Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
21η Μαΐου εκάστοτε έτους εορτάζουν οι Άγιοι Ισαπόστολοι Κωσταντίνος ο Μέγας και Ελένη η μητέρα αυτού.
Από Καίσαρος της Δύσης, ο Μέγας Κωνσταντίνος γίνεται Μονοκράτορας και ιδρυτής της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της ομορφότερης Πόλης του Κόσμου της Κωνσταντινούπολης. Ο Μέγας Κωνσταντίνος ως Καίσαρας της Δύσης έπρεπε να κερδίσει τον Μαξέντιο Καίσαρα της Ανατολής, και σε ενύπνιό του, τού Εμφανίστηκε ο Χριστός, και του έδειξε τον Ζωοποιό Σταυρό Του λέγοντάς του “Εν τούτω Νίκα, μ’ αυτό θα νικήσεις”. Τότε λοιπόν ο Αυτοκράτοράς μας, διέταξε να χαραχτεί το Μονόγραμμα του Χριστού παντού, στις ασπίδες, στις σημαίες ακόμα και στα όπλα των στρατιωτών.
Στη μάχη που ακολούθησε στη Μίλβια Γέφυρα ο Κωνσταντίνος κέρδισε και ο Μαξέντιος συντρίφτηκε. Είχαν μείνει δύο Κωνσταντίνος και Λικίνιος, οι οποίοι υπέγραψαν διάταγμα ανεξιθρησκίας στα Μεδιόλανα της Ιταλίας 323 μ.Χ.. Οι Χριστιανοί πλέον ήταν ελεύθεροι, οι διωγμοί έχουν πλέον τελειώσει, ο Κωνσταντίνος πέρα από αυτοκράτορας τους γίνεται και προστάτης τους, τα πράγματα γίνονται ακόμα καλύτερα. Όταν ο Κωνσταντίνος καταφέρνει να νικήσει και τον Λικίνιο, η Ορθοδοξία πλέον λαμβάνει την θέση που της αξίζει.
Η Αγία Ελένη μητέρα του Αυτοκράτορα τού ζητά να την βοηθήσει να βρει τον Σταυρό του Χριστού και να αναγείρει Ναούς στα Ιεροσόλυμα. Ο Άγιος χρηματοδοτεί τον αγώνα της Αγίας μητέρας του για την ανακάλυψη των Ιερών Προσκυνημάτων. Η Αυτοκράτειρα Ελένη βρίσκει τον Γολγοθά, το σημείο της Ταφής και Αναστάσεως του Χριστού, όπου εκεί θεμελιώνει και τον Πανίερο Ναό της Αναστάσεως, βρίσκει τον Τάφο της Παναγίας στην Γεσθημανή, το σημείο της Γεννήσεως και δημιουργεί παντού Εκκλησίες. Το σημαντικότερο βρίσκει τον Σταυρό του Χριστού, και επειδή βρήκε και τους δύο Σταυρούς των ληστών για να καταλάβει ποιος είναι του Κυρίου τούς ακούμπησε σε μια νεκρή γυναίκα. Εκείνος που την ανάστησε ήταν του Χριστού. Η αποστολή της Αγίας είχε ολοκληρωθεί. Υψώνει τον Τίμιο Σταυρό στο όνομα του Χριστού και τον μεταφέρει στην Πόλη. Η χαρά των Χριστιανών απερίγραπτη, οι διωγμοί όχι απλά είχαν τελειώσει, αλλά ο Σταυρός του Χριστού, ήταν πλέον στην Βασιλεύουσα. Ο Βασιλιάς τούς αγαπούσε και η Βασίλισσα τούς προστάτευε. Οι υπήκοοι του Βυζαντίου απολάμβαναν επιτέλους την ηρεμία που τόσο έλειψε στα δύσκολα χρόνια των διωγμών. Όσα και να γράψει κανείς για αυτόν το Μέγα Άγιο, Μέγα Αυτοκράτορα, αλλά και Μέγα άνθρωπο, τον πρώτο Ρωμαίο Αυτοκράτορα που βαπτίζεται Χριστιανός, είναι λίγα. Όπως και για την μητέρα του, την Μεγάλη Αγία Ελένη, την Αυτοκράτειρα που στάθηκε σαν μάνα στον Ελληνισμό και στην Ορθοδοξία. Ούτε τον Ναό της Αναστάσεως θα είχαμε ούτε την Πόλη εάν αυτοί οι δύο μεγάλοι Άγιοι δεν έδιναν τα πάντα για εμάς.
Και από τα μεγάλα και ελπιδοφόρα γεγονότα, που κατέστησαν τον Χριστό Αυτοκράτορα ψυχών και σωμάτων αρκετούς αιώνες μετά, στις 20 Μαΐου 1825, κάποιοι άνθρωποι έδωσαν το αίμα τους κάτω από την σημαία του Χριστού, κάτω από τη σημαία με τον Τίμιο Σταυρό. Γιατί μπορεί η Αγία Ελένη να ύψωσε τον Τίμιο Σταυρό σταματώντας και επίσημα τους διωγμούς, όμως αιώνες μετά ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Φλέσσας σε ηλικία μόλις 37 ετών με 300 ή για άλλους 500 παλικάρια στο Μανιάκι πολέμησε τον καλύτερο στρατό της Ανατολής εκπαιδευόμενο από Γάλλους αξιωματικούς. Οι Τουρκοαιγύπτιοι με την βοήθεια των Γάλλων είχαν περάσει στο Μοριά αφού είχαν καταλάβει την Σφακτηρία στην οποία έπεσε ηρωικά μαχόμενος και ο φιλέλληνας Σανταρόζα, αλλά και άλλοι ήρωες όπως ο Τσαμαδός και ο Σαχίνης. Οι Κολοκοτρώνης και Νικηταράς βρίσκονταν στην φυλακή διότι ανέκαθεν είχαμε το συνήθειο ως λαός να σκοτώνουμε τον αδελφό μας και όχι τον εχθρό μας. Ο Παπαφλέσσας έχει ζητήσει την αποφυλάκιση του Γέρου που ο ίδιος επέτρεψε, ηγείται του αγώνα και έπειτα από 8 ώρες μάχη, αποκεφαλισμένος χύνει απλόχερα το αίμα του όπως ορκίστηκε να κάνει, και γίνεται το μεγαλύτερο σύμβολο της θυσίας των Ιερών και της Εκκλησίας κατά την Επανάσταση. Γίνεται σύμβολο μετανοίας, αυτοθυσίας και ομολογίας. Κέρδισε τον θαυμασμό του Ιμπραήμ Πασά, ο οποίος τον φίλησε τιμητικά στο μέτωπο γιατί ήταν ο μόνος που τόλμησε να πολεμήσει εναντίον του. Ο Παπαφλέσσας είναι το ωραιότερο δείγμα μετανοίας στην ιστορία. Άφησε την καρέκλα, την θέση και τα υπουργεία και πέθανε θυσιάζοντας τα νιάτα του για τον Χριστό και την Ελλάδα, μετάνιωσε για τα λάθη του, ανοίγοντας σε εμάς τον δρόμο της μετανοίας, του πατριωτισμού, της πίστης και της αυτοθυσίας και όλα αυτά δύο αιώνες μετά τον θάνατό του, γιατί του ανδρειωμένου ο θάνατος για θάνατος δεν λογιέται.
Οι καιροί από τον σταματημό των διωγμών και την ύψωση του Σταυρού, στους καιρούς που παλικάρια έχυναν το αίμα τους κάτω από την σημαία του Χριστού, και από τότε που οι ειδωλολάτρες βασάνιζαν τους Ιερείς μέχρι και την επανάσταση του ’21 που οι Ιερείς πήραν τα άρματα το φρόνημα της πίστης και της θυσίας παρέμεινε το ίδιο παρόλο που τα γεγονότα άλλαζαν ραγδαία και τους καιρούς της ειρήνης διαδέχθηκαν απότομα οι καιροί της σκλαβιάς αλλά και του ξεσηκωμού.
Στις δικές μας εποχές άραγε υπάρχει φρόνημα και αν υπάρχει θα το κρατήσουμε; Εμείς στην θέση τους τι θα κάναμε; Ας έχουμε μετάνοια αδέλφια για να μας χαρίσει ο Θεός και πάλι έναν Μέγα Κωνσταντίνο. Ας είμαστε ενωμένοι, ας έχουμε την ευχή Του Μεγάλου Κωνσταντίνου, της Αγίας Ελένης και του Παπαφλέσσα. Τρεις σημαντικότατες προσωπικότητες που μοιάζουν τόσο διαφορετικές αλλά είναι τόσο όμοιες. Τρεις άνθρωποι, Απόστολοι του Ελληνισμού και της Ρωμιοσύνης. Οι δύο έχτισαν Εκκλησιές, καθιέρωσαν τον Χριστιανισμό, πάλεψαν και θεμελίωσαν την Ορθοδοξία, ο άλλος θεμελίωσε στις ψυχές τον πόθο για λευτεριά, έχτισε τις βάσεις για το αγώνα της απελευθέρωσης και της μετανοίας και με το αίμα του πότισε το δένδρο της λευτεριάς. Και οι τρεις ήταν, είναι και θα είναι Απόστολοι ιδεών, πίστης, θυσίας, μετανοίας και αγάπης αλλά και λαμπρά παραδείγματα για όλους μας .
Και ας θυμόμαστε αδέλφια… ο Σταυρός είναι πάντα δυνατός, ζωοποιός και επίκαιρος, και Υψώνεται και Υψώνει.
