Ὁ Γέροντας μοῦ μιλοῦσε, ὄχι γιὰ κάποια ἀποσπασματικὴ καλή μας προσπάθεια, ἀλλὰ γιὰ ἕνα ἀποφασιστικό, ὁριστικὸ πέρασμα ἀπὸ τὴν παλιὰ ζωὴ τῆς ἁμαρτίας στὴν καινούργια ζωὴ τῆς ἁγιότητας, κατὰ τὴν ὁποία ἐμεῖς ζοῦμε ἐν Χριστῷ καὶ ὁ Χριστὸς ἐν ἡμῖν καὶ γι’ αὐτὸ τὸ πέρασμα χρειαζόταν νὰ δώσουμε ὅλες μας τὶς δυνάμεις. Μιὰ φορὰ μὲ ρώτησε: ”Δὲ μοῦ λές, γιὰ νὰ σπουδάσει κανεὶς δικηγόρος, πόσα χρόνια χρειάζονται;”. Τοῦ ἀπάντησα. Μὲ ξαναρώτησε: “Γιὰ νὰ σπουδάσει χημικός, μηχανικός, γιατρός, πόσα χρόνια χρειάζονται;”. Τοῦ ἀπάντησα ἀναλόγως, ἀπορώντας γιὰ τὴ φύση τῶν ἐρωτήσεών του. Κι ὁ Γέροντας κατέληξε: “Ἐμεῖς, γιὰ νὰ σπουδάσουμε, γιὰ νὰ μάθουμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ τὸ ἐφαρμόσουμε;”. Κατάλαβα τί ἐννοοῦσε καὶ ντράπηκα νὰ τοῦ ἀπαντήσω. Τί νὰ τοῦ πῶ; Ὅτι οἱ πιὸ πολλοὶ ἀπὸ μᾶς τοὺς πιστοὺς εἴμαστε ράθυμοι, χλιαροί, “ἐρασιτέχνες χριστιανοί”; Τὸ ἤξερε. Καὶ μοῦ τὸ εἶπε: “Δὲν γίνεται κανεὶς χριστιανὸς μὲ τὴν τεμπελιά. Χρειάζεται δουλειά, πολλὴ δουλειά”.
Ὁ ἴδιος ἦταν ὑπόδειγμα, χωρὶς νὰ αὐτοπροβάλλεται. Εἶχε ἀφιερώσει μὲ ζῆλο, ὅλα τὰ χρόνια τῆς μακρᾶς ζωῆς του στὸ νὰ σπουδάζει καὶ νὰ ζεὶ τὸν Χριστό. Ἦταν ἐργατικός, σωματικὰ καὶ πνευματικά, καὶ ἤθελε νὰ μεταδώσει τὴν φιλεργία καὶ στοὺς ἄλλους. Πίστευε ὅτι ἡ ἀργία ὁδηγεῖ στὴν ἀκηδία καὶ αὐτὴ σὲ πολλὲς ἀρρώστιες, ψυχικὲς καὶ σωματικές. Συνιστοῦσε τὴν ἐργασιοθεραπεία. Ἰδιαίτερα σὲ ὅσους εἶχαν ἀποδιοργανωθεῖ καὶ ἀπελπισθεῖ.
Γιὰ τὸν Γέροντα, ποτὲ δὲν ἦταν ἀργὰ γιὰ ἕνα νέο ξεκίνημα. Θεωροῦσε μάλιστα τὴν διάψευση τῶν κοσμικῶν ἐλπίδων καὶ τὴ συντριβὴ τοῦ ἐγωισμοῦ σὰν τὴν καλύτερη προϋπόθεση γι’ αὐτὸ τὸ ξεκίνημα. Ἤθελε γιὰ ὅλους μας νὰ βροῦμε κάποιο δρόμο. Ἂν δὲν μποροῦμε νὰ κάνουμε κάτι ἀπὸ ἐδῶ, ἂς ἀρχίσουμε ἀπὸ ἀλλοῦ. Τὸ σημαντικότερο ἦταν νὰ ἀρχίσουμε. Νὰ μὴ μένουμε ἀργοί. “Ἂν δὲν μπορεῖς μ’ αὐτό, ἀρχίνα μὲ τὸ ἄλλο καὶ ἡ φόρα ποὺ θὰ πάρεις θὰ σὲ κινητοποιήσει καὶ στὰ ἄλλα”. “Ὅλα ἀλλάζουν μὲ τὸν κόπο, καὶ ἡ ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα. Μὴν ἀφήνεις τὴν εὐχή. Ἁπλά, ἀβίαστα, παρακάλα θερμὰ γιὰ ὅλους.
Θὰ τοὺς ὠφελεῖς μὲ τὴν προσευχὴ, ὄχι μὲ λόγια. Ἂν σὲ ρωτήσουν, πὲς ταπεινά: ‘Έτσι σκέπτομαι. Πάλι, ὅπως νομίζετε’ ”
‘Ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν Γέροντος Πορφυρίου
Με αφορμή τα λόγια του Αγίου Πορφυρίου θα γράψω κάποια λόγια καρδιάς.
Πριν γράψω αυτά που θέλω θα κάνω ένα μικρό πρόλογο
Δυστυχώς σήμερα η Πατρίδα μας στερείται από οπλικά συστήματα και δυστυχώς αντί αυτά να αυξάνονται, φεύγουν στην Ουκρανία ακόμα περισσότερα.
Όμως το τραγικό δεν είναι τόσο τα οπλικά συστήματα, όσο η στέρηση από Πνευματικά όπλα.
Αυτά φοβάται και τρέμει ο διάβολος, τα πυρηνικά δεν τον ακουμπούν καθόλου, μόνο εμάς τους ανθρώπους εξοντώνουν.
Και για αυτό βάλθηκε να εξαφανίσει από την Πατρίδα μας ότι θυμίζει Χριστό και Ελλάδα και η Ελλάδα μας είναι ταυτόσημη με την Ορθοδοξία.
Ο Χριστός είναι Αυτός που θα ρίξει ζωντανό τον αντίχριστο στην αιώνια κόλαση στην Δευτέρα Του παρουσία επί της γης.
Στης ημέρες του αντιχρίστου θα ξανά έρθουν στην γη ο Φλογερός Προφήτης Ηλίας και ο Δικαίος Ενώχ.
Για ποιο λόγο λέτε να έρθουν, για να αλλάξουν τα γεγραμμένα;
Όχι βέβαια!
Αυτά που μας λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψη θα πραγματοποιηθούν όλα.
Ο λόγος που θα έρθουν θα είναι να φωνάζουνε Στήκετε.
Να δίνουν δύναμη και κουράγιο σε όσους δεν θα προσκυνήσουν το θηρίο, δηλαδή τον αντίχριστο.
Θα είναι το στήριγμά μας σε αυτούς τους τρομερούς καιρούς που δεν θα έχει ξαναγνωρίσει η ανθρωπότητα από καταβολής κόσμου.
Κύριος ἐμοὶ βοηθός, καὶ οὐ φοβηθήσομαι τί ποιήσει μοι ἄνθρωπος.
Ψαλ. 117,6 Οταν ο Κύριος είναι βοηθός και συμπαραστάτης μου, δεν θα φοβηθώ ποτέ από τας απειλάς και τας κακότητας του οιουδήποτε ανθρώπου.
Κύριος ἐμοὶ βοηθός, κἀγὼ ἐπόψομαι τοὺς ἐχθρούς μου.
Ψαλ. 117,7 Ο Κύριος είναι ο Παντοδύναμος βοηθός μου, δια τούτο και θα ίδω ταπεινωμένους προ των ποδών μου τους εχθρούς μου.
Εδώ σταματάω τον πρόλογο και θα συνεχίσω μέσα από τον Άγιο Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο.
Ξανατονίζω αυτό που έγραψα στο πρώτο σχόλιο.
Θα γράψω λόγια καρδιάς.
Σε εσάς απευθύνομαι την Ελληνική Ορθόδοξη Νεολαία.
Για αυτό και γράφω εδώ στο δικό σας τον ευλογημένο Ιστότοπο.
Για τους άλλους τι να γράψω;
Οφθαλμούς έχουσι, μα δεν βλέπουσι.
Ώτα έχουσι, μα δεν ακούουσι. (Δεν καταλαβαίνουνε).
Μας λέει ο Άγιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος:
Η ευθύνη των γονέων για την ανατροφή των παιδιών.
Βλέποντας τους Αγώνες σας και την Μαχητικότητά σας θα ήθελα να δώσω πρώτα συγχαρητήρια στους Γονείς σας και μετά σε σας.
Είστε το Καμάρι της Πατρίδας μας, είστε τα Πνευματικά όπλα που στην κυριολεξία τρέμη ο σατανάς.
Πραγματικά βλέποντας τους Αγώνες σας, χαίρομαι καμαρώνω και θαυμάζω τον ενθουσιασμό και την Μαχητικότητά σας.
Όμως γιατί δίνω πρώτα συγχαρητήρια στους Γονείς σας;
Την απάντηση μας την δίνει ο Άγιος Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος:
Είναι αδύνατο να γίνουν τα παιδιά σας καλοί άνθρωποι, αν εσείς οι γονείς δεν τους δώσετε το καλό παράδειγμα.
Και αν ποτέ έτυχε από κακούς γονείς να γίνουν καλά παιδιά αυτό είναι σπάνιο.
Το καλό δέντρο παράγει καλούς καρπούς, και οι καλοί γονείς κάνουν καλά παιδιά.
Όταν λοιπόν θέλετε τα παιδιά σας να γίνουν καλοί άνθρωποι, και να ευφρανθείτε με την πρόοδο τους, να τα συνηθίζετε από μικρά στην ευσέβεια.
Εάν όμως φροντίζετε μόνο πώς να αφήσετε πλούτη και κληρονομιά στα παιδιά σας, και δεν φροντίζετε για την ανατροφή τους, τότε και σεις είστε δυστυχισμένοι και τα παιδιά σας μια μέρα θα γίνουν δυστυχισμένα και επιβλαβή και στον εαυτό τους και στην κοινωνία.
Στο άγραπτο χαρτί ότι γράψεις θα μείνει ανεξάλειπτο.
Και το μικρό παιδί ότι μάθει και διδαχτεί από μικρό, αυτό θα έχει ανεξάλειπτο και όταν γεράσει.
Στην μικρή και τρυφερή ηλικία δίδαξε, νουθέτησε το παιδί σου να θυμάται την διδασκαλία σου όταν γεράσει.
Ας έρθουμε και στην Αρχαία Σπάρτη.
Ο Λυκούργος, βασιλιάς της Σπάρτης, θέλησε να παρουσιάσει στους συμπολίτες του πρακτικά ότι οι καλοί ανατροφή μπορεί να κάνει τους ανθρώπους ενάρετους.
Για αυτό περίμενε πότε θα γεννήσει μία σκύλα, οπότε πήρε δύο από τα σκυλάκια της, το ένα το συνήθισε να κυνηγά ενώ το άλλο το άφησε να γίνει λαίμαργο και τεμπέλικο.
Μία μέρα λοιπόν, εκεί που ήταν συγκεντρωμένοι οι Λακεδαιμόνιοι, πρόσταξε και του έφεραν ένα λαγό ζωντανό, ένα αγγείο με φαγητό και τους δύο σκύλους.
Ο σκύλος που είχε μάθει να κυνηγά όρμησε αμέσως στον λαγό, ενώ το τεμπελόσκυλο όρμησε στο αγγείο με το φαγητό.
Και ενώ οι Λακεδαιμόνιοι θαύμαζαν «Τι θαυμάζετε;» τους λέει – Οι καλές συνήθειες και ανατροφές, η εκπαίδευση και οι διδασκαλίες μπορούν να πλουτίσουν τους νέους με πολλούς καρπούς αρετής.
Βλέπετε τους δύο σκύλους;
γεννήθηκαν από μία μητέρα, όμως επειδή εκπαιδεύτηκαν διαφορετικά ο καθένας τους έμαθε να κάνει εκείνο που τον εκπαίδευσαν.
Και θα κλείσω γράφοντας ακόμα κάτι μέσα από την Αρχαία Σπάρτη.
Πολύ γενναίες ήταν και οι Σπαρτιάτισσες, οι οποίες έδιναν με τα ίδια τους τα χέρια την ασπίδα στα παιδιά τους, λέγοντάς τους τα θρυλικά λόγια:
«ἤ τᾶν ἤ ἐπί τᾶς».
Ή να γυρίσεις νικητής φέρνοντας την ασπίδα σου ή να σε φέρουν νεκρό πάνω στην ασπίδα.
Όταν μια Σπαρτιάτισσα πληροφορούνταν τον θάνατο του άντρα της ή του παιδιού της, ρωτούσε: «Χτυπήθηκε από μπροστά πολεμώντας παλικαρίσια ή από πίσω σε ώρα φυγής και λιποταξίας».
Αν είχε συμβεί το πρώτο, ευτυχία και περηφάνια γέμιζαν την καρδιά της.
Αν είχε συμβεί το δεύτερο, πένθος και ντροπή έπεφταν στο σπιτικό της.
Με τέτοιες γενναίες γυναίκες και σκληραγωγημένα παλικάρια η Σπάρτη μεγαλούργησε.
Και με τέτοιες Λεβέντησες και τέτοια Παλικάρια σαν και εσάς θα μεγαλουργήσει πάλι η Ελλάδα μας.
Όλοι γνωρίζουμε την Μάχη του Λεωνίδα με τους 300 Σπαρτιάτες.
Όμως δυστυχώς οι περισσότεροι δεν θυμούνται ότι ο Λεωνίδας ήταν ο ίδιος ο βασιλιάς της Σπάρτης.
Τι Βασιλιάδες είχαμε στην Αρχαία Ελλάδα.
Και τι πολιτικούς στην σημερινή Ελλάδα.
Και θα κλείσω με αυτό που μας λέει ο Άγιος Πορφύριος στο τέλος:
Μὴν ἀφήνεις τὴν εὐχή. Ἁπλά, ἀβίαστα, παρακάλα θερμὰ γιὰ ὅλους.
Ας παρακαλάμε τον Χριστούλη και την Παναγία μας.
Στήριξε Παναγιά μας την Ελλάδα μας και χάλασε τα σχέδια των εχθρών μας όπως Εσύ μόνο γνωρίζεις.
Και εγώ Παναγιά μου θα κάνω αυτό το λίγο που μπορώ, για να κάνει ο Υιός Σου αυτό που δεν μπορώ. Αμήν.