Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ
Ένα από τα εγγενή πάθη του λαού μας επί του οποίου όσο κι αν εθελοτυφλούμε προσκρούουμε διαρκώς και επανειλημμένα σε κάθε μικρή ή μεγάλη ιστορική δοκιμασία είναι η συντόμως ληξιπρόθεσμη μνήμη μας. Δεν προλαβαίνουμε να αντιδράσουμε απέναντι σε μία κοινωνική αδικία, μία κρίση ή ένα εθνικό πρόβλημα. Μέχρι να τα διαδεχτεί το αμέσως επόμενο τα έχουμε ήδη διαγράψει από το αρχειακό υλικό του πολυταλαιπωρημένου εγκεφάλου μας. Τόσο εύκολα, λοιπόν, λησμονήσαμε ένιοι ή πλείστοι του ημετέρου προτεκτοράτου ποιά είναι η Τουρκία, ποίες οι χρόνιες διεθνείς μας σχέσεις μετ’ αυτής, τί ρόλο διαδραματίζει στην περιοχή και σε τί αποβλέπει δια των κατά καιρούς εν είδει κυκλοθυμίας αλλεπαλλήλων και εναλλασσομένων κινήσεών της στην Ανατολική Μεσόγειο. Μιά χαριτωμένη επιστολή λυκοφιλίας από τον υπουργό της γείτονος γεμάτη καρδούλες, φιλάκια και ενικούς οικειότητος, υπερχειλίζουσα από πλεονάζοντα αγαπουλισμό, λιγώνοντας και τον πιο δύστροπο, επαρκούσε, για να μάς κάνει να πιστεύσουμε πως τελικά μπορεί το όνειρο ενός πλανήτου δίχως σύνορα, έχθρες και διαφορές να μήν είναι μία εμμονική ουτοπία κάποιων αιθεροβαμόνων του πασιφισμού. Επειδή, όμως, η ένδεια σοβαρότητος συναγωνίζεται σε μέγεθος το άμετρο της λήθης, ας ανατρέξουμε και πάλι στην ιστορία, το αλφαβητάρι των εξωτερικών μας σχέσεων και την καίτοι βιασθείσα βοώσα κοινή λογική.
Η Τουρκία ήταν, είναι και θα είναι ο προαιώνιος εχθρός του Γένους, ο ακάματος καιροφύλαξ των εθνικών μας αδυναμιών και ο αδιάλειπτος επιβουλεύς της εδάφικής μας ακεραιότητος, της ανεξαρτησίας του λαού μας και των εθνικών μας κεκτημένων. Η πρόσκαιρη κάμψη της επιθετικότητος των μεμέτηδων στις προκλήσεις στο Αιγαίο συν τοις αιφνιδίοις εκρήξεσι στοργής και αδελφοσύνης εντοπίζουν την δικαιολογήτική τους βάση μεταξύ των κυρίων στην ισοπέδωση της αναιμικής τουρκικής οικονομίας, την επιδείνωση των δεσμών με το νατοϊκό στρατόπεδο και σε μία αλλοπρόσαλλη, ασταθή και αφερέγγυα πολιτική των υστάτων ημερών της ερντογανικής δυναστείας. Ακόμα κι εν μέσω μιάς παρατεταμένης ενδογενούς κρίσεως της γείτονος, εις τα καθ’ ημάς μην απορεί κανείς γιατί δεν σιγούν οι φωνές, οι οποίες ανακαλύπτουν πανηγυρικώς, όπως η αδερφή του Μωϋσέως, εισέτι ιστορικές ευκαιρίες συγκλίσεως με το κράτος-συμμορία, υμνούν τον ευκλεή δρόμο των διερευνητικών και πλέκουν το μεταξωτό εγκώμιο μιάς Τουρκίας ευρωπαϊκής και εκσυγχρονισμένης πλήν όμως υπερμεγέθους και αηττήτου, για να της αντισταθούμε σ’ ό,τι θελήσει και απαιτήσει. Η συντήρηση, η ανακύκλωση και επαναφορά εις τα ώτα της κοινής γνώμης της ατζέντας του περιωνύμου ελιαμεπ και του σημιτοστρεφούς επιτελείου του Μαξίμου εξυπηρετούν άριστα, μεθοδικά και αποδεδειγμένα αποτελεσματικά την εξοικείωση της κοινωνίας με την εκ προοιμίου δρομολογημένη πολιτική επιχείρηση μιάς συμφωνίας διαμοιρασμού με το τουρκικό καθεστώς εν πρώτοις ορυκτών πόρων επί των δικών μας ζωνών κοιτασμάτων και εν συνεχεία γής και ύδατος, ει αναγκαίον, ως φρούδα εγγύηση αρμονικής συνυπάρξεως μακράς διαρκείας. Οι εν αλαλαγμοίς εξαγγελίες βουλευτού της Αριστεράς όστις επαιρόμενος για την υποδειγματική προδοσία των Πρεσπών μίλησε για επανάληψη της κατ’εκείνον επιτυχημένης συνταγής στο Αιγαίο με συνεκμετάλλευση αμιγώς ημετέρων υδρογονανθράκων της δικής μας ΑΟΖ στόχευσαν ακριβώς σε μιά εσπευσμένη οικειοποίηση της πατρότητος μιάς τέτοιας κυοφορουμένης συμφωνίας, η οποία πρόκειται να ενυλωθεί αμέσως μετά το εκλογικό καταστάλαγμα εις αμφότερα τα αντιμαχόμενα κράτη. Το αδηφάγο κήτος της Υψηλής Πύλης χαλεπώς εκτιμάται ότι μέλλει να αλλάξει στάση, κατεύθυνση και στρατηγική επιλογή στην εξωτέρική του πολιτική απέναντί μας. Το σκληρό ισλαμικό ιμπερεαλιστικό στοιχείο δεν εξευγενίζεται, δεν κανοναρχείται και δεν εξημερώνεται με εξ Εσπερίας παραχωρητικές συμφωνίες υποταγής δίκην Τσεχοσλοβακίας. Ο γλοιώδης ενδοτισμός ειδικά έμπροσθεν μιάς δεινής θέσεως του εχθρού στην παρούσα φάση, όπως έχει γραφεί πλειστάκις, δεν είναι ικανός να εγκαινιάσει ειρήνες παρά μόνο εθνικές ήττες.
Η πολιτική τάξη της χώρας μη ορρωδώντας προ ουδενός και ανεξαρτήτως διαδοχής ή μη στα ηνία της δημοσίας εξουσίας δεν το κρύβει, πως μάς άγει προειλημμένα σ’ένα ταπεινωτικό συμβιβασμό μ’ ένα ολοκληρωτικό σουνιτικό μόρφωμα για το οποίο κανένα διαπιστευτήριο, ότι θα σταματήσει να διεκδικεί παρανόμως, εκβιαστικώς και υπούλως, δεν λαμβάνει χώρα. Μπροστά σε απρόβλεπτες και ασύμμετρες απειλές, τις οποίες εγκυμονεί η μετά αρχαιρεσιών εποχή, καθήκον και χρέος απαράβατο ανάγονται η ενίσχυση, ο επανεξοπλισμός και η συνέχιση της χρηματοδοτήσεως των Ενόπλων Δυνάμεων της Πατρίδος μας, ώστε να γίνει η χώρα οχυρό απροσπέλαστο και φρούριο απόρθητο, ανίκητη δύναμη αποτροπής κάθε επιθετικής ορέξεως, ανατρέφοντας παράλληλα πραγματικούς Έλληνες που είναι έτοιμοι να θυσιαστούν για τον Ελληνισμό, χωρίς τους δισταγμούς και τις φοβίες των συγχρόνων ραγιάδων. Όταν ο πατέρας και η μάνα εκστομίσουν ξανά τα αθάνατα λόγια του Πιερή, μόλις αντίκρισε το απανθρακωμένο λείψανο του παιδιού του, Γρηγόρη Αυξεντίου, του θρυλικού αητού του Μαχαιρά και υπαρχηγού της ΕΟΚΑ, την επέτειο ιδρύσεως της οποίας εορτάσαμε εχθές: ‘‘Δεν κλαίω που σ’ έχασα/που σ’είχα για καμάρι/κλαίω που δεν έχω άλλον υιό/ την θέση σου να πάρει’’,τότε το Έθνος θα σταθεί και πάλι καμαρωτό απέναντι στον Αγαρηνό που καταπατά επί αιώνες τα αλύτρωτα εδάφη της Ρωμιοσύνης.
