Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
12 Οκτωβρίου 1944, τα τελευταία γερμανικά στρατεύματα αναχωρούν από την Αθήνα και τον Πειραιά. Η Ελλάδα είναι επιτέλους ελεύθερη.
Η Ελλάδα από τον Οκτώβριο του 1940 ως το 1941 τον Απρίλιο βρισκόταν σε εμπόλεμη ζώνη. Τον Απρίλιο οι πολεμικές συρράξεις τελειώνουν, η Ελλάδα χάνει την μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο και μπαίνει σε ένα ατελείωτο σκοτάδι, που κράτησε 3 ολόκληρα χρόνια, την κατοχή της από τον ναζιστικό στρατό του Αδόλφου Χίτλερ.
Τα χρόνια που πέρασαν ήταν φρικτά γεμάτα πόνο, φτώχεια, πείνα, βασανισμούς και εκτελέσεις. Και οι τοίχοι είχαν αυτιά, όλα τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά. Ο Γερμανός δυνάστης χωρίς ίχνος ανθρωπιάς και οίκτου έλιωνε ό,τι έβρισκε στο πέρασμα του.
Ο Έλληνας όμως από φύση επαναστάτης, όρθωνε το ανάστημά του και με πνεύμα ανυποταξίας. Έλεγε ακόμα ένα ΟΧΙ, αντιστέκονταν, μαχόταν, ήταν ο μόνος ανάμεσα στους άλλους λαούς, που δεν λύγισε, που δεν φοβήθηκε μπροστά στον γενοκτόνο ναζισμό, αλλά πάλεψε και τα κατάφερε.
Δεκάδες ήταν οι αντιστασιακές οργανώσεις, όλοι μαζί οργανωμένοι νέοι, γέροι ακόμα και παιδιά, κόντρα στις κακουχίες, πολεμούσαν. Χιλιάδες αντιστασιακοί θανατώθηκαν ή βασανίστηκαν, εκατοντάδες χωριά λεηλατήθηκαν, Εκκλησίες κάηκαν, σχολεία βομβαρδίστηκαν… και όμως η Ελλάδα ζούσε. Η Παναγία την κρατούσε ζωντανή.
Σαν σήμερα, λοιπόν, αυτός ο Γολγοθάς που οι παππούδες και οι προπαππούδες μας έζησαν έλαβε τέλος, και άνθρωποι, Έλληνες όλων των ηλικιών με σημαίες στα χέρια και στην καρδιά έτρεχαν στους δρόμους ευτυχισμένοι και ευγνώμονες προς τον Θεό που τους αξίωσε του δώρου της ζωής, της ελευθερίας της πατρίδος τους και που τους διαφύλαξε από τον κίνδυνο.
Βέβαια, τις ένδοξες και πολυπόθητες μέρες τις λευτεριάς σύντομα διαδέχθηκαν μέρες σκληρές. Ο συμμοριτοπόλεμος αμέσως μετά την απελευθέρωση χτύπησε την πόρτα στην Ελλάδα, εντάσσοντάς την σε χρόνια απάνθρωπα.
Όλες οι χώρες εορτάζουν την ημέρα απελευθέρωσης τους. Η Ελλάδα εορτάζει την ημέρα που ξεκίνησε να πολεμά, να αντιστέκεται και να αγωνίζεται στον εκάστοτε πόλεμο. Αυτή είναι η διαφορά μας. Οι Έλληνες ζουν πρώτα για την ελευθερία της πατρίδος και έπειτα για την δική τους και αν η ελευθερία της πατρίδος εξαρτάται από την δική τους ζωή απλόχερα την δίνουν. Οι Ευρωπαίοι από την άλλη έχουν μάθει πως η πατρίδα είναι υποχρεωμένη να διασφαλίσει την ελευθερία τους και όχι αυτοί της πατρίδος τους. Παρ’ όλα αυτά, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να ξεχνάμε την ημέρα της απελευθέρωσης και πως δεν πρέπει να την τιμάμε όπως της πρέπει.
Σήμερα όμως 81 χρόνια μετά, γνωρίζουν οι νέοι για αυτήν την ημέρα; Στα σχολεία γίνεται κάποια νύξη επί τους θέματος; Ασχολείται κανείς; Και κυρίως σήμερα χαιρόμαστε; Είμαστε ευγνώμονες προς τον Θεό για όσα έχουμε; Σήμερα είμαστε ελεύθεροι; Και αν ποτέ βρεθούμε στην ίδια θέση που βρέθηκαν οι πρόγονοι μας λίγα χρόνια πριν θα είμαστε αντάξιοι τους; Θα μπορέσουμε να κρατήσουμε τα ηνία της πίστης και της ελευθερίας; Θα έχουμε την διάθεση να θυσιάσουμε την ζωή μας για τον Χριστό και την Ελλάδα; Ας απαντήσουμε ο καθένας μας ξεχωριστά. Ας αναλογιστούμε και ας επαναπροσδιορίσουμε τις θέσεις και τις αξίες μας .
Στην ΕΟΝ είμαστε εδώ για να θυμίζουμε κάθε κατόρθωμα και κάθε στιγμή της Ελλάδας μας και του λαού μας , είτε προς παράδειγμα των κατορθωμάτων είτε προς αποφυγήν των λαθών, γιατί αν ένας λαός δεν γνωρίζει την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξανά ζήσει.
Χρόνια πολλά Αδέλφια! Να είναι πάντα η Ελλάδα μας ελεύθερη και ένδοξη!!!
Πράγματι ευλογημένη Ραφαηλία, οι νέοι σήμερα γνωρίζουν από ιστορία;
Όταν ο Ιωάννης Καποδίστριας ρωτήθηκε στις 3 Οκτωβρίου του 1827, διπλωμάτης ακόμη, από τον Άγγλο Υφυπουργό Ουϊλμοτ Όρτον, τι πρέπει να εννοήσωμεν λέγοντας Ελλάδα σήμερον;
Απάντησε: «Το Ελληνικόν Έθνος, συγκείται εκ των ανθρώπων, οίτινες από Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως, δεν έπαυσαν ομολογούντες την Ορθόδοξον πίστιν, και την γλώσσαν των πατέρων αυτών λαλούντες.
Ξεκαθάρισε ο Καποδίστριας, ότι το συστατικό αυτού του Έθνους, είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία, η Ορθόδοξη Πίστις.
Όταν ο Ιωάννης Μεταξάς, υπέγραψε πρώτος, το 1ο Πολεμικό Διάταγμα του ΟΧΙ του 1940, έκαμε το σημείο του Σταυρού, και είπε την ικετήριον εκείνη ιστορική ευχή: «Ο Θεός σώζοι την Ελλάδα».
Και την έσωσε, και την σώζει ο Θεός την Ελλάδα, παρά τις μακροχρόνιες ή σύντομες κατοχές που διέρχεται.
Ρωτάς ευλογημένη Ραφαηλία:
Θα έχουμε την διάθεση να θυσιάσουμε την ζωή μας για τον Χριστό και την Ελλάδα;
Όσο αποκοβόμαστε από τις ρίζες μας τόσο και μικραίνει η διάθεση για αυτοθυσία.
Χωρίς οικογένεια δεν ζεις.
Χωρίς Πατρίδα δεν ξέρεις πού ζεις.
Και χωρίς Θεό δεν ξέρεις γιατί ζεις.
Θα συνεχίσω..
Αδέρφια μου ζούμε σε καιρούς δυσχείμερους και αντιπνευματικούς.
Είναι χρέος Ιερόν, καθήκον επιτακτικόν να συνειδητοποιήσωμεν τον μέγιστον επερχόμενον κίνδυνον και να αντισταθώμεν εις τα καταχθόνια σχέδια των σκοτεινών δυνάμεων.
Σήμερα προσπαθούν πάση θυσία να αλλοιώσουν έννοιες, όπως φιλότιμο, φιλοπατρία, θυσιαστικό πνεύμα, ανδρεία, παλληκάρια που αναδεικνύουν τον Έλληνα υπόδειγμα προς μίμησιν.
Είναι αυτοί που πολεμούν λυσσωδώς την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Προσπαθούν με τα ανθελληνικά και ανορθόδοξα ψηφίσματα τους να περάσουν τα αρρωστημένα σχέδιά τους.
Στην κατοχή, μας αφάνιζε η πείνα.
Τώρα θέλουν να αφανίσουν τις ψυχές μας.
Να διαφυλάξωμεν ως κόρην οφθαλμού τα πλούσια ιδανικά μας, την εσωτερική μας ταυτότητα που μας παρέδωσαν οι Ήρωες πρόγονοί μας με τους ποταμούς αιμάτων, τις διαχρονικές αυτές ακατάλυτες αξίες που ύφαναν στους αργαλειούς των αιώνων:
Το όμαιμον, το ομόγλωσσον, το ομόθρησκον, και το ομότροπον, δια να μην απολέσθωμεν ως Έθνος, κάτω από τα ειδεχθή σχέδια των σκοτεινών δυνάμεων.
Μας καλεί η φιλτάτη ημών Πατρίς.
Μας καλεί το πεπρωμένον της φυλής μας.
Μας καλούν τα Ιερά κόκκαλα και τα τίμια αίματα των Μακεδονομάχων και του λεοντόκαρδου Παύλου Μελά.
Μας καλούν οι Άγιοι Μάρτυρες, Νεομάρτυρες, και Εθνομάρτυρες.
Πρέπει να το νιώσουμε καλά ότι είμαστε απόγονοι Μαρτύρων και Ηρώων.
Να βαστάξουμε με ζήλο τα ιδανικά του λαού μας, την Πίστη, την θρησκεία, την γλώσσα, την ιστορία, τα ήθη και τα έθιμα.
« Ο Έλληνας είναι Έλληνας, στο βαθμό που είναι Ορθόδοξος».
Ευλογημένη Ραφαηλία συνέχισε τον Καλόν Αγώνα.