Στις 14 Αυγούστου 1996, ανήμερα της κηδείας του δολοφονηθέντος από τους εντατελμένους του ισλαμιστικού ψευδοκράτους Τάσου Ισαάκ, περνά στο Πάνθεον των ενδόξων Ηρώων του Γένους ένας ακόμα Έλληνας, ο οποίος ανάμεσα στον Θάνατο για την Ελευθερία και την ταπεινωτική ζωή ενός δουλοπρεπούς ραγιά προτίμησε να νυμφευτεί τον Άδη, πίπτοντας νεκρός στο έδαφος της κατεχομένης του Πατρίδος για την αξιοπρέπεια του λαού του, την απελευθέρωση της πατρώας του γής από την αγαρηνή μπότα και την Ένωση της Μεγαλονήσου με τον Εθνικό κορμό.
Ο εκ Παραλιμνίου Σολωμός Σολωμού στην υπερήφανη προσπάθειά του να κατεβάσει την τουρκική σημαία από το οδόφραγμα της κατεχομένης Δερυνείας, παρακούοντας τις φωνές αποθάρρυνσης των συμπάτριωτών του, τυφεκίζεται θανάσιμα κατά την άνοδό του στον ιστό από τα πυρά του εχθρού και εξασφαλίζει μία θέση μεταξύ των Αθανάτων Εθνικών μας προστατών μαζί με τον ξάδερφό του Ισαάκ στην Άνω Ελλάδα της Δόξης και της Αιωνιότητας. Αυτοί οι Έλληνες δεν πίστευαν σε καμμία ελληνοτουρκική συνύπαρξη, ούτε σε διαπραγματεύσεις με τον εχθρό ούτε σε αλλησβερίσια με τους παρανόμους καταπατητές των Εθνικών μας δικαίων.
Ένα Εθνικό Κράτος, μετά την πτώση της αστικής φιλελεύθερης αλητοκρατίας, θα φροντίσει να ανεγείρει προτομές τους και να στολίσει με τοιχογραφίες τους κάθε δημόσιο κτήριο της νεκραναστηθείσης χώρας και δη τα σχολειά μας απ’ άκρη σ’ άκρη, προκειμένου να διδάσκονται τα νεαρά Ελληνόπουλα πως ο δρόμος για την υστεροφημία, την ανδρεία και την Αρετή διέρχεται κατά το παράδειγμα του Τάσου και του Σολωμού μέσα από την θυσία, το Αίμα και τον Αγώνα για την αιωνία Ελλάδα κι όχι μέσα από θέσεις, βαθμούς και αξιώματα του ψευτορωμέϊκου!
Στις 11 Αυγούστου 1996, φονεύεται άγρια, βάναυσα και εν ψυχρώ από τα σκυλιά του ισλαμιστικού ψευδοκράτους, τους Γκρίζους Λύκους του Μεχμέτ Αρσλάν, ένας από τους τελευταίους μεγάλους λεβέντες, που γέννησε η μάνα Πατρίδα, ο 24χρονος Τάσος Ισάακ, ο οποίος στην προσπάθειά του να βοηθήσει έναν Ελληνοκύπριο άδερφό του, ο οποίος δεχόταν ανηλεή επίθεση από Τουρκοκυπρίους, εγκλωβίστηκε στα συρματοπλέγματα των κατεχομένων, με αποτέλεσμα να βρεί φρικτό θάνατο από τους εντεταλμένους δολοφόνους, βάφοντας με το αίμα του την νεκρή ζώνη της Δερυνείας. Στην μπλουζα του έγραφε το σύνθημα “Απελευθέρωση η μόνη Λύση”. Η θυσία, το παράδειγμα και ο ηρωϊσμός του σηματοδοτούν τον μονόδρομο του Αγώνα μας για Απελευθέρωση των κατεχομένων και Ένωση της Μεγαλονήσου με την μάνα Ελλάδα. Ό,τι δεν ολοκληρώθηκε τότε είναι καθήκον μας να το ολοκληρώσουμε τώρα. Μέχρι ο μαρτυρικος θάνατος του Τάσου Ισαάκ να βρεί την οριστική του δικαίωση!
