Πάπας ο πρόδρομος του Αντιχρίστου

Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ

Όπου κι αν κοιτάξεις γύρω σου ανακαλύπτεις πώς τα σημεία των καιρών, όπως μάς τα επεσήμαναν με θεόπνευστη διάκριση οι Άγιοι Πατέρες και οι σύγχρονες οσιακές μορφές της Εκκλησίας μας, εκτυλίσσονται πλειστάκις έμπροσθεν των ημετέρων τετυφλωμένων και πεπωρωμένων οφθαλμών κι εμείς αδυνατούμε να τα ψηλαφήσουμε, να τα συλλάβουμε και ιχνηλατήσουμε, βεβυθισμένοι στην άγνοια, εμμένοντες στο σκότος. Την Κυριακή της Τυρινής ή άλλως της Συγχωρήσεως η ελαχιστότης μου ηυρέθη μαζί με θερμούς συναγωνιστές στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος στην Άνω Γατζέα Πηλίου όπου ηκούσαμε στο κήρυγμά του τον αγωνιστή Γέροντα Γρηγόριο, ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω εκδιώκεται από το αθεϊστικό καθεστώς για την μάχη του κατά των εμβολίων, των νέων ηλεκτρονικών ταυτοτήτων και των πολιτικών αποφάσεων του μασωνοκοινοβουλευτισμού, να λέει: «Ο Πάπας πεθαίνει. Ακούτε; Ο Πάπας έχει πλέον λίγα ψωμιά. Ο Θεός δίνει παράταση στο σχέδιο Του. Ας σπεύσουμε να μετανοήσουμε.». Μία ημέρα μετά την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, ο Ποντίφηξ ετελεύτησε και το πρόσωπό του μαύρισε ολάκερο βαφόμενο στα μελανότερα χρώματα του ερέβους, πιθανώς από τον κατάληξη της ψυχής του. Ο Γέρων Γρηγόριος δάνεισε την γλώσσα του, καθώς φαίνεται, στο Πνεύμα το Άγιον, το κύριον, το ζωοποιόν, για να μάς πληροφορήσει τις βουλές του Κυρίου, κατά τρόπο αποκαλυπτικό.

Μπορεί οι μεθοδεύσεις για κοινό εορτασμό του Πάσχα μετά των Παπικών να ανετράπησαν από τον διαφαινόμενο εντός των ημερών της Μεγάλης Εβδομάδος βιολογικό θάνατο του αιρεσιάρχη, πλήν όμως η διολίσθηση της ψευδοεκκλησίας της Ρώμης στην πλάνη, την αίρεση και την εκκοσμίκευση δεν θα αίρετο σε καμμία περίπτωση με την εις Άδην κάθοδο κανενός Πάπα. Ο Φραγκίσκος Μπεργκόλιο, ο δυσώδης αρχιερεύς των λαθρομεταναστών, της woke ανωμαλίας, των ρόζ παρελάσεων, της οικολογικής υστερίας και του εν γένει ιησουίτικου αγαπουλισμού, παρέδωσε τον θρόνο της επί γής αντιπροσωπείας του Αντιχρίστου σ’ ένα εφάμιλλο συνεχιστή του ανόμου οράματος της πανθρησκείας για την ένωση των «εκκλησιών» σε μία παγκόσμια λατρεία προς τον εωσφόρο και τις δυνάμεις του. Ο Ρόμπερτ Πρέβοστ στον οποίον οι απανταχού πλανητικές φιγούρες του σιωνισμού έσπευσαν να επιδαψιλεύσουν ύμνους και τιμές δεν ενσαρκώνει παρά την φυσική διαδοχή του εν τω κόσμω τούτω κράτους του Σατανά και τίποτε περισσότερο παρά τις εκδηλώσεις πανηγυρισμού για την εκλογή του ακόμα και από αδαείς βεβαπτισμένους χριστιανούς ορθοδόξους, οι οποίοι έχοντας αποκοπεί πλήρως από την παράδοση, τα μυστήρια και τις ακολουθίες της Εκκλησίας εξαίρουν ανεπιγνώστως το είδωλο της αλώσεως της μιάς και μόνης αληθινής Πίστεως. Στη συνείδηση του αλιβανίστου, αλειτουργήτου και αποιμάντου νεοραγιά, όπως συνήθιζε να γράφει με γλαφυρά στερητικά -α- ο Κοσμοκαλόγερος, οι διδαχές του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, οι ομιλίες του μακαριστού π. Αυγουστίνου Καντιώτη, αλλά και οι απειράριθμες κατηχήσεις σειράς αντιοικουμενιστών ιερέων και μοναχών που ορθοτομούν τον λόγο της αληθείας και κυρίως το ιστορικό παράδειγμα ορθοπραξίας του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού στη Σύνοδο Φεράρας Φλωρεντίας μειονεκτούν σε αξιοπιστία σε σχέση με τα λιβανίσματα των πρωϊνάδικων, τις ενθουσιώδεις δηλώσεις του Κυριάκου του Μεγαλοπρεπούς και κάθε γλοιώδη φράση μεταμοντέρνου ρασοφόρου της Εσπερίας, ο οποίος λείχει επιδεικτικώς τους βρωμερούς πόδες του κατηραμένου αρχηγού του Βατικανού. Ο μιαρός παπισμός ως η μήτρα των αιρέσεων ήνοιξε διάπλατα την κερκόπορτα για την εισαγωγή όλων των κακοδόξων καινοτομιών στην χριστιανική οικουμένη, αλλοιώνοντας το δόγμα, διαφθείροντας το φρόνημα των πιστών και δικαιολογώντας τα πάθη και τις αμαρτίες. Οι συμπροσευχές και τα συλλείτουργα ημετέρων επισκόπων, προεξάρχοντος του Πατριάρχου, με τα λατινόφρονα κουκλοθέατρα των υποκριτών της εκφυλισμένης Δύσεως, επιχειρούν να νυμφεύσουν πονηρά, ύπουλα και δόλια το ψέμα με την αλήθεια, πείθοντάς μας κιβδήλως αφ’ ενός ότι όλοι στον ίδιο Θεό πιστεύουμε και αφ’ ετέρου ότι οι διαφορές μας είναι ανθρώπινες επινοήσεις κι όχι οι επιταγές του Ευαγγελίου, οι κανόνες των Οικουμενικών Συνόδων και τα διδάγματα των Αγίων Πατέρων.

Ο των δαιμόνων διώκτης μακαριστός π. Σάββας Αχιλλέως, ο οποίος δεν διενοείτο να ακούσει για έκπτωση, υπαναχώρηση ή, όπως αισχρά βαπτίζεται τώρα από προοδευτικούς κύκλους, για «οικονομία» από τα σημεία της Πίστεως μας, είχε προ πολλού χαρακτηρίσει τον Πάπα ως πρόδρομο του Αντιχρίστου. Μ’ αυτόν συγχρωτίζεται, συναγελάζεται και επεδίωκε εμμανώς λελαμπρισμένες πανηγύρεις με αγκαλιές, φιλιά και προσκυνήματα –προς ποίον άραγε ;– ο επικεφαλής της φαναριώτικης σφηκοφωλιάς, ο οποίος ακόμα και τώρα αρνείται πεισματικά να αφουγκραστεί το σκανδαλιζόμενο από τις πράξεις του χριστεπώνυμο πλήρωμα και να ταπεινωθεί. Μεγίστη ευθύνη, όμως, για την απώλεια της Ορθοδοξίας στις ψυχές μας και κατ’ επέκτασιν για την απώλεια της ιδίας της ψυχής μας φέρουμε εμείς οι ίδιοι οι αδιάφοροι κατά συνήθειαν μόνον ορθόδοξοι, οι οποίοι εξακολουθούμε να βλέπουμε και να μην αντιδράμε, μη διαμαρτυρόμενοι σε μητροπολίτες, αρχιερείς και ιερά σύνοδο για την απύθμενη κατρακύλα μας στον οικουμενισμό. Η Συντονιστική Επιτροπή Πιστών της Ι.Μ. Περιστερίου για την επαναφορά του Εσταυρωμένου όπισθεν της αγίας τραπέζης των ναών αποτελεί το υψηλότερο αγωνιστικό πρότυπο των ημερών μας, το οποίο κάθε αντίστοιχη ομάδα οφείλει να μιμηθεί, για να αχθεί σε βεβαία νίκη συγκινώντας τα ουράνια δάκρυα, από την ανόθευτη αγάπη μας για τον Χριστό.