Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
Σήμερον κρεμάται επί ξύλου, ο εν ύδασι την γην κρεμάσας. Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται,ο των αγγέλων βασιλεύς. Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις. Ράπισμα κατεδέξατο,ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ. Ηλοις προσηλώθη, ο Νυμφίος της Εκκλησίας. Λόγχη εκεντήθη, ο Υιός της Παρθένου. Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ. Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.
Ψάλλουμε κάθε Μεγάλη Πέμπτη και ίσως είναι ο μόνος ύμνος που μπορεί να συγκινήσει και να συγκλονίσει και τον πιο σκληρόκαρδο άνθρωπο. Είναι η μέρα που τα μάτια βουρκώνουν. Ίσως είναι η μέρα που γινόμαστε έστω και για λίγο, πιο πιστοί, πιο ανθρώπινοι. Η περιφορά του Χριστού μέσα στον ναό, υπό το φως των κεριών μάς κάνει να νιώθουμε την καρδιά μας να σπάζει. Τα 4 καρφιά μάς σφίγγουν ακόμη περισσότερο. Γιατί όμως αυτός ο ύμνος μιλά τόσο πολύ στην καρδιά μας; Γιατί ο υμνωδός μέσα σ’ αυτούς τους λιγοστούς στίχους ανακεφαλαιώνει αν όχι όλο το ορθόδοξο δόγμα, σίγουρα την Μεγάλη Τεσσαρακοστή και την Μεγάλη Εβδομάδα. Ο ύμνος αυτός προσπαθεί να μας αφυπνίσει, να νιώσουμε τον Θεό μας, τον Σωτήρα μας, τον Λυτρωτή μας, τον Πατέρα μας .
Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται, ο των Αγγέλων Βασιλεύς. Ο Βασιλιάς των Αγίων Αγγέλων, φορά στην κεφαλή στεφάνι από μεγάλα αγκάθια που ματώνουν το θείο πρόσωπο του, ενώ του πρέπει στέμμα από τα πιο όμορφα πετράδια και διαμάντια του κόσμου. Αλλά έτσι ήταν σε όλη την επίγεια ζωή του ο Κύριος. Γεννήθηκε στην φάτνη αντί να γεννηθεί στο παλάτι, ήταν απλά ντυμένος, ενώ έπρεπε να φορά χρυσά, έτρωγε λιτά έως και καθόλου, ενώ σαν Βασιλιάς έπρεπε να είχε τα πάντα, μιλούσε με αμαρτωλούς ανθρώπους, είχε αγράμματους και φτωχούς μαθητές, ενώ σας Βασιλιάς θα έπρεπε να έχει τους πιο μορφωμένους, τους πιο ανώτερους της κοινωνίας. Σαν Βασιλιάς δεν θα έπρεπε ο ίδιος να πεθάνει αλλά ο λαός του. Αν όμως τα έκανε αυτά δεν θα ήταν Βασιλιάς, αλλά τύραννος. Και ενώ εμείς έχουμε έναν Βασιλιά που μας λατρεύει, μας αγαπά, έζησε με ταπείνωση, αναμάρτητος, πάντα διαθέσιμος να ακούσει τον πόνο του λαού του, να τον γιατρέψει, να τον περιθάλψει, να τον ντύσει να τον ετοιμάσει για να τον πάρει μαζί του στο παλάτι του. Ένα Βασιλιά γλυκό, αγαθό, ευγενικό, έναν Βασιλιά που δεν μπορείς να τον περιγράφεις και ότι και αν πεις είναι λίγο. Έναν βασιλιά που είναι ο Βασιλιάς των Βασιλέων δεν τον θέλουμε, τον πληγώνουμε, τον διώχνουμε, με τις πράξεις μας τον βρίζουμε ποιόν αυτόν που Σταυρώθηκε για να μας σώσει. Ο μόνος Βασιλιάς στην ιστορία των Βασιλέων που θυσιάστηκε αντί να θυσιάσει, υπέφερε αντί να υποφέρει τον κόσμο, χλευάστηκε αντί να χλευάσει, χτυπήθηκε αντί να χτυπήσει, μαστιγώθηκε αντί να μαστιγώσει, έπλυνε τα πόδια των μαθητών του αντί να του τα πλύνουν, συγχώρησε τον προδότη του αντί να τον σκοτώσει, έκλαψε, πόνεσε, προδόθηκε, πληγώθηκε. Όμως ως αθάνατος και αναμάρτητος Θεός συγχώρεσε τους σταυρωτές του, όπως συγχώρησε και τον Ληστή, όπως συγχωρεί και εμάς κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό. Αυτός λοιπόν είναι ο δικός μας Βασιλιάς, ο δικός μας Θεός, ο δικός μας Πατέρας. Ό,τι και να πούμε είναι λίγο, τα φτωχά λόγια μας δεν δύναται να περιγράψουν, Τον μόνο αληθινό, αθάνατο, αναμάρτητο, τον Μόνο Θεό, τον Ιησού Χριστό.
Αδέλφια ας αγαπήσουμε τον Κύριο μας και Θεό μας. Αυτό ζητά από μας. Πίστη και αγάπη. Μόνο αν ταπεινωθούμε, και προσευχηθούμε με όλη μας την ψυχή θα νιώσουμε κάποια στιγμή Πάσχα.
Καλή Ανάσταση !
