Λίγο πριν την οικονομική κρίση και κατά τα δύσκολα χρόνια των μνημονίων η νεολαία τότε από τις παλαιότερες γενιές χαρακτηριζόταν ως η «γενιά του φραπέ». Βλέπετε στις μεγαλύτερες ηλικίες, ακόμη, τότε δεν είχε γίνει μόδα ο φρέντο εσπρέσσο ή ο καπουτσίνο. Οι σημερινοί 30άρηδες και 40ηρδες, πριν 10-15 χρόνια ήταν οι “βολεμένοι”, που δεν ήθελαν να εργαστούν, γιατί έπρεπε είτε να εργάζονται εν καιρώ μνημονίων μαύρα με 500 ευρώ, ακολουθώντας πιστά την μοίρα που μας επέβαλαν οι “θεσμοί” (κοινώς διεθνείς τοκογλύφοι) είτε να μείνουν άνεργοι και να βλέπουν να καλύπτονται οι θέσεις εργασίας από φθηνά αλλοδαπά χέρια.
Μπορεί η συγκεκριμένη κριτική να είχε και μια μικρή δόση αλήθειας από την καλοπέραση και την αποχαύνωση της νεολαίας, όμως στην ουσία της αποτελούσε ένα άλλοθι των προηγούμενων γενιών να ξεσπάσουν για τις ενοχές που ένιωθαν για το κατάντημα που έφεραν την Ελλάδα. Οπότε δεν έφταιγαν εκείνοι με τις πολιτικές τους επιλογές να κυβερνούν επί 50 χρόνια η ρεμούλα, τα κομματικά ρουσφέτια, η αναξιοκρατία, τα δάνεια και η αποβιομηχανοποίηση της χώρας που προκάλεσαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και αριστερά. Έφταιγαν οι “κακομαθημένοι” νέοι.
Σήμερα, το αφήγημα κάπως έχει αλλάξει. Βγήκαμε από τα μνημόνια, η χώρα κάπως έχει συνέλθει οικονομικά από την αύξηση του τουρισμού και τις μικρότερες απαιτήσεις των δανειστών, η ψηφιοποίηση και η τεχνολογία αυξάνονται με ραγδαία ταχύτητα. Οι κατηγορίες για τη νεολαία του “καφέ” και του “καναπέ” μετατράπηκαν σε νεολαία του “Ίνσταγκραμ” και του “ΤικΤοκ”.
Ποια είναι όμως η αλήθεια; Όντως σήμερα σε μεγάλο βαθμό η νεολαία έχει βυθιστεί στον κόσμο των κοινωνικών δικτύων, της αυτοπροβολής, του ωχαδελφισμού και μιας ψυχολογικής απογοήτευσης. Όμως, υπάρχουν πολλοί νέοι που αγωνίζονται καθημερινά. Σε αντίθεση με παλαιότερες δεκαετίες, πλέον, οι περισσότεροι νέοι αναγκάζονται να βρουν εργασία μόνοι τους χωρίς πολιτικά ρουσφέτια. Νέες και νέοι που δημιουργούν από μικρές ηλικίες οικογένειες και προσπαθούν να τις συντηρήσουν. Παιδιά που αριστεύουν στα ελληνικά και στα ξένα Πανεπιστήμια κάνοντας περήφανη μια χώρα, η οποία σαν κρατική υπόσταση ποτέ δεν τους στήριξε. Νέοι που δεν τρώνε όλη αυτή την woke προπαγάνδα της πολιτικής ορθότητας και πιστεύουν και αγωνίζονται για Ελλάδα, Ορθοδοξία, Ελευθερία. Το μαρτυρούν οι εκατοντάδες χιλιάδες που συμμετείχαν στις καταλήψεις και τις κινητοποιήσεις για τη Μακεδονία, αλλά και η συνεχή αύξηση μελών του μοναδικού ανεξάρτητου και ακομμάτιστου πατριωτικού κινήματος, της Ελληνικής Ορθόδοξης Νεολαία – Ε.Ο.Ν.
Καλά κάνουν, λοιπόν, οι νέοι σήμερα και διεκδικούν τα δικαιώματά τους. Που δεν δέχονται να εργάζονται 12ωρα στα τουριστικά κάτεργα για εξευτελιστικούς μισθούς, τις στιγμή που οι τουριστικές επιχειρήσεις κάνουν τζίρους δισεκατομμυρίων. Μία γενιά η οποία αποτελεί την ελπίδα και το αύριο του Έθνους μας. Μία γενιά που πέρασε την παιδική ηλικία της και την εφηβεία με οικονομική κρίση, εθνικές μειοδοσίες, πολιτικούς διχασμούς, δυστοπικές καταστάσεις. Η οποία αν αξιοποιήσει αυτές τις εμπειρίες και διορθώσει τα λάθη των μεγαλυτέρων θα μπορέσει να οδηγήσει την Ελλάδα σε καλύτερα λιμάνια. Αρκεί να αποφασίσουμε τι θέλουμε. Μία Ελλάδα δέσμια υπερεθνικών οργανισμών, εταιρειών και κομματικών τζακιών ή μία Ελλάδα Ισχυρή, Ανεξάρτητη και Ελεύθερη;
