Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ
Η καθημερινότητα θέλει να μας καταπιεί. Να ασχολούμαστε μόνο με τις δουλειές μας, τις υποχρεώσεις, τα χρέη, το πώς θα κονομήσουμε, πώς θα χτίσουμε καριέρες, πώς θα ευτυχήσουμε μέσα από το μηδέν. Τίποτα απ’ αυτά τα τετριμμένα με τα οποία αναλωνόμαστε δεν καταφέρνει να αναπαύσει την ψυχή μας, να πληρώσει το κενό μας, να μιλήσει στην καρδιά μας. Ο άνθρωπος δεν ολοκληρώνεται όταν παίρνει, αλλά όταν δίνει, κι αυτό το δόσιμο, την ατέρμονη προσφορά, χωρίς να ερωτά, χωρίς να ζητεί αντάλλαγμα, την κάνει αποστολή του. Η Αγία μας Εκκλησία δύο τρόπους πραγματώσεως του ανθρώπου ευλόγησε, μέσα από τους οποίους ο άνθρωπος έρχεται σε πλήρη και απόλυτη κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό και κατακτά έτσι την αιωνία ευτυχία, η οποία μόνο μέσα από Εκείνον μπορεί να βιωθεί: τον μοναχισμό και την οικογένεια. Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος που άγει σε πραγματική χαρά, η οποία να πηγάζει από την Χάριν του Θεού. Στη μία περίπτωση προσπαθείς κατά μόνας να ενωθείς με τον Κύριο της δόξης, στην δεύτερη προσπαθείς από κοινού με τον άνθρωπο που σού έστειλε ο Θεός, για να σε αγιάσει μαζί με εκείνον.
Η σκέψη τού να προχωρήσει κανείς σε έγγαμο βίο και δη νέος στις ημέρες μας, όμως, διέρχεται από κυκεώνες πειρασμών, επτά θάλασσες λογισμών και απειράριθμα πυρακτωμένα βέλη πονηρών επιθέσεων, οι οποίες θέλουν να σε κρατήσουν στην ίδια κατάσταση, να μην λάβεις αποφάσεις που θα σε πληγώσουν, να μην ξεβολευτείς από τις ανέσεις σου, να μην διακινδυνεύσεις τα κεκτημένα σου με λίγα λόγια, για να κάνεις το θέλημα του Θεού. Όσοι προερχόμαστε από πνευματικούς κύκλους θα έχουμε ακούσει τους εξομολόγους μας να λένε πάντα: «Ο Θεός ξέρει καλύτερα από εσένα ποιό είναι το συμφέρον σου.». Εφόσον ο Θεός ξέρει καλύτερα από εμάς, δεν μένει παρά να Τον εμπιστευθούμε και να κάνουμε το θέλημά Του, το οποίο είναι είτε δια μοναχισμού είτε δι’ οικογενείας να ενωθούμε μαζί Του. Η αναβλητικότητα στις γενναίες αποφάσεις, δηλαδή στο να κάνουμε οικογένεια, όπως λέει κι ο Γέροντας μας, ο π. Δοσίθεος από τις Σέρρες, μάς καθηλώνει σε μία μιζέρια, την οποία, όταν την αντιληφθούμε, ίσως είναι και αρκετά αργά, για να την αναστρέψουμε. Η νιότη δεν συνοδεύει ούτε τον άνδρα ούτε τη γυναίκα εφ’ όρου ζωής κι αυτό συχνάκις το παραβλέπουμε, γιατί μάς φοβίζει η πρόοδος στο επόμενο βήμα. Οι κοσμικοί περίγυροι, επειδή λίγο πολύ είναι συνηθισμένοι στο να μην κατατρύχονται από ανησυχίες περί ψυχής, είναι ντόμπροι και ειλικρινείς. «Φάε, πιές, απόλαυσε ό,τι λαχταράς, γιατί αύριο θα γίνεις στάχτη» λένε. Τούτο το πιστεύουν και το εφαρμόζουν. Η επιρροή από αυτούς, ωστόσο, διέβρωσε δυστυχώς και τους χώρους των εκκλησιαστικών, με αποτέλεσμα εντός τους να κυριεύονται από μία περίεργη διψυχία, ήτοι να αρέσκονται σε μία ζωή όπως την θέλει ο Χριστός, αλλά παράλληλα να μην θέλουν να αγωνιστούν επαρκώς γι’ αυτήν. Η νεοεποχίτικη κουλτούρα επιδιώκει να πείσει τον άνθρωπο πως δεν έχει αξία να παίρνει ρίσκα παρά μόνο να κοιτά τη δική του ασφάλεια. «Τι πάς να κάνεις; Να παντρευτείς; Αφού όλοι χωρίζουν. Ποιός τεκνοποιεί σήμερα; Αφού τα παιδιά κοστίζουν.». Κι όμως τα χαμηλά εισοδηματικά στρώματα σήμερα είναι εκείνα που δημιουργούν οικογένειες και δη πολύτεκνες, ή, για να το θέσουμε ορθότερα, εκείνοι που δεν στέκονται, αλλά προσπερνούν τα ψευτοδιλήμματα, τα οποία θέλει να μας εμφυσήσει μία κοινωνία που υπαγορεύει στα μέλη της να γίνουν εγωϊστές, να μην πιέζονται, να αφήνονται στη ροή του χρόνου και των συνθηκών.
Κανείς δεν είπε, βέβαια, ότι είναι κάτι εύκολο το να αχθεί κανείς στην απόφαση να κάνει οικογένεια. Χωρίς μυστηριακή ζωή, τίποτε δεν προχωρεί, τίποτε δεν ευδοκιμεί, τίποτε δεν καρποφορεί. Ένα γεροντάκι ευλογημένο είχε πεί κάποια στιγμή σ’ ένα αγόρι: «Μπαίνεις σε καράβι; Κάνε μια φορά τον σταυρό σου, δεν ξέρεις τι μπορεί να συμβεί. Μπαίνεις σε αεροπλάνο; Κάνε τρείς φορές τον σταυρό σου, μη πέσει. Πάς να παντρευτείς; Να σταυροκοπιέσαι κάθε μέρα.». Όπως λένε οι Πατέρες, η ταπείνωση μέσα στον γάμο έρχεται πρώτα από την αλληλοκατανόηση των παθών που έχει ο κάθε πόλος του ανδρογύνου, η οποία βοηθεί στο να δώσουν από κοινού μετά την μάχη για την περιστολή τους. Δεν υπάρχει τελειότητα σ’ ένα κόσμο που έχει εκπέσει. Υπάρχουν, ωστόσο, εκείνοι που θέλουν να αγωνιστούν για να ενυλώσουν την θεία βούληση στη ζωή τους και αυτοί που δεν ενδιαφέρονται να ιδρώσουν και γίνονται έρμαια της στασιμότητός τους. Ο Χριστός μάς καλεί να συγκαταλέξουμε αυτοβούλως τον εαυτό μας στην τάξη των πρώτων, εκείνων που δοξολογούν το άγιο Όνομά Του, γιατί τούς έδωσε για σταυρό τον/την σύζυγό τους, ώστε να συσταυρωθούν και ωσαύτως να συναναστηθούν. Η αλληλοπεριχώρηση περνά πρώτα μέσα από την διόρθωση των δικών μας ελαττωμάτων για την αγάπη του/-ης, αλλά και μέσα από την υπομονή στις αδυναμίες του άλλου/-ης. Η κοινή πνευματική ζωή είναι η εγγύηση σε μία συζυγία ότι θα την στερεώσει ο ίδιος ο Χριστός ες αεί.
Ευλογημένε Πέτρο είναι η μάστιγα της εποχής μας.
Δυστυχώς σήμερα δεν χωρίζουν μόνο τα νέα ζευγάρια αλλά και αυτά που είναι 20 και 30 χρόνια παντρεμένοι.
Από την ώρα που αρχίζει ο έγγαμος βίος του ανθρώπου, όπως και για τον άνθρωπο που επιλέγει τον άγαμο βίο, (τον μοναχισμό), είναι αναμενόμενο και αναπόφευκτο να αρχίζουν οι ποικίλοι πειρασμοί.
Ο άνθρωποκτόνος διάβολος λυσσομανά.
Ο άνθρωπος για να μπορεί να τους νικήσει πρέπει να είναι συνδεδεμένος με την Εκκλησία, η οποία του παρέχει τα ορθά εφόδια στο να μάθει να ζει σωστά, να ξέρει να αγαπά, να ξέρει να αγωνίζεται και να προσπερνά τις όποιες δυσκολίες που θα βλαστήσουν στο δρόμο του.
Οι άνθρωποι που έχουν σαν γνώμονα στη ζωή τους την πίστη στο Θεό, πορεύονται με αξίες, αρχές, ιδανικά, τα οποία δεν προδίδονται εύκολα και τους συγκρατούν από το να γίνονται έρμαια των παθών και των ορμών τους.
Όταν υπάρχη μόνον η σαρκική αγάπη, τότε, αν λ.χ. η γυναίκα μάθει ότι ο σύντροφός της κοίταξε κάποια άλλη, του πετάει βιτριόλι και τον τυφλώνει.
Ενώ, όταν υπάρχη η αγνή αγάπη, τον πονάει πιο πολύ και κοιτάζει με τρόπο πως να τον φέρει πάλι στον σωστό δρόμο. Έτσι έρχεται η Χάρις του Θεού
Οι άνδρες οφείλουν να αγαπούν τας γυναίκας των, όπως αγαπούν τα ιδικά των σώματα. Εκείνος που αγαπά την γυναίκα του, τον εαυτόν του αγαπά, αφού αποτελεί ένα σώμα με αυτήν. (Εφ. 5,28).
Η γυναίκα δίνει στον άνδρα την εμπιστοσύνη, την αφοσίωση, την υπακοή. Ο άνδρας δίνει στην γυναίκα την σιγουριά ότι μπορεί να την προστατέψει.
Η γυναίκα είναι η αρχόντισσα του σπιτιού, αλλά και η μεγάλη υπηρέτρια.
Ο άνδρας είναι ο κυβερνήτης του σπιτιού, αλλά και ο χαμάλης.
Και ποιο είναι το μεγαλύτερο δράμα σε έναν χωρισμό.
Προτού πάρουμε την απόφαση του χωρισμού, πρέπει πρώτα από όλα να σκεφτόμαστε τα παιδιά.
Γιατί είναι τα παιδιά που επωμίζονται το βάρος της όλης αυτής καταστάσεως.
Ρωτήσαμε ποτέ τα παιδιά πώς νιώθουν;
Και μην προσφέρουμε κουβέντες του είδους «μα χώρισα για να μην βλέπει το παιδί που μαλώνουμε, που βρίζει ο ένας τον άλλο». Εάν πραγματικά υπάρχουν γονείς που τσακώνονται μπροστά στα παιδιά τους ή βρίζονται ή κάνουν απρεπείς χειρονομίες, είναι ανάξιοι γονείς.
Ρωτήσαμε τον πόνο των παιδιών μετά από όλες αυτές τις καταστάσεις;
Αναλογιστήκαμε ποτέ την ευθύνη που φορτωνόμαστε γιατί κάνουμε δυστυχισμένα παιδιά στην κοινωνία;
Ο Άγιος Νικόδημος μας λέει:
Ακόμα και στο θέμα της μοιχείας ο Θεός σου δίνει το δικαίωμα, όχι την εντολή να χωρίσεις.
Αν συγχωρήσεις και δεν χωρίσεις, θα έχεις σίγουρα μία θέση στον Παράδεισο.