Ο Ραγιαδισμός καλά κρατεί…

Γράφει ο Γεώργιος Γρηγοριάδης, μέλος της Ε.Ο.Ν. Θεσσαλονίκης

Διαβάζοντας αυτή την περίοδο, ένα «διαμάντι» της κλασικής νεοελληνικής λογοτεχνίας, το βιβλίο του Ίωνος Δραγούμη με τίτλο «Μαρτύρων και Ηρώων αίμα» διαπιστώνω μετά λύπης και πόνου πως όχι μόνο ο ραγιαδισμός είναι διαχρονικός, αλλά ότι ισχύει και σήμερα ενισχυμένος και κραταιός.

Τι είναι όμως ραγιαδισμός;

Ετυμολογικά προέρχεται από τη τουρκική λέξη «raja» που σημαίνει σκλάβος, δούλος, υποτελής. Ραγιαδισμός, λοιπόν, είναι η τάση και νοοτροπία του δούλου, η δουλοπρέπεια.

Ξεφυλλίζοντας το βιβλίο αυτό διαβάζει κανείς τις εξής παρακάτω φράσεις: «Δεν υπάρχει ούτε ένας στη Μακεδονία Έλληνας», «Αφού είναι τόσοι πολλοί Έλληνες γιατί δεν υπερασπίζονται μόνοι τους;», « Αν έχουν χάσει το ηθικό τους, τι να τους κάμουμε;», « ‘Σύ θα σώσεις το Ρωμέικο;», « Αν το κράτος δε κάνει τίποτε σημαίνει πως δε μπορεί να γίνει τίποτε», «Ξέχασες πως η κοινή γνώμη στην Ευρώπη είναι αντίθετη μας;».

Όλες αυτές οι φράσεις εκτός ότι με έχουν στοιχειώσει, εκτός του ότι με γεμίζουν ενοχές ως πατριώτη Έλληνα, μου θυμίζουν πως τέτοια λέγονται και σήμερα από πολιτικάντηδες και Νεοέλληνες. Ειδικά αυτό το «δε βαριέσαι» μας έχει κυριεύσει. Η νοοτροπία μας δε διαφέρει σε τίποτα από εκείνη του είλωτα, του σκλάβου, του παραδόπιστου, του ριψάσπιδος, που δεν τολμούσε να σηκώσει κεφάλι σε οποιονδήποτε δυνάστη και οποιονδήποτε ζυγό και τυραννία.

Η Ελλάς πάλι βρίσκεται απέναντι σε πολλαπλές προκλήσεις και κινδύνους (και πότε άλλωστε δε βρισκόταν;) και η κυβέρνηση (οι «εγχώριοι» δυνάστες μας) αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη από τέτοιου είδους θέματα ή σκοπίμως πάλι δίνει βαρύτητα σε δευτερεύοντα θέματα. Εδώ και χρόνια εμμονικά οι πολιτικοί, οι βουλευτές, επικεντρώνονται στην οικονομία, στην woke agenda, σε κομματικούς καυγάδες και γενικά αναλώνεται, όχι φυσικά τυχαία σε μικροπρέπειες και ανοησίες. Το ίδιο φυσικά κάνουν και τα Μέσα Μαζικής Αποβλακώσεως που και αυτά αποπροσανατολίζουν την κοινή γνώμη, παραπληροφορούν και «θολώνουν τα νερά» για διαφορά θέματα, λ.χ. Σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ, εισβολή λαθρομεταναστών, Τούρκο-λιβυκό μνημόνιο κ.α..

Ο Νεοέλληνας που δε θυμίζει σε τίποτα τον Έλληνα της Επανάστασης του ‘21, του Μακεδονικού Αγώνα, της Κρητικής Επαναστάσεως, των Βαλκανικών Πολέμων, του Έπους του ‘40 και τόσων άλλων εποποιιών. Είναι εθελοντικά, ηθελημένα και εγκληματικά το θύμα όλων αυτών που προαναφέρθηκαν.

Πώς, λοιπόν, μετά από τη καθημερινή πλύση εγκεφάλου να μην έχει αυτή τη στάση, την κυριολεκτική και μεταφορική στάση και συμπεριφορά ο Έλληνας πολίτης, όταν κι ο ίδιος δεν έχει κριτήριο, δεν έχει φίλτρο και κριτική σκέψη να εξετάζει καταστάσεις και γεγονότα; Το χειρότερο δεν είναι όμως ο ραγιαδισμός από μόνος του. αλλά ότι δημιουργούνται και καλλιεργούνται «γενίτσαροι» από αυτή τη σιχαμερή τραγική και αισχρή τάξη πραγμάτων, που τη διαιωνίζουν. Σχεδόν η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων υπηκόων-υπηρετών βάζουν τις κυβερνήσεις πάνω από το Έθνος, μη βλέποντας ή μάλλον μη θέλοντας να δουν πως το κράτος σκοτώνει, γενοκτονεί και εξουδετερώνει το Έθνος. Και ρωτώ ταπεινά, σε ποιον τομέα οι πολιτικοί τα πήγαν καλά και ευεργέτησαν το κράτος και ιδιαίτερα το έθνος των Ελλήνων; Στην οικονομία; Στα εθνικά ζητήματα; Στα κοινωνικά; Στη παιδεία; Στα Ελληνο-τουρκικά θέματα και στις σχέσεις με τα γειτονικά κράτη; Πώς ακριβώς ευεργέτησε τους Έλληνες; Δίνοντας επιδόματα και αυξάνοντας τάχα μισθούς; Κάνοντας δήθεν επενδύσεις; Έκανε καλό στο Ελληνικό Έθνος με την προδοσία της Μακεδονίας; Με τον «στρουθοκαμηλισμό» στο θέμα των λαθρομεταναστών; Με την τουρκοποίηση της Θράκης και με το ξεπούλημα του Αιγαίου; Με την λησμονιά της Βόρειας Ηπείρου και των εθνικών οραμάτων;

Δε θα κατηγορήσω τουλάχιστον συνολικά το ανθελληνικό κράτος, γιατί διαχρονικά έχει δείξει και αποδείξει τους αλλότριους και βδελυρούς σκοπούς του, τις κυβερνήσεις και όσους κρύβονται πίσω από αυτές, αλλά το κατηγορώ πάει στον Έλληνα γραικύλο. Του αξίζει ένα δριμύ κατηγορώ ειδικά από έναν νέο χωρίς φυσικά «να βγάζω την ουρά μου» από την κατάντια αυτή, παίζοντας κι εγώ το θύμα μοιρολατρικά. Στο όνομα της καλοπέρασης, της επιβίωσης του, στο όνομα των επιδομάτων και της ιδιοτέλειας, έχει γίνει κύμβαλον αλαλάζον, ένας εθελοντής υπόδουλος, ένα ανθρωπόμορφο ρομπότ/εντολοδόχος. Δεν ευθύνονται τόσο οι παραπάνω για την λήθη του εθνικού οράματος παρά η άνευ όρων παράδοση του Έλληνα, η φοβία του σε κατασκευασμένα φαντάσματα και η δειλία του. Η δικαιολογία ότι οι  σημερινές εποχές δεν είναι ίδιες με τις τότε, τον στοιχειώνει, τον καθηλώνει στον καναπέ, αρκούμενος στη δουλίτσα του (ή και όχι), στα επιδόματα του, στα ταξιδάκια του, στη διασκέδαση του και στην επιβίωση του και όχι σε ανώτερα οράματα που αποδεδειγμένα μπορούν να γίνουν πράξη. Μην ξεχνάμε πως το βιβλίο αυτό περιγράφει και εξιστορεί πως κινητήριος δύναμη για τον διπλασιασμό και τριπλασιασμό της Ελλάδος και της απελευθέρωσης κάποιων από τις αλύτρωτες πατρίδες και κοιτίδων του Ελληνισμού ήταν αυτό το όραμα. Προβλήματα πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν, όραμα όμως; Σήμερα προβλήματα υπάρχουν, όραμα δεν υπάρχει.

Άρα εν μέρει είναι αληθές το ότι δεν είναι όλες οι εποχές ίδιες. Υπάρχει εθνική θανατηφόρα αδράνεια και πλασματικοί καθηλωτικοί δισταγμοί. Και τότε οι κυβερνήσεις και οι τότε μεγάλες δυνάμεις ήθελαν την Ελλάδα στάσιμη, ήρεμη και «ειρηνική». Όμως σε κάθε Έλληνα είτε υπόδουλο από πραγματική σκλαβιά είτε σε ελεύθερο, κάτω από τη στάχτη των χαμένων αγώνων, των κρατικών προβλημάτων, των βιοποριστικών δυσκολιών, έκαιγε η φωτιά της «Μεγάλης Ιδέας», της εκπλήρωσης του εθνικού οράματος για την απελευθέρωση των υπόδουλων Συνελλήνων και της ουσιαστικής αναβάθμισης και επέκτασης της μικρής μας πατρίδας. Μην ξεχνάμε δε ότι και τότε η Ελλάδα πέρασε χρεοκοπίες, πολεμικές και διπλωματικές ήττες και πιο σπουδαίες και μεγάλες απειλές από τους γείτονες και υπερδυνάμεις. Και τότε υπήρχαν μειοδότες και προδότες στο εσωτερικό. Άρα δεν είναι τόσο διαφορετικές οι εποχές τουλάχιστον στο θέμα των δυσκολιών και των προβλημάτων. Η διαφορά όπως αναφέραμε είναι η απώλεια των οραμάτων και ο ενταφιασμός τους από εμάς τους ίδιους. Μαζί με αυτά κρίνεται πια και η επιβίωση του Γένους που χάνεται και πάλι όχι μόνο εξαιτίας των άλλων, αλλά κυρίως εξαιτίας μας. Μαζί με το όραμα ενταφιάσαμε σαν νεκρό σώμα, τις ιδέες, τις αξίες και την αγωνιστικότητα μας. Αν ο Νεοέλληνας δεν συνέλθει από αυτό το κώμα, θα αποβιώσει και ανάσταση δε θα υπάρξει. Τότε στην εποχή που το βιβλίο εξιστορεί υπήρξε ένας Παύλος Μέλας, ένας Γερμανός Καραβαγγέλης, που εμψύχωναν και αναζωπύρωναν τους αγώνες και τις υπόδουλες ψυχές των Ρωμιών. Τώρα κανένας δε θα κάνει το ίδιο αλλά και κάποιος να το κάνει, αν ο Έλληνας δε θέλει να σωθεί, να αναστηθεί, ούτε ο Θεός δε μπορεί να τον σώσει. Οι ενταφιαστές του, οι σιωπηροί δολοφόνοι του λαού θα συνεχίσουν αμέριμνοι το ύπουλο έργο τους χωρίς καν στοιχειώδη αντίσταση, κρίνοντας, κιόλας, από τις ελάχιστες και ολιγάνθρωπες διαμαρτυρίες και συλλαλητήρια για ουσιώδη θέματα. Το θέμα είναι η αντίσταση του Νεοέλληνα ή μάλλον η αυτοκτονική του αδράνεια και η πνευματική και ψυχική του θανάτωση-νέκρωση.

Δυστυχώς δε φταίνε πάντα οι άλλοι και στη περίπτωση αυτή φταίμε κυρίως εμείς… οι Νεοέλληνες προσωρινά κάτοικοι αυτού του τόπου πριν την τελική μας αντικατάσταση.