Ὁ (ἤδη συρρικνωμένος) πρωτογενὴς τομέας εἶναι ἡ τελευταῖα γραμμὴ ἄμυνας τῆς (σχεδὸν κατεστραμμένης) ἑλληνικῆς ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗΣ οἰκονομίας. Καὶ στὶς νέες παγκόσμιες συνθῆκες ποὺ διαμορφώνονται γοργὰ ἡ ἀγροτικὴ οἰκονομία καὶ ἡ διατροφικὴ ἐπάρκεια ἀναδεικνύονται σὲ βασικοὺς πυλῶνες ἐθνικῆς κυριαρχίας καὶ οἰκονομικῆς ἰσχύος.
Σὲ μία χώρα ρημαγμένη ἀπὸ μία δεκαπενταετῆ κρίση δίχως τέλος, ἄν πέσει καὶ ὁ πρωτογενὴς τομέας, τότε θὰ καταρρεύσουμε ὅλοι μας. Καὶ στὴν γωνία μᾶς περιμένει ὁ διατροφικὸς ἐφιάλτης ποὺ ἑτοιμάζει ἡ πολυαγαπημένη Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση καὶ ἡ περιβόητη Ἀτζέντα 2030 τοῦ Ὀργανισμοῦ Ἡνωμένων Ἐθνῶν.
Συνθετικὸ κρέας, σκουλήκια, κατσαρίδες -εὔγευστα, θρεπτικὰ καὶ οἰκολογικά!- ἀθρόες εἰσαγωγὲς ἀγροτικῶν προϊόντων (συχνὰ ὕποπτων), ἔλεγχος τῆς ἐναπομείνασας γεωργικῆς παραγωγῆς ἀπὸ πολυεθνικές… Διατροφικὴ ἐξάρτηση καὶ κάκιστης ποιότητας τροφὴ γιὰ τὰ ἑκατομμύρια δεσμῶτες τῶν πόλεων, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ὁποίους θὰ φυτοζωοῦν μὲ ἐπιδόματα, εἶναι τὸ ζοφερὸ μέλλον ποὺ προωθεῖται ἀπὸ τὶς παρασιτικὲς ἐλίτ.
Ἤδη ἡ ἀγροτικὴ παραγωγὴ καὶ ὁ ἀγροτικὸς κόσμος ἔχουν ὑποστεῖ σοβαρὴ συρρίκνωση τὶς τελευταῖες δεκαετίες. Οἱ ἀγροτικὲς ἐκμεταλλεύσεις μειώνονται σταθερά, τὸ καθαρὸ ἀγροτικὸ εἰσόδημα πέφτει θέτοντας ζήτημα βιωσιμότητας γιὰ χιλιάδες παραγωγούς. Καὶ ἡ σοβαρὴ δημογραφικὴ κρίση ἐπιτείνει τὸ πρόβλημα, καθὼς οἱ ἐνεργοὶ ἀγρότες εἶναι ἤδη μεγάλης ἡλικίας, ἀλλὰ οἱ λιγοστοὶ νέοι δὲν ἀσχολοῦνται μὲ τὴν γεωργία.
Δὲν εἶναι μόνο ὁ ψηλομύτικος μικροαστικὸς χαρακτῆρας τῆς νεοελληνικῆς κοινωνίας, ποὺ ἔχει ἀπαξιώσει τὸ ἀγροτικὸ ἐπάγγελμα (ὅπως καὶ κάθε ἐπαγγελματική-τεχνικὴ ἐκπαίδευση καὶ ἀπασχόληση), μὲ τὴν γνωστὴ μανία τῶν πτυχίων (ἀπὸ καιρὸ χωρὶς ἀντίκρυσμα), ἀλλὰ καὶ τὸ ὅτι καὶ οἱ νέοι ποὺ θέλουν ἀκόμα νὰ γίνουν ἀγρότες δὲν βλέπουν μέλλον στὸν πρωτογενὴ τομέα, ἀφοῦ τὰ κατεστημένα ἔχουν φροντίσει νὰ τὸ ὑπονομεύσουν ἀπὸ παντοῦ.
Τὸ μέλλον στὸν ἀγροτικὸ τομέα εἶναι ἀνοικτὸ μόνο γιὰ τὶς λοῦμπεν κομματικὲς συμμορίες τῶν «χασάπηδων» καὶ τῶν «φραπέδων», ποὺ παρασιτοῦν πάνω στὶς ἐπιδοτήσεις, μέσῳ τῶν πελατειακῶν μηχανισμῶν τοῦ σάπιου πολιτικοῦ συστήματος.
Ἄν αὐτὴ ἡ κατάσταση δὲν ἀντιστραφεῖ, τότε ἡ χώρα (χώρα!) βαδίζει γοργὰ στὴν ὁλοκληρωτικὴ μεταμόρφωσή της σὲ ἕνα παραθαλάσσιο Κοσσυφοπέδιο, ποὺ παρασιτεῖ πάνω στὸ μαῦρο χρῆμα, τὶς εὐρωπαϊκὲς ἐπιδοτήσεις καὶ τὸν τουρισμό.
ΥΓ: Οἱ Ἀθηνέζοι μικροαστούληδες, ποὺ σταδιακὰ μετατρέπονται σὲ κανονικοὺς λοῦμπεν μικροαστούς, γιὰ νὰ ἐπιδείξουν τὴν συμπλεγματικὴ ἀνωτερότητά τους ἄν θέλουν νὰ ταπεινώσουν κάποιον ἔχουν λανσάρει ἐδῶ καὶ χρόνια τὴν ρήση «δὲν κάνεις οὔτε γιὰ τσοπάνης».
Ἀφοῦ εἶναι τόσο «εὐκολάκι», τοὺς καλῶ νὰ πᾶνε νὰ κάνουν τὸν τζοπᾶνο μονάχα γιὰ μία βδομάδα, γιὰ νὰ δοῦνε πόσα ἀπίδια βγάζει ὁ σάκκος! (τὰ ἀπίδια εἶναι τὰ ἀχλάδια).
