Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
Ο Ιούλιος είναι γεμάτος ιστορικά γεγονότα, με το πιο κορυφαίο να είναι η μάχη των Δερβενακίων ή αλλιώς η σφαγή του Δράμαλη Πάσα, του Δραμινού Μαχμούτ Πασά που κατατρόπωσε και εξευτέλισε ο Μέγας Στρατηλάτης Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, μαζί με λίγα παλικάρια γεννημένα Ήρωες, τον Νικηταρά τον Τουρκοφάγο, τον Δημήτριο Υψηλάντη, τον Παπαφλέσσα. Σ’ αυτήν την μάχη διαλύθηκε όλο το τουρκικό ασκέρι, οι πολέμαρχοι Ήρωές μας πολεμούσαν με όλη τους την ψυχή. Του Νικηταρά του κόλλησε το σπαθί στο χέρι, το ράσο του Παπαφλέσσα ήταν κόκκινο από το αίμα των εχθρών, γιατί εμείς οι Έλληνες ενωμένοι κάνουμε θαύματα.
Έπειτα το 1921 ο ελληνικός στρατός νικά τον κεμαλικό στρατό στο Εσκί Σεχίρ. Μία μάχη η οποία αναπτερώνει το ηθικό των Ελλήνων, χαρίζει δυναμική στην παρουσία του ελληνικού στρατού στην Μικρά Ασία, αφοπλίζει τους Τούρκους και φανερώνει την δύναμη του Έλληνα.
Ο Ιούλιος είναι γεμάτος από μάχες τόσο το 1821, αλλά και τόσο στους Βαλκανικούς Πολέμους και την Μικροαστική Εκστρατεία.
Παρ’ όλα αυτά ο Ιούλιος έχει χρώμα κόκκινο και δίπλα του πάντα μπαίνει μια λέξη: Εισβολή. 20 Ιουλίου 1974 έπειτα από το πραξικόπημα των Ελλήνων πολιτικών, οι Τούρκοι με την εισβολή Αττίλας 1 και 2 εισέβαλαν στην Αγιοτόκο Νήσο για ακόμη μια φορά Ιούλιο, γιατί και κατά το πρώτο έτος της Ελληνικής Επανάστασης οι Τούρκοι επιτέθηκαν στο νησί μήνα Ιούλιο σφάζοντας τον Αρχιεπίσκοπο, τους Ιερείς και τον λαό, όπως θέλησαν να κάνουν και 51 χρόνια πριν, βιάζοντας, λεηλατώντας, βανδαλίζοντας, δολοφονώντας και εν τέλει χωρίζοντας το νησί σε δύο μέρη.
Ο Ιούλιος είναι φλογερός μήνας όχι μόνο γιατί είναι στο μέσον του καλοκαιριού αλλά γιατί είναι γεμάτος πόνο, απογοήτευση, κατορθώματα. Δυστυχώς για ακόμα μια χρονιά, για έναν ακόμη Ιουλίο ο Θεός δεν θα σταματήσει να γράφει στο βιβλίο της ιστορίας γεγονότα, άλλο ένα θλιβερό γεγονός, η προ ολίγων ημερών είσοδος του αφορισμένου “ηγέτη” της χώρας στο Άγιον Όρος, και η υποδοχή του από παμπάλαιες και ιερότατες μονές της Αθωνικής Πολιτείας. Κάποιοι Πατέρες ξέχασαν τα νομοσχέδια, ξέχασαν τα Τέμπη, ξέχασαν το κλείσιμο των Εκκλησιών, ξέχασαν, ξεχάσαν, ξέχασαν και ξενάγησαν στο Περιβόλι της Παναγιάς ως Ιεραπόστολο τον άνθρωπο που έχει καταστρέψει την Ελλάδα. Τον προσκύνησαν, το κάθισαν στον Μητροπολιτικό Θρόνο, τον “συγχώρεσαν” χωρίς να ζητήσει συγγνώμη.
Και μέσα σε όλη την απογοήτευση, την κατρακύλα και την μαυρίλα η Ε.Ο.Ν. πρωτοστάτησε σε έναν ακόμα συλλαλητήριο κατά των νέων ηλεκτρονικών ταυτοτήτων και του προσωπικού αριθμού, σε μια ακόμα συνάντηση ελεύθερων πολιορκημένων, ασυμβίβαστων Χριστιανών και γνησίων Ελλήνων. Η Ε.Ο.Ν. ήταν εκεί για να φωνάξει, να ενημερώσει, να ενώσει, να αντισταθεί. Για αυτό ένα είναι το μήνυμα για αυτόν τον Ιούλιο και για όλους τους Ιούλιους που έχουμε ως Έθνος περάσει και θα περάσουμε: ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ. Αντίσταση μέχρι τελευταίας ρανίδος αίματος.
Και όπως έγραψε και ο Ρήγας Φεραίος, καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή. Αυτό το τραγούδι ήταν δύναμη και ελπίδα για τους προγόνους μας , τώρα είναι και για εμάς, γιατί και εμείς είμαστε σκλαβωμένοι και παλεύουμε να ελευθερωθούμε.
~ Αδέλφια, Ελευθερία ή Θάνατος ~
