Γράφει ο Κωνσταντίνος Βαθιώτης, πρ. Αναπλ. Καθηγητής Νομικής Σχολής ΔΠΘ
Η Ελλάδα επετράπη άνωθεν να έχει στο πηδάλιό της τον κορυφαίο Ανθέλληνα πρωθυπουργό από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους, ο οποίος κυβερνά την χώρα μας κατά την κρισιμότερη εξαετία του 21ου (απατ)αιώνα:
Πρόκειται για έναν ορκισμένο πολέμιο του νατιβισμού, δηλ. των αυτόχθονων κατοίκων της Ελλάδος, σύμφωνα με την δήλωση που είχε κάνει ο ίδιος στις 11 Ιουνίου 2018 από το Ισραήλ (καλεσμένος στο Παγκόσμιο Εβραϊκό Συμβούλιο). Δεν πρέπει, λοιπόν, να μας εκπλήσσει ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανέχεται ή, ακόμη χειρότερα, επιδιώκει το ανεξέλεγκτο καθημερινό εποικισμό της Ελλάδος με αμέτρητους λαθρομετανάστες.
ΡΟΕΣ VS ΕΙΣΒΟΛΕΣ
Η λέξη «λαθρομετανάστης» χρησιμοποιείτο απροβλημάτιστα επί πολλά χρόνια από όλα τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τους πολιτικούς και κάθε επιδραστική προσωπικότητα, αλλά ξαφνικά, υπό την επίδραση της μοντέρνας λογοκρισίας, δηλ. της πολιτικής ορθότητας, αντικαταστάθηκε από τους όρους «πρόσφυγας» ή «παράτυπος μετανάστης». Αντιστοίχως, τα κύματα εισβολής των λαθρομεταναστών άρχισαν να παρουσιάζονται εξωραϊσμένα ως «ροές μεταναστών» ή «παράνομες αφίξεις».
Το γλωσσικό παιχνίδι με την αντικατάσταση των αρνητικά φορτισμένων λέξεων δεν είναι, βεβαίως, προνόμιο μόνο της παρούσας κυβέρνησης. Πρόκειται για κλασικό τέχνασμα που εφαρμόζεται διαχρονικά από όλες τις κυβερνήσεις. Αρκεί να θυμηθούμε την μετονομασία της «Τρόικας» σε «Θεσμούς» επί ΣΥΡΙΖΑ.
Ανάλογα, όμως, με το τι συμφέρει την κυβέρνηση και τα σχέδια που υπηρετεί, άλλοτε έχουμε χρέος να γεμίσουμε την Ελλάδα με «παράτυπους μετανάστες», οι οποίοι, μάλιστα, σύμφωνα με τα λεγόμενα των προδοτικών μελών της κυβέρνησης, θα βοηθήσουν στην επίλυση του τεράστιου δημογραφικού προβλήματος της χώρας, κι άλλοτε έχουμε χρέος να αναχαιτίσουμε τους λαθροεισβολείς, προσφάτως της Βορείου Αφρικής, υπερασπιζόμενοι τα σύνορα της χώρας.
~1984~
Άρα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη εφαρμόζει την προπαγανδιστική συνταγή της διπλοσκέψης, για την οποία μας μιλά ο Τζωρτζ Όργουελ στο δυστοπικό του μυθιστόρημα «1984».
Παρεμπιπτόντως: Όποιος κάνει μια βόλτα στα βιβλιοπωλεία όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και του εξωτερικού θα διαπιστώσει ότι στις προθήκες τους δεσπόζει, κάθε άλλο παρά τυχαία, το «1984» μαζί με την «Φάρμα των ζώων», ενώ συχνά δίπλα στα βιβλία αυτά βρίσκεται ο «Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος» του Άλντους Χάξλεϋ.
Σύμφωνα, λοιπόν, με τον Όργουελ, η διπλοσκέψη είναι η ικανότητα να έχει κάποιος ταυτόχρονα δύο πεποιθήσεις αντιφατικές μεταξύ τους και να παραδέχεται και τις δύο.
Το σχετικό χωρίο από το οργουελικό «1984» είναι το εξής (Όργουελ, 1984, μτφ.: Μαρία Καρβέλα, εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα 2021, σελ. 42): «Ο Γουίνστον άφησε τα χέρια του να πέσουν στα πλευρά του και αργά αργά πήρε βαθιά αναπνοή. Το μυαλό του γλίστρησε στο λαβύρινθο της διπλοσκέψης. Να ξέρεις και να μην ξέρεις, να έχεις συνείδηση όλης της αλήθειας και παράλληλα να λες έντεχνα κατασκευασμένα ψέματα, να έχεις ταυτόχρονα δύο γνώμες που η μία αναιρεί την άλλη, πιστεύοντας και στις δύο, να χρησιμοποιείς τη λογική ενάντια στη λογική, να αρνείσαι την ηθική ενώ την αξιώνεις, να πιστεύεις ότι η δημοκρατία είναι αδύνατη και ταυτόχρονα ότι το κόμμα είναι ο φύλακας της δημοκρατίας, να ξεχνά ό,τι είναι αναγκαίο να ξεχαστεί, και να το ξαναφέρνεις στη μνήμη σου τη στιγμή που χρειάζεται, και αμέσως μετά να το ξεχνάς και πάλι, και προπάντων να εφαρμόζεις την ίδια μέθοδο στη μέθοδο καθεαυτή. Αυτή ήταν η ύστατη πανουργία: ενσυνείδητα να πάψεις να έχεις συνείδηση, και μετά να επιβάλλεις στον εαυτό σου άγνοια της πράξης αυτοΰπνωσης που μόλις διέπραξες. Ακόμη και η κατανόηση του όρου “διπλοσκέψη” προϋπόθετε τη χρησιμοποίηση της διπλοσκέψης».
ΕΞΟΝΤΩΣΗ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥ
Φυσικά, το προπαγανδιστικό επιτελείο της κυβέρνησης δεν εφαρμόζει την διπλή σκέψη μόνο στην επικοινωνιακή διαχείριση της λαθρομεταναστευτικής κρίσης, αλλά και σε πολλές άλλες περιπτώσεις: Πρόσφατο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα διπλοσκέψης είναι η εξής ασύλληπτα φαρισαϊκή δήλωση του Κυρ. Μητσοτάκη με αφορμή το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ (εφημ. «δημοκρατία», 17.07.2025, σελ. 4): «Σε ένα περιβάλλον αστάθειας δεν χρειαζόμαστε πόλωση, λογικές εξολόθρευσης του αντιπάλου και ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής».
Τολμά και τα λέει αυτά, όταν η Νέα Δικτατορία ήταν εκείνη που έβγαλε από την ναφθαλίνη την διάταξη του άρθρου 162 του Ποινικού Κώδικα για την εξαπάτηση των εκλογέων, υποτιμώντας την νοημοσύνη 250.000 ψηφοφόρων των «Σπαρτιατών». Πρόκειται για τον ορισμό της εργαλειοποίησης του Ποινικού Δικαίου με σκοπό την εξόντωση του πολιτικού αντιπάλου.
Αλλά και στην περίπτωση του ανεξάρτητου βουλευτή Νίκου Παπαδόπουλου, αφού κουρελιάστηκε το άρ. 62 του Συντάγματος από την παράνομη κατακράτησή του επί σχεδόν 5 ώρες μέσα στην Αντεθνική Τερατοθήκη για την απολύτως δικαιολογημένη αποκαθήλωση των τεσσάρων βλασφήμων-αντιχριστιανικών δήθεν έργων τέχνης, στις 15 Ιουλίου η Επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής εισηγήθηκε κατά πλειοψηφία την άρση της ασυλίας του για άσκηση ποινικής δίωξης αναφορικά με -άκουσον άκουσον- την φθορά ξένης ιδιοκτησίας πραγμάτων που χρησιμεύουν για κοινό όφελος, είναι ανεκτίμητης καλλιτεχνικής αξίας και η αγοραστική αξία τους υπερβαίνει τα 70.000 ευρώ!
Η φράση αυτή υπάρχει στην υποβλητικά αναφορά του Εισαγγελέως και αποτελεί αυτολεξεί αναπαραγωγή του αντίστοιχου ισχυρισμού της Διευθύντριας της Εθνικής Πινακοθήκης, Συραγώς Τσιάρα, όπως αυτός διατυπώθηκε στην από 10.03.2025 ένορκη μαρτυρική κατάθεσή της.
Είναι δε απίστευτο ότι για την διαχείριση του περιστατικού εντός της Τερατοθήκης εστάλη κλιμάκιο της Υποδιεύθυνσης Καταπολέμησης Διακίνησης και Εμπορίας Ανθρώπων και Αγαθών της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος, στην οποία εμπίπτει το Τμήμα Προστασίας Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Αρχαιοτήτων.
Προκειμένου να υπερδιογκωθεί μια ήσσονος σημασίας φθορά (έσπασαν απλώς τα προστατευτικά τζαμάκια και αποκολλήθηκε μία φλούδα ξύλου στην παρυφή μίας κορνίζας!), έφθασε το δαιμονικό καθεστώς στο φρενοβλαβοποιητικό σημείο να εντάσσει την παραμορφωμένη-διαβολική απεικόνισης της Παναγίας, του Χριστού, του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, του Αγίου Γεωργίου και την χλευαστική απεικόνισης του Αγίου Χριστοφόρου στο πεδίο των έργων της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, ενώ ισχύει βεβαίως το ανάποδο: Τα έργα αυτά προσέβαλαν βάναυσα τα θεμέλια της ορθοδόξου πίστεως, που αποτελούν συστατικά στοιχεία της ελληνορθόδοξης πολιτιστικής κληρονομιάς, η δε πίστη αυτή αποτυπώνεται στο Προοίμιο και στα άρ. 3 παρ. 1 και 59 παρ. 1 του Συντάγματος, όπου ορίζεται ως επικρατούσα η θρησκεία της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας, και αντιστοίχως, γίνεται επίκληση της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος.
Αυτή η ποινική υπερδιόγκωση έχει την ακόλουθη εξήγηση: το πρότυπο ενός Ορθοδόξου Χριστιανού βουλευτή που προασπίζεται την κατοχυρωμένη στο ελληνικό Σύνταγμα ορθόδοξη πίστη, έπρεπε, μέσω της εργαλειοποίησης του Ποινικού Δικαίου, να αμαυρωθεί και, ειδικότερα, να παρουσιασθεί ως συμπεριφορά αξιόποινη, αναχρονιστική και σκοταδιστική, ούτως ώστε να μη διανοηθεί άλλος Ορθόδοξος Χριστιανός να εναντιωθεί στην αποδόμηση της χριστιανικής πίστης και, κατ’ επέκτασιν, στην κατάλυση του Συντάγματος, το οποίο έχει κατ’ επανάληψιν καταπατηθεί από την ψήφιση προδήλως αντισυνταγματικών και αντιχριστιανικών νομοθετημάτων, όπως είναι κατ’ εξοχήν εκείνου περί του ανορθόδοξου-παρά φύσιν γάμου των ομοφυλοφίλων.
Αλλά τώρα που, λόγω σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ, καίγεται η γούνα της ίδιας της κυβέρνησης, αίφνης ακούμε και διαβάζουμε ότι το Ποινικό Δίκαιο δεν πρέπει να εργαλειοποιείται για την εξολόθρευση του αντιπάλου! Ο φαρισαϊσμός σε όλο του το μεγαλείο!
ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ
Δεν πρέπει, όμως, να εκπλησσόμαστε, αφού υποκρυπτόμενος πρωθυπουργός της κυβέρνησης είναι ένας μετρ της εφαρμοζόμενης προπαγάνδας, ο αριστεροπασοκικών καταβολών Γιάννης Βλαστάρης, επί μία εικοσαετία διευθυντής της «Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας» και του περιοδικού «Έψιλον», επίσημος λογογράφος του Κυρ. Μητσοτάκη από το 2019.
Σημειωτέον ότι στην παρουσίαση του Λεξικού του για την προπαγάνδα («Λεξικό χωρίς γραβάτα. Πώς η προπαγάνδα αλλάζει λέξεις και νοήματα», εκδ. Αρμός, 2017) είχαν τιμήσει τον κ. Βλαστάρη πολλά από τα βλαστάρια της Νέας Τάξης Πραγμάτων, ανεξαρτήτως κομματικού χρώματος.
Στον πρόλογο του «Λεξικού» του (σελ. 13), ο συγγραφέας σημειώνει: «Όταν δεν μιλάμε αληθινά, τότε δεν σκεφτόμαστε πραγματικά, αφού αυτό που ξεχωρίζει την αλήθεια από την προπαγάνδα ή το δόγμα είναι ακριβώς η δοκιμασία της ισχύος της στην πράξη. Και αν δεν σκεφτόμαστε πραγματικά, τότε κρίνουμε λανθασμένα. Με άλλα λόγια, αν τα “πλαστικά δεσμά” στα χέρια μεταναστών δεν είναι πλέον χειροπέδες, τότε και οι “κλειστές δομές” αποτελούν απλές κατασκηνώσεις».
Ας το συνειδητοποιήσουμε: Η προπαγάνδα είναι αυτή την στιγμή το απόλυτο όπλο της υπερ-διεφθαρμένης κυβέρνησης Βλαστάρη – Μητσοτάκη που καταφέρνει να την κρατά όρθια. Δυστυχώς, πατώντας πάνω στην απάθεια του ελληνικού λαού και την συμπαιγνία της προσχηματικής αντιπολίτευσης.
*Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ στις 28/07/2025.
