Μου ξανάρχονται ένα ένα, Χρόνια Δοξασμένα…

Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής

25 Μαρτίου 2025. Ακόμα μια επέτειος από την έναρξη της εθνικής μας παλιγγενεσίας. Ένας ακόμα χρόνος συνέχειας της ελληνικής μας επανάστασης, γιατί ας μην ξεχνάμε πως όσο η πρωτεύουσα μας είναι σκλαβωμένη το έργο αυτών των μεγίστων ηρώων συνεχίζει. Και μπορεί να μην είναι εκείνοι εδώ για να το συνεχίσουν είμαστε όμως εμείς εδώ και ως νέοι πρέπει να γαλουχηθούμε από τα νάματα τους, τα νάματα της λευτεριάς για να μπορούμε να συνεχίσουμε τον αγώνα τους .

Αυτό που ξεχωρίζει και καθιστά το ’21 όχι μόνο ένας έπος, όχι απλώς μια επανάσταση, αλλά ένα κοσμοϊστορικό γεγονός, είναι πως κανένας δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί παραμένει μέσα μας τόσο ενεργό, τόσο ζωντανό και συνάμα τόσο οικείο σαν να συνέβη πριν από λίγα χρόνια και όχι πριν από 2 ολόκληρους αιώνες. Αναρωτιούνται ανθέλληνες και ευρωπαϊστές πως είναι δυνατόν το όνομα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη να είναι τόσο ζωντανό σαν είναι εδώ μαζί μας, σαν τον βλέπουμε, σα να μην έφυγε ποτέ. Δεν λένε όμως να καταλάβουν ότι το ’21 ως συνέχεια του Βυζαντίου δεν πεθαίνει αλλά ζει και θα ζει αιώνια, γιατί ρέει στο αίμα μας .

Αυτό που πρέπει όμως να κατανοήσουμε είναι πως αυτοί οι Αθάνατοι, οι Τεραστίων διαστάσεων ΗΡΩΕΣ, ήταν άνθρωποι, ήθελαν να ζήσουν, είχαν επιθυμίες, ανάγκες. Όμως αυτοί οι άνθρωποι πονούσαν ψυχή τε και σώματι, πεινούσαν, έκλαιγαν, προσεύχονταν για να είμαστε εμείς ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ.

Η Μεγάλη Ναύαρχος Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, αυτή η αδάμαστη γυναίκα, η ισάξια Καπετάνισσα, η γυναίκα που έδωσε τα πάντα για τον αγώνα, που αρμάτωσε καράβια και ρίχτηκε στην μάχη άφοβη, ατρόμητη, γενναία νεκροφιλησε τον γιό της. Και όμως συνέχισε να πολεμά για να μην χρειαστεί ποτέ ξανά να χάσει κάποια μάνα το παιδί της από χέρι τουρκικό, διακινδύνευε κάθε μέρα την ζωή της, μια μάνα 7 παιδιών. Όπως η ίδια έλεγε:

Ἔχασα τὸν σύζυγό μου. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ὁ πρεσβύτερος υἱός μου ἔπεσε μὲ τὰ ὅπλα ἀνὰ χεῖρας. Εὐλογητὸς ὁ Θεός: Ὁ δεύτερος καὶ μόνος υἱός μου, δεκατετραετὴς τὴν ἡλικίαν, μάχεται μετὰ τῶν Ἑλλήνων καὶ πιθανῶς νὰ εὕρη ἔνδοξον θάνατον. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ὑπὸ τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ θὰ ρεύση ἐπίσης τὸ αἷμα μου. Εὐλογητὸς ὁ Θεός! Ἀλλὰ θὰ νικήσωμεν ἤ θὰ παύσωμεν μὲν ζῶντες, ἀλλὰ θὰ ἔχωμεν τὴν παρήγορον ἰδέαν, ὅτι ἐν τῷ κόσμῳ δὲν ἀφήσαμεν ὄπισθεν ἡμῶν δούλους τοὺς Ἕλληνας.

Ο αετός της Ρούμελης, Γεώργιος Καραϊσκάκης, άρρωστος φυματικός, φιλάσθενος, ορφανός μεγαλωμένος μόνος στα βουνά, πολεμούσε υπέρ Πίστεως και Πατρίδος, χωρίς να τον νοιάζει ούτε ο πυρετός, ούτε η κακουχίες ούτε φυσικά ο θάνατος. Ένας μέγας ήρωας, που αγαπούσε τόσο πολύ την Παναγία ώστε την αποκαλούσε Αρχιστρατήγο, της είχε χαρίσει τα ηρωικά άρματα του ασημώνοντας και ευχαριστώντας την, γιατί ήταν η Μάνα του και όπως την έλεγε η Μαυρομάτα του. Αυτός ο άνθρωπος σε ηλικία 47 ετών από αμφιβόλου προέλευσης χέρι βρίσκει τραγικό θάνατο αφήνοντας 3 ορφανά παιδιά χωρίς κανέναν στον κόσμο (η γυναίκα του είχε ήδη πεθάνει). Ένας τραγικός θάνατος που έκανε ολάκερη την Ελλάδα να τον κλάψει και να τον πενθήσει διότι ήταν γνωστή η αγάπη και η αδυναμία που τον είχε ο υποδουλωμένος Ρωμιός. Γιατί όπως ο ίδιος είπε: “χαιρέτα καβαλάρης, για να σε χαιρετούν σαν ξεπεζέψεις”.

Αθανάσιος Διάκος, ο κατά κόσμο Αθανάσιος Μασαββέτας που έβγαλε τα ράσα για την Ελευθερία της Πατρίδος του, για την Πίστη του, ο Σύγχρονος Λεωνίδας της Αλαμάνας, ο ήρωας που η μανία των Τούρκων σούβλισε ζωντανό σε ηλικία 33 ετών σαν τα χρόνια του Ιησού Χριστού, γιατί ομολόγησε την Πίστη του μένοντας στους αιώνες ως ο Εθνομάρτυρας του αγώνα. Λέγοντάς το πασίγνωστο “για δες καιρό που διάλεξε ο χάρος να με πάρει τώρα που ανθίζουν τα κλαδιά και βγάζει γης χορτάρι”, ” Πάτε και σεις και η πίστη σας μουρτάδες να χαθείτε. Εγώ Γραικός γεννήθηκα, Γραικός και θα πεθάνω”.

Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος Φλέσσας, ο Παπαφλέσσας ο ορμητικός και αυθόρμητος Αρχιμανδρίτης, ο μπουρλοτιέρης των ψυχών, ο ήρωας που σήκωσε την επανάσταση, ο ενθουσιώδης νέος Ιερωμένος που πάρα τα λάθη και τα πάθη του σε ηλικία 37 ετών με 500 παλικάρια στο Μανιάκι ενάντια στον Ιμπραήμ ο οποίος διέθαιται τον καλύτερο στρατό της Ανατολής εκπαιδευμένο από Γάλλους αξιωματικούς. Πολέμησε 8 ώρες αφήνοντας την τελευταία του πνοή μετανιωμένος συγκινώντας τον σκληρόκαρδο Ιμπραήμ Πασά, ο οποίος εντυπωσιασμένος από την θυσία του τον φίλησε τιμητικά. Και όπως ο ίδιος ο Αρχιμανδρίτης είπε: “Έλληνες ποτέ μην ξεχνάτε το χρέος σε Θεό και σε Πατρίδα! Σ’ αυτά τα δύο σας εξορκίζω ή να νικήσουμε ή να πεθάνουμε κάτω από την Σημαία του Χριστού.”

Νικήτας Σταματελόπουλος, ο αγνός και ταπεινός Νικηταράς ο Τουρκοφάγος, που στην μάχη των Δολιανών έσπασε 3 σπαθιά και με εντριβές και μαλάξεις του ξεκόλλησαν το τέταρτο, τόσο θάρρος, και τόση πυγμή, είχε αυτός άνθρωπος που αγωνίστηκε χωρίς να πάρει ούτε ένα λάφυρο. Ένας πραγματικά ανιδιοτελής ήρωας και όταν τον ρώτησε ο Τερτσέτης για την ζωή του απάντησε “Πραματευτής δεν ήμουνα ποτέ. Η μοίρα μου το θέλησε να γίνω καπετάνιος. Μα δε θα ήτανε σωστό να κάμω πραμάτεια το καπετανιλίκι μου για να καζαντίσω!”. Ναι έτσι έγινε προτίμησε τυφλός και ανήμπορος να επαιτεί κάθε Παρασκευή στην Ευαγγελίστρια του Πειραιά χωρίς να παραπονεθεί πότε.

Τόσοι και τόσοι χιλιάδες ήρωες, δεν ξέρει κανείς ποιον να πρωτοθαυμάσει, ποιον να πρωτοαγαπήσει και ποιον να πρωτοευχαριστήσει. Άνθρωποι που “έπιασαν” το νόημα της ζωής, της Ορθοδοξίας, άνθρωποι ένθεοι, ταπεινοί, ακτήμονες, άνθρωποι μετά λάθη τους και τις αμαρτίες τους, όμως βαπτισμένοι στην μετάνοια και την προσευχή. Άνθρωποι με θεία υπακοή, αμετακίνητη πίστη, απλότητα, αγάπη, θέληση να αγωνιστούν για κάτι το αιώνιο κάτι το άφθαρτο, άνθρωποι που δεν δίστασαν να θυσιάσουν τα παιδιά τους, τα πλούτη τους, την βολή τους ακόμα και την ίδια τους την ζωή για τον Τίμιο Σταυρό και την μάνα Ελλάδα.

Αδέλφια, ας τιμήσουμε όλους εκείνους τους γνωστούς και αγνώστους ήρωες με τις γνωστές και τις άγνωστες θυσίες τους. Και ο μόνος τρόπος να τους τιμήσουμε είναι να τους μιμηθούμε, να αγαπήσουμε τον Χριστό και την Ελλάδα τόσο όσο να φλέγεται η καρδιά μας και να επιθυμούμε να πεθάνουμε και εμείς για να μην ξανά χλευάσει κανείς την Μάνα μας Παναγία, για να μην ξανά είναι ποτέ στο περιθώριο ο Ιησούς Χριστός αλλά να είναι αφέντης της ζωής μας. Ας τους ευχαριστήσουμε κάνοντας τους περήφανους.

Αθάνατοι! Χρόνια πολλά βασανισμένη Πατρίδα.