Γράφει ο Δημήτριος Τσότρας, μέλος της Ε.Ο.Ν. Πειραιώς
Θα ήταν απλά αστείο, εάν δεν ήταν επικίνδυνο, εν έτει 2025 να συζητούμε για Μπολσεβίκους και Κομμουνισμό.
Κι όμως. Η επικίνδυνη αυτή σέχτα συνεχίζει να λυμαίνεται τα πανεπιστήμιά μας, στα σχολεία μας, τα συνδικαλιστικά όργανα, την κεντρική πολιτική σκηνή, τα ΜΜΕ.
Ο Μαρξισμός, παλαιού ή νέου “ευρωπαϊκού” τύπου, δεν είναι απλά μια πολιτική ιδεολογία, αλλά μια κοσμοθεωρία με θρησκευτικά χαρακτηριστικά. “Μόνο ο λαός σώζει τον λαό”, λέει ένα από τα βασικά συνθήματα των κομμουνιστών που θυμίζει μια νέα εσχατολογία προς αντικατάσταση αυτής της χριστιανικής πίστεως. Μια επανάσταση ενάντια στον Θεό και την Πίστη.
Ο Μπολσεβίκος διακατέχεται από μίσος. Μίσος για τον “πλούσιο” και την “αστική τάξη”, το οποίο στη συνέχεια επεκτείνεται σε όλο το Έθνος, στον συνάνθρωπο, στους θεσμούς και εν τέλει σε κάθε ένα πρόσωπο που διαφωνεί μαζί του.
Ο εγωισμός και η ζήλια συνενώνονται με υλιστικές αντιλήψεις, τον διεθνισμό και τον αθεϊσμό. Ο κομμουνιστής μπορεί να είναι γόνος πλούσιας οικογένειας ή εργάτης φτωχός λαϊκής γειτονιάς. Η “πάλη των τάξεων” είναι απλά το προκάλλυμα εκείνου του οποίου το πνευματικό δηλητήριο του κομμουνισμού προσέβαλε την ψυχή του. Από πίσω κρύβεται μια άρρωστη επιθυμία για την συλλογή πλούτου, την αντίδραση σε καθετί πνευματικό και τέλος στην υφαρπαγή με κάθε μέσο και κόστος της εξουσίας.
Έτσι, οι κομμουνιστές μέχρι να πάρουν την εξουσία είναι “ειρηνιστές”, “υπέρ των μειονοτήτων”, της “διαφορετικότητας”, του “λαού”. Όταν βρεθούν εκείνοι στην εξουσία είναι αμείλικτοι. Η Δικτατορία του Προλεταριάτου επιβάλλει ομοιομορφία, απόλυτη υπακοή στο καθεστώς και εξόντωση κάθε αντιφρονούντα.
Το μένος αυτής της αίρεσης μπορεί να το δει κανείς και σήμερα στα μάτια ενός σύγχρονου αυτοαποκαλούμενου αριστερού, αναρχικού, κομμουνιστή. Ο θεωρητικός “πόλεμος κατά του Κεφαλαίου” γρήγορα μετατρέπεται σε προσωπική επίθεση. Η κόκκινη αυτή θρησκεία δεν αφήνει πολλά περιθώρια. Η ταμπέλα του “αντιδραστικού”, του “φασίστα”, του “μικροαστού” και η προσπάθεια για κοινωνικούς αποκλεισμούς είναι η απάντησή τους σε περίπτωση που διαφωνήσεις ριζικά μαζί τους.
Είναι αναγκαίο να επισημαίνουμε συνεχώς στην κοινωνία, στις οικογένειές μας τους κινδύνους που ενέχει αυτή η πνευματική ασθένεια. Ένα Εθνικό Κράτος δεν θα κρατούσε “ίσες αποστάσεις” στην εκπαίδευση ούτε “ουδέτερη και αντικειμενική” (ευνοϊκή) στάση απέναντι σε αριστερές εξτρεμιστικές δράσεις. Η νεολαία δεν πρέπει να αφήνεται ανενημέρωτη, έρμαιο μιας επικίνδυνης ιδεολογίας η οποία διαφθείρει συνειδήσεις, χαρακτήρες και στρέφει άνθρωπο ενάντια σε άνθρωπο.
Διαβάζουμε στο τέλος του αφυπνιστικότατου Άρθρου:
Η νεολαία δεν πρέπει να αφήνεται ανενημέρωτη, έρμαιο μιας επικίνδυνης ιδεολογίας η οποία διαφθείρει συνειδήσεις, χαρακτήρες και στρέφει άνθρωπο ενάντια σε άνθρωπο.
Αυτό συμβαίνει σήμερα στον έσχατο βαθμό στην Ουκρανία από τον νεοναζιστή Ζελένσκι.
Ζήλεψε την δόξα του Χίτλερ.
Όμως αν δεν έμαθε ποιο ήταν το τέλος του Χίτλερ θα το μάθει σύντομα.
Ένα μικρό απόσπασμα από ένα νεαρό Ουκρανό Βουλευτή.
Παράδειγμα θαυμασμού και μίμησης.
Τα λέει έξω από τα δόντια και για τον παναιρεσιάρχη αρχιπροδότη Βαρθολομαίο .
Στο τέλος του σχολίου διαβάστε ολόκληρη την συνέντευξη που έδωσε.
Αλλά το πιο σημαντικό είναι η προσευχή. Είναι πιο δυνατή από κάθε λόγο, ισχυρότερη από την πολιτική, ανθεκτικότερη από κάθε δίωξη. Όταν χιλιάδες και εκατομμύρια πιστοί απευθύνονται στον Θεό με την προσευχή, για την Εκκλησία, για την αλήθεια, για τη σωτηρία του λαού, γκρεμίζονται ακόμα και τα πιο τρομακτικά τείχη.
Το να μιλάμε είναι σημαντικό, το να δρούμε είναι απαραίτητο. Αλλά το να προσευχόμαστε μαζί, αυτό είναι που μπορεί ν’ αλλάξει όχι μόνο τη μοίρα μιας χώρας, αλλά και την ίδια την πορεία της Ιστορίας. Η προσευχή είναι η πνευματική μας άμυνα. Όσο προσευχόμαστε, είμαστε ανίκητοι
Η Άγια γη σας σε Ελλάδα και Κύπρο ανέδειξε μεγάλους ασκητές, μάρτυρες και Αγίους της Εκκλησίας. Σήμερα, σας ζητούμε, θυμηθείτε μας. Στηρίξτε μας με τον λόγο, την προσευχή και τη μαρτυρία σας.
Προσευχηθείτε για εμάς και για την ειρήνη στη χώρα μας! Αυτό είναι το πιο σημαντικό και το πιο πολύτιμο!
Με αγάπη, ελπίδα και πίστη,
Αρτέμ Ντμιτρούκ
https://agonasax.blogspot.com/2025/07/blog-post_5156.html?m=0