Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
11 Μαΐου 330 μ.Χ. εορτάζεται από τους Ορθοδόξους Χριστιανούς και τους Έλληνες τα γενέθλια της Κωνσταντινούπολης, είναι η ημέρα των εγκαινίων της Νέας Ρώμης από τον Ιδρυτή και πρώτο Αυτοκράτορά της Μέγα Κωνσταντίνο. Ημέρα ορόσημο για την ελληνική, αλλά και την παγκόσμια ιστορία. Η ομορφότερη Πόλη ήταν γεγονός, έτοιμη για να γράψει ιστορία και να μείνει στους αιώνες των αιώνων ως η Πόλη των Πόλεων, η Πόλη που μαγνητίζει, που μαγεύει, ως η Πόλη καμάρι μας, η Πόλη της Παναγίας, ως το κέντρο της Ρωμιοσύνης.
11 Μαΐου 330 μ.Χ. ξεκινά η άνθηση, ξενικά η αναλαμπή, ξεκινά η Δόξα του Χριστιανισμού, ξεκινούν τα πάντα. Είναι η αρχή των μεγάλων έργων, των σπουδαίων ανθρώπων, ξεκινά μια νέα ζωή. Η Πόλη αυτή έμελλε να αλλάξει τον κόσμο, να γεννήσει Αγίους, Ήρωες, να υμνηθεί, να τραγουδηθεί, να δοξαστεί και να δοξάσει. Δεν ήταν όλα εύκολα. Πόλεμοι, εμφύλιοι, δυσκολίες, όμως η Πόλη της Παναγίας κατάφερε να τα νικά και να τα ξεπερνά.
Η Κωνσταντινούπολη είναι το Ποθούμενό μας, το σημείο αναφοράς μας, η καρδιά μας, μπορεί εδώ και 6 αιώνες να ζει στην σκλαβιά αλλά ζεi και αυτό έχει σημασία. Η Κωνσταντινούπολη θα τα καταφέρει, θα ξαναγίνει ελληνική, θα ξαναγίνει δικιά μας, θα ξαναγίνει το κέντρο της Ρωμιοσύνης. Θέλημα του Θεού ήταν να “γεννηθεί”, θέλημα του Θεού να τουρκέψει, θέλημα του Θεού είναι να ξανά γίνει ελληνική και θα γίνει σύντομα… Αυτή η Πόλη είναι αλλιώτικη, σα να έχει δύναμη, σαν να ‘ναι ζωντανή μπορεί και να είναι… Την ζωντανεύουν οι Άγιοι που γέννησε, που έθρεψε, που στα χώματα της μαρτύρησαν και με το αίμα τους την στόλισαν.
Τα παράδοξα είναι μέσα στην Πίστη μας. Η Πόλη χτίστηκε με καθοδήγηση Αγγέλων. Ο Μέγας Κωνσταντίνος καβάλα στ’ άλογο με το μακρύ του δόρυ έτρεχε για να χαράξει τα σύνορα, κάποιος από πίσω του φώναξε: «πόσο μεγάλη θα την κάνεις ακόμα;». Ο Άγιος τού απάντησε: «όσο μου πει ο Άγγελος που είναι μπροστά…». Αυτό και αν είναι σημείο, από εκεί φαίνεται ότι όλα για αυτήν την Πόλη, αλλά και για αυτό το Έθνος είναι θέλημα Θεού και εμείς αυτό το Θέλημα δεν πρέπει να το χαλάμε.
Άλλο ένα παράδοξο σημείο, 11 Μαΐου 1771 γεννιέται στην Κωνσταντινούπολη, μια σπουδαία γυναίκα, μια γυναίκα σύμβολο… Η Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα ως μικρή Λασκαρίνα Πινότση. Η μάνα της ετοιμόγεννη επισκέφτηκε τον πατέρα της στην φυλακή του Γεντί κουλέ (Επταπύργιο) τον οποίο είχαν συλλάβει λόγω συμμετοχής του σε κάποια επαναστατική εξέγερση. Όταν τον είδε λοιπόν σε άθλια κατάσταση, την έπιασαν οι πόνοι και γέννησε την Λασκαρίνα στην φυλακή, την ημέρα των γενεθλίων της Πόλης. Φρόντισαν για την Βάφτισή της οι Ρωμιοί της Κωνσταντινούπολης, ενώ νονός της ήταν ο Παναγιώτης Μούρτζινος, ο επίσης φυλακισμένος και φίλος του πατέρα της. Για όνομα τής έδωσαν το Λασκαρίνα ως γνωστόν όμως αυτό που πολλοί δεν γνωρίζουν είναι από πού ήρθε η έμπνευση για ένα τόσο σπάνιο όνομα… Από τον Ιωάννη Βατάτζη Λάσκαρη τον Αυτοκράτορα της Νίκαιας, τον δικό μας μαρμαρωμένο και πολυπόθητο Βασιλιά. Όλα αυτά τα αξιοπερίεργα που συνέβησαν στην Μπουμπουλίνα δεν την άφησαν αδιάφορη, εμφύσησε ο Χριστός μέσα της Λεβεντιά, Πίστη, και την εξέλεξε για τον ιερό αγώνα της Ελευθερίας… Και μιας και χθες ήταν η ημέρα της Μητέρας, αυτή είναι μια μάνα, που στάθηκε σαν μάνα όχι μόνο στα παιδιά της ή στα ορφανά του άνδρα της, αλλά στάθηκε ως μάνα όλου του αγώνα και των αγωνιστών, ως μάνα της Λευτεριάς.
Εδώ να σημειώσω πως πέθανε 22 Μαΐου 1825 μια ημέρα μετά την γιορτή του Μεγάλου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης ιδρυτών της Κωνσταντινούπολης. Τυχαίο; Δεν νομίζω… Γιατί στην Πίστη μας δεν υπάρχει τύχη… Αυτή η γυναίκα είχε αίμα και ψυχή συνδεμένη με την Πόλη, άρα με την Ορθοδοξία. Έτσι πρέπει να είμαστε και εμείς.
Βλέπουμε αδέλφια ότι τα σημεία είναι πολλά και μεγάλα εδώ και αιώνες… Χρέος μας να μην τα αγνοούμε… Να χαιρόμαστε την Κωνσταντινούπολη μας και ας της ευχηθούμε όλοι μας χρόνια πολλά και ελληνικά.
Και στην Καπετάνισσα μας Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα ας ευχηθούμε να έχει καλή Ανάπαυση και να δει από εκεί ψηλά την Ελλάδα όπως επιθυμεί.
ΥΓ. Πόλη μου του χρόνου τέτοια μέρα να είσαι ελληνική!
