Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
«Δεύτε λάβετε φως εκ του ανεσπέρου φωτός και δοξάσατε Χριστόν τον αναστάντα εκ νεκρών» ψάλλουν οι Ιερείς δίνοντας στους πιστούς το Άγιον Φως. Αυτός ο ύμνος λειτουργεί ως προμήνυμα της του Χριστού Αναστάσεως. Μας εισαγάγει τρόπον τινά σε αυτό το κοσμοϊστορικό γεγονός, στο σπουδαιότερο όλης της ανθρώπινης ιστορίας. Η χαρά που αρχίζει σιγά σιγά να ξεπηδά μέσα μας καθώς βλέπουμε το Άγιον Φως να διαμοιράζεται από χέρι σε χέρι είναι ξεχωριστή, δεν υπάρχει όμοιά της. Όσες φορές και αν το ζήσει κανείς δεν αρκεί. Ο Ναός φωτίζεται, οι πιστοί φωτίζονται, η πλάση φωτίζεται, σύσσωμοι αναμένουμε όλοι να ακούσουμε τις ωραιότερες δύο λέξεις που υπάρχουν, το σημαντικότερο μήνυμα της Ανθρωπότητας περικλείεται μέσα στις δύο αυτές λέξεις.
Το Ευαγγέλιο, το πιο ένδοξο απ’ όλα τελειώνει, η λαχτάρα κορυφώνεται και ναι ήρθε η ώρα! Χριστός Ανέστη! Οι καμπάνες χτυπούν χαρμόσυνα σα να χορεύουν, ή μήπως όντως χορεύουν; Ναι χορεύουν, όπως όλη η Γη, ο ουρανός, τα πάντα όσα εν σοφία εποίησε, χορεύουν τον χορό της Αθανασίας, πανηγυρίζουν την Νίκη του Χριστού επί του Θανάτου. Ναι, ο Θεός Νίκησε, ο Άδης νεκρώθηκε, ο άνθρωπος σώθηκε.
Πάνω σ’ αυτή την αντάρα που δεν μπορούμε να συλλάβουμε, που στον αόρατο κόσμο συμβαίνουν πιο πολλά από ότι στον ορατό, ακούγεται «Ἀναστήτω ὁ Θεός, καὶ διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες αὐτόν» και ξαφνικά ο κόσμος φεύγει, ο Ιερέας απομένει σχεδόν μονός να ψάλλει την Δόξα του Κυρίου, άλλοι που έχουν παραμείνει τσουγκρίζουν τα αυγά και δεν του δίνουν καμμιά σημασία. Μα που πηγαίνουν όλοι; Είναι να απορεί κανείς. Μα ο ψαλμός είπε ότι φεύγουν μόνο οι εχθροί, αυτοί που χαιρόντουσαν που είναι; Τι τραγική στιγμή, εγκαταλείπουμε Τον Σωτήρα μας μόνο Του στην γιορτή, ο οποίος για εμάς έπειτα από τόσο πόνο μάς ετοίμασε και εμείς απαρνιόμαστε την αγκαλιά του για να φάμε και να ξενυχτήσουμε μακριά του σε κάποιο νυχτερινό μαγαζί. Όχι, χρέος μας είναι να ξενυχτήσουμε μαζί Του, να απολαύσουμε μαζί την ωραιότερη Λειτουργία, με την λαμπάδα μας αναμμένη και με την ευχή αναμμένη σαν εκείνη να ‘ναι και η ψυχή μας. Επειδή μένουμε δεν είμαστε καλύτεροι, όχι είμαστε άρρωστοι και ο άρρωστος δεν απομακρύνεται από τον γιατρό και το νοσοκομείο. Όχι δεν είμαστε καλύτεροι, απλά θέλουμε να νιώσουμε αυτή την ξεγνοιασιά. Ποιος ξέρει πότε θα την ξαναζήσουμε; Σ αυτήν την Λειτουργία νιώθεις ανάλαφρος, νιώθεις σίγουρος, νιώθεις ασφαλής, νιώθεις την Παρουσία Του.
Λένε πολλοί την Μεγάλη Πέμπτη αλλάζουμε ζωές, την Κυριακή του Πάσχα όμως η ζωή δεν άλλαξε, η ζωή η αιώνια κερδήθηκε.
Ας μην χάσουμε αυτή την μέγιστη Ευλογία. Κανείς μας δεν ξέρει τι Ευλογίες, τι δώρα και τι θαύματα εντός μας κάνει ο Χριστός στην Αναστάσιμη Λειτουργία. Όμως Εκείνος ξέρει και σε περιμένει, θέλει και εσύ και εγώ, να έχουμε το μερίδιο μας σ’ αυτήν την αλλαγή και σ’ αυτήν την αιώνια ζωή.
Αδέλφια ας είμαστε μαζί Του. Να γιορτάσουμε μαζί ενωμένοι και κάθε χρόνο που περνά, κάθε Ανάσταση που βιώνουμε να Ανασταινόμαστε και λίγο περισσότερο από την προηγούμενη. Η Παναγία μάς καλεί στην Ανάσταση του Γιου της. Τι θα της πούμε, όχι; Δεν γίνεται! Δεν μας ζητά δα και συχνά “χάρες”, έτσι και αλλιώς χάρη μας κάνει που ακόμα ασχολείται μαζί μας και ζητά την λύτρωση μας. Ας μην τους αφήσουμε μόνους!
Καλή Ανάσταση! Χριστός Ανέστη!
