοι διοχετεύονται στην καλοπέραση των κομματικών στρατών που δηλώνουν αγρότες μόνο και μόνο για να τσακίζουν συστηματικά και μονοπωλιακά ενωσιακές ενισχύσεις. Η διεύρυνση της κοινωνικής διαστρωματώσεως ευρίσκει τις ρίζες της στην ένταξη ή μη στο σύστημα της δοσοληψίας και των ανταλλαγμάτων. Η αδικία του να τρώνε ορισμένοι με χρυσά κουτάλια στις πλάτες των κορόϊδων, υπεξαιρώντας ουσιαστικά χρήμα από τα ταμεία, τα οποία θα έπρεπε να προβαίνουν σε ανάλογη των αναγκών της εκάστοτε συνομοταξίας πολιτών ανακατανομή των κονδυλίων, δεν αντιμετωπίζεται ούτε με προανακριτικές ούτε κάν με αλλαγή κυβερνήσεων, αλλά με ευθεία πολιτειακή ανατροπή που θα διώξει κλωτσηδόν από την χώρα τα λαμόγια που καμώνονται από την μεταπολίτευση και εντεύθεν τις «δημοκρατικές» δυνάμεις, ενώ ξεπουλούν την Πατρίδα μας κομμάτι κομμάτι, σιτίζοντας αδρώς και παχυλώς μία βρωμερά ψευτοελίτ προνομοιούχων που γλεντούν ασύστολα με τα λεφτά που εμείς δικαιούμαστε. Το θράσος της αληταρίας που διοικεί την πατρώα μας γή προς ατυχία μας δεν έχει υπερβεί απλά τα εσκαμμένα, αλλά έχει αφιχθεί σε σημείο να μας κουνάνε το δάχτυλο οι κλέφτες, οι λωποδύτες και οι εγκάθετοι των υπουργείων, απαιτώντας σκασμό, προσοχή και χαιρετούρες μπροστά στο γλοιώδες ανάστημά τους.
Η Δημοκρατία τους είναι το πολίτευμα της απάτης, του ψέματος και της ανελέητης δηώσεως προς κερδοσκοπία της ολιγαρχίας και φροντίζει πάντα να ξεπλένει τα δικά της παιδιά, αυτά που έχουν συμφέρον να υπάρχει, ζημιώνοντας το Έθνος, το μέλλον και την αποστολή του. Η πλειοψηφία των Ελλήνων, όμως, που αποτελούν την ραχοκοκαλιά της φυλετικής μας οντότητος, και αγωνίζονται τίμια για να βιοποριστούν με τις οικογένειές τους, δεν συμμετέχουν στο πανηγυράκι της μάσας που συντελείται με κεντρικές οδηγίες από το Μαξίμου και τα διευθυντήρια της γραφειοκρατίας, για να μοιράζονται ξένα φράγκα οι προσκυνημένοι στο καθεστώς. Λείπει η δίκαιη οργή από αυτόν λαό, ώστε να αρχίζει να κατεβαίνει και πάλι στους δρόμους μαζικά, απαιτώντας ξύλο, τιμωρία και εξοστρακισμό όλων όσοι ευθύνονται για την χρεοκοπία του τόπου και τις αμείωτες ανισότητες. Καμμία δικαιοσύνη δεν αποκαθίσταται, καμμία ποινή δεν επιβάλλεται και κανείς θεσμός δεν πρόκειται να λειτουργήσει πραγματικά, με την ψήφο, την κάλπη και τη συνέχιση της συντηρήσεως του κοινοβουλετισμού ως κιβδήλου μέσου εκφράσεως της λαϊκής κυριαρχίας. Ο λαός θα ανακτήσει την χαμένη εξουσία του, όταν πάρει την απόφαση να καρατομήσει τους μεταπολιτευτικούς του άρχοντες που τον πρόδωσαν.
Χαίρε ευλογημένε Μάχιμε Πέτρο.
Όσο αχόρταγος είναι ο άδης και η κόλαση που δέχονται τις ψυχές των ανθρώπων.
Άλλο τόσο και περισσότερο αχόρταγα είναι τα μάτια των ανθρώπων.
Αυτοί που τρώνε με χρυσά κουτάλια και 10 μασέλες στην παρούσα ζωή, θα καίγονται και θα παρακαλάνε για μία σταγόνα ύδατος αιωνίως.
Μας λέει o Άγιος Παΐσιος:
Ζωή χωρίς Χριστό είναι ζωή κόλαση.
Μπορεί να φαίνονται στα μάτια των ανθρώπων ότι καλοπερνάνε και ευτυχούν.
Όμως έχουν τέτοια συμφορά και δυστυχία μέσα τους και αυτήν προσπαθούν να μεταδώσουν και στους άλλους.
Ζουν την κόλαση πριν την αιώνια κόλαση.
Όποιος πραγματικά πιστεύει στο Χριστό, όχι μόνο δεν τους ζηλεύει αλλά λυπάται την κατάντια τους.
Τώρα όσον αφορά την (μάζα).
Αυτό το ανθρωπόμορφο τέρας ο Μπιλ Γκέιτς μιλούσε ξεκάθαρα για παγκόσμια μείωση του πληθυσμού.
Οπότε δεν πέφτουμε από τα σύννεφα για τις (ξαφνικίτιδες).
Ένα πράγμα θα μας κρατήσει Όρθιους στον Αρμαγεδώνα που έρχεται.
Το Όνομά του Χριστού και της Μητέρας Του της γλυκιάς μας Παναγίας.
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς.
Πόσο ευφραίνεται η ψυχή του ανθρώπου τώρα τον Δεκαπενταύγουστο με τις Παρακλήσεις τις Παναγίας μας.