Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ
Εξ υπαρχής ετάχθημεν άνευ αστερίσκων και φοβικών στρογγυλοποιήσεων υπέρ πάσης διεκδικήσεως του αγροτικού κόσμου, ο οποίος μάχεται υπερήφανα στα μπλόκα της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας, γιατί έχει γονατίσει από την υπερφορολογική αφαίμαξη, την δυσβάσταχτη ακρίβεια στην αγορά μηχανημάτων και πετρελαίου, την εξαναγκαστική θανάτωση ζωϊκού κεφαλαίου και το υπέρμετρο κόστος παραγωγής. Μπροστά στην αποφασιστική ταπείνωση και τον γενναίο συρμό της κυβερνώσης αλητείας σε ήττα και συνθηκολόγηση, με σκοπό την απελευθέρωση της κοινωνίας από τον κλοιό της υποταγής στους δυνάστες της γαλάζιας φεουδαρχίας, καμμία προσωπική ταλαιπωρία από τους αποκλεισμούς της Εθνικής οδού δεν μπορεί να ιεραρχηθεί ως σπουδαιότερη. Ολίγες ημέρες πριν την αλλαγή του σωτηρίου έτους αναγκάστηκα εποχούμενος εν μιά νυκτί να δαπανήσω τον διπλάσιο χρόνο για να φτάσω από Αθήνα στη Θεσσαλονίκη, για να δικάσω το επόμενο πρωΐ στο Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων και λίαν προσφάτως επωμίστηκα πάλι το ίδιο, για να διανύσω την απόσταση Αθήνα-Άγιο Όρος μετ’ επιστροφής. Οι γογγυσμοί, οι μεμψιμοιρίες και οι τάσεις για άμεση παράδοση των όπλων έμπροσθεν της πρώτης δυσκολίας δεν συνάδουν με φρόνημα αγωνιστών, αλλά με νοοτροπία φθηνού ατομισμού, η οποία εθίζει τον πολίτη στην ευκολία και στον συμβιβασμό, για να μην χάσει τις ανέσεις του. Πρέπει να μάθουμε να υπομένουμε τόσο τις δοκιμασίες όσο και τις θυσίες, αλλιώς δεν κερδίζουμε τίποτε.
Ωστόσο, ας μην ξεχνάμε πως παρά το φιλότιμο της πλειοψηφίας των αγωνιστών, τα κάστρα της αντιστάσεως αλώνονται πλειστάκις εκ των έσω. Μπορεί το 2025 να είχαμε να αντιμετωπίσουμε σε αδρές γραμμές φανερούς εχθρούς του αγώνος μας, όμως το νέο έτος Κυρίου 2026 αγόμενοι βαθύτερα εις τα έσχατα θα πληθαίνουν, προϊόντος του χρόνου, οι εχθροί που θα εκφυτρώνουν ωσάν παλαιοδιαθηκικοί όφεις μέσα από τις δικές μας επάλξεις. Η έλευση των αγροτοσυνδικαλιστών στον περιώνυμο «διάλογο» που πρότεινε η κυβέρνηση, υπό την αυστηρά όμως προϋπόθεση, της αποσύρσεως των τρακτέρ από τους δρόμους, χωρίς να έχουν τεθεί όροι και προϋποθέσεις, δεν συνιστά καμμία αποδοχή των θέσεων τους, αλλά, καθώς φαίνεται, προανάκρουσμα μιάς άδοξης λύσεως της πολιορκίας όχι απλώς χωρίς αποτέλεσμα, αλλά το χειρότερο με εμπαιγμό της μεγάλης μερίδος των πενομένων αγροτών που εναπέθεσαν ελπίδες σε μία μάχη αξιών, για να μην μετατραπούν σε επιδοματίες της καχεξίας, σε επαίτες του ισχνού κέρδους της γής και των ζώων τους. Χωρίς εγγυήσεις, χωρίς εκ προοιμίου δέσμευση της συμμορίας του Μαξίμου για κανένα μέτρο και χωρίς έμπρακτες υποχωρήσεις της άλλης πλευράς, προς τι ο διάλογος και η διαβούλευση; Ως Εθνικιστές βλέπουμε κάθε λαϊκή κινητοποίηση απέναντι στα καθεστωτικά καθιζήματα, για στήριξη της ραχοκοκαλιάς της κοινωνίας, ως αποστολή υπέρ της διασώσεως και της απελευθερώσεως Φυλής μας. Γι’ αυτό, λοιπόν, η θέαση του αγώνος των αγροτών ως ρηχή συντεχνειακή διαμαρτυρία κι όχι ως εκστρατεία ανατροπής και ρήξης με ορίζοντα την εθνική επιβίωση και την εθνική ανεξαρτησία από τις ξενόδουλες σιωνιστικές ηγεσίες υποβαθμίζει την πραγματική αξία και την ουσιαστική δυναμική που θα μπορούσε να αποκτήσει μία μετωπική σύγκρουση με το κατεστημένο. Οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι στον βαθμό που αντιλαμβάνονται τις μάχες που δίνουν όχι ως κλαψιάρικη επαγγελματική απαίτηση, αλλά ως υψηλή πάλη για επισιτιστική επάρκεια απέναντι στις πολιτικές της ΕΕ και των μίσθαρνων οργάνων της, είναι οπλισμένοι με την δύναμη, παραλύοντας τους οδικούς άξονες σ’ όλην την χώρα και αποσοβώντας τους πραιτωριανούς που δέχονται να εκτελούν εντολές για ένα κουτσουρεμένο χιλιάρικο, να υποχρεώσουν τον εβραϊκό συρφετό που μας καταδυναστεύει σε ευτελισμό, απόσυρση και διαφυγή.
Ο κίνδυνος του εθνικού αφανισμού δεν επιτρέπει καμμία ανοχή, κανένα έλεος, καμμία κάμψη και ευγένεια απέναντι σ’ αυτούς που απεργάζονται κυνικά και συστηματικά τον μετασχηματισμό μας σε ένα παραθαλάσσιο Κοσσυφοπέδιο. «Διάλογος με δρόμους ανοιχτούς», όπως είπε ο Μαρινάκης, χαμόγελα, αγκαλιές και φωτογραφίες με τον τύραννο μέσα στα βελούδινα σαλόνια της ντροπής ισοδυναμεί με σκαιά προδοσία από τους πρωτεργάτες, η οποία απαιτεί οπωσδήποτε τιμωρία ανηλεή και παραδειγματική. Δεν είναι δυνατόν να μάς επιβάλλονται με απολυταρχικό τρόπο το συνθετικό κρέας, τα εισαγόμενα από τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, η κατανάλωση παραγώγων από έντομα εκτροφής και η σταδιακή κινεζοποίηση της διατροφικής μας κουλτούρας και το αντικείμενο των αγροτικών διεκδικήσεων να εξαντλείται σε ευκαιριακές αποζημιωτικές απολαβές μέχρι τον επόμενο χειμώνα. Αν υπάρχει αγροτική ηγεσία που δεν ελέγχεται από κομματικά συνοικέσια, οφείλει να αντικαταστήσει κάθε προοπτική προσχηματικού διαλόγου με τους απατεώνες με ματσούκι, φωνή και κλιμάκωση των κινητοποιήσεων μέχρι τελικής πτώσεως και υποκύψεως των κουστουμαρισμένων αγυρτών που εκτελούν σχέδιο εξαλείψεως της ελληνικής γεωργίας και κτηνοτροφίας με σκοπό την αγκίστρωση και εξάρτησή μας από τις επιταγές των διεθνών συσσωματώσεων στις οποίες μάς ενέταξαν χωρίς την εκπεφρασμένη βούληση του λαού μας. Αν θέλουμε να επιτευχθεί πολιτική και πολιτειακή αλλαγή για την ελευθερία του Έθνους, δεν έχουμε άλλη επιλογή από τη συστράτευση σε μία ολική αντεπίθεση με τα τρακτέρ και τα ταξικά στρώματα που υποφέρουν, στους δρόμους, στις πλατείες και παντού. Από την μάχιμη δικηγορία και τη δημόσια αντιπαράθεση μέχρι τα μπλόκα και τα συλλαλητήρια θα εντείνουμε και θα επεκτείνουμε τους αγώνες που έχουμε ξεκινήσει και το 2026.
