Τι οδηγεί δύο 17χρονα κορίτσια να αποπειραθούν να βάλουν τέρμα στη ζωή τους;
Τις τελευταίες δεκαετίες η κυρίαρχη ατζέντα που επικράτησε στην Πατρίδα μας ήταν ο αθεϊσμός, ο μηδενισμός, ο πολιτιστικός μαρξισμός, ο πανσεξουαλισμός. Η λογική του “όλα επιτρέπονται” και “κάνω οτιδήποτε για να περάσω καλά”.
Η ιδεολογική επικράτηση του υλισμού αφαίρεσε και μείωσε την Πίστη προς τον Χριστό, την αγάπη για το Έθνος και τον άνθρωπο συνολικότερα. Ο μέσος μικροαστός παραδόθηκε πλήρως στα πάθη του με μοναδικό στόχο τις ηδονές και την καλοπέραση. Η “ευτυχία” συσχετίστηκε στο μυαλό του μόνο με την απόκτηση χρημάτων και την επιδίωξη πετυχημένης επαγγελματικής καριέρας.
Αυτό το σύγχρονο κόμπλεξ η “Γενιά του Πολυτεχνείου” το επέβαλλε στα παιδιά της. Οι Πανελλήνιες και το Πτυχίο θεοποιήθηκαν. Τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία φορτώνονται με ατελείωτες ώρες φροντιστηρίων. Αγγλικά, μαθήματα, αθλήματα, τέχνες και κάπου στη μέση και οι ατελείωτες ώρες μπροστά στο κινητό. Τα παιδιά δεν είναι πλέον παιδιά. Είναι ενήλικες με υπερβολικά φορτωμένο πρόγραμμα από το πρωί έως το βράδυ.
Το “παιδί μας πάση θυσία πρέπει να επιτύχει”. Τέτοιες λογικές οδηγούν τα παιδιά και τους εφήβους στην κατάθλιψη, τον εγωισμό και την κοινωνική απομόνωση.
Η ουσιαστική λύση δεν δίνεται από διάφορες θεωρίες, κροκοδείλια δάκρυα και μια αόριστη κριτική του καθεστωτικού πολιτικού συστήματος. Όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι για την σημερινή τραγική κατάσταση της νεολαίας. Νέοι άνθρωποι, ανήλικοι συχνά, σφάζονται στους δρόμους, κάνουν χρήση ναρκωτικών, εκδίδονται σεξουαλικά, προχωρούν σε απόπειρες αυτοκτονίας.
Αν η κοινωνίας μας, οι γονείς, οι δάσκαλοι και εκπαιδευτικοί, οι Ιερείς και Ιεράρχες, οι φίλοι τους, δεν σκύψουμε και σταθούμε πραγματικά δίπλα σε αυτά τα παιδιά που αντιμετωπίζουν διαφόρων ειδών ψυχολογικά προβλήματα, τότε θα είμαστε όλοι μας υπόλογοι. Χρειάζεται να μετανοήσουμε ειλικρινώς για τη σημερινή μας κατάντια.
Στην Ορθοδοξία μας δεν υπάρχει χώρος για απογοήτευση και απόγνωση. Η Ανάσταση του Θεανθρώπου Χριστού νίκησε την φθορά, τον θάνατο, την αμαρτία, τον διάβολο, καθετί κακό σε αυτόν τον κόσμο. Η Πίστη μας σε Εκείνον μάς δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε τον καθημερινό μας αγώνα, να απολαμβάνουμε το θείο δώρο της ζωής και να ελπίζουμε στην Ένωση μαζί Του.
