Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
«Αυτό κρατάει ανάλαφρο μεσ’ την ανεμοζάλη
το από του κόσμου τη βοή πρεσβυτικό κεφάλι,
αυτό το λόγο θα σας πω δεν έχω άλλο κανένα
Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα!»
Αυτό το ποίημα ανήκει στον Κωστή Παλαμά και έχει τίτλο «στη Νεολαία μας». Γράφτηκε στις 1 Νοεμβρίου 1940. Και όμως, δεν περιγράφει την Ελλάδα του 40′, τρεις ημέρες μετά την είσοδό της στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά περιγράφει την Ελλάδα του σήμερα. Μιλά για τα εγγόνια και τα δισέγγονα εκείνων που πολέμησαν, που αγωνίστηκαν, που πάλεψαν σ’ αυτήν την ζωή για κάτι ανώτερο και δεν άφησαν ούτε την ζωή να περάσει ούτε και την Ελλάδα να μαραζώσει.
Τα εγγόνια και τα δισέγγονα σήμερα; Τώρα; Τι κάνουν; Που είναι; Και τι γνωρίζουν για το τότε, για τους παππούδες και τους προπαππούδες τους; Διδάχθηκαν Χριστό και Ελλάδα από το σπίτι; Από το σχολείο; Από την κοινωνία; Από το κράτος; Ένα ποίημα μικρό σε έκταση, μεγάλο σε μηνύματα, πόσοι όμως από εμάς τους νέους αλλά και τους μεγαλύτερους το γνωρίζουμε; Το ακούσαμε; Το διαβάσαμε στο σχολείο; Το έχουμε δει να γίνετε πράξη; Ένα σπουδαίο ποίημα που χάθηκε μέσα στις σελίδες και στα χρόνια… 12 χρόνια πηγαίνουν τα Ελληνόπουλα στο σχολείο και όμως δεν ξέρουν να σου πουν τίποτα πέρα από εξισώσεις στα μαθητικά, τη μάζα στη φυσική, τις πολιτείες της Αμερικής στην γεωγραφία, τις νότες στη μουσική, την αλφαβήτα στη γλώσσα, και στην ιστορία τίποτα… Και όμως τίποτα. Βιβλίο έχουν, αλλά αυτό δεν έχει ουσία. Έχει σελίδες γεμάτες αλλά άδειες. Οι τάξεις προχωρούν, έρχεται το απολυτήριο, όλοι πανηγυρίζουν, αλλά έρχεται μια στιγμή που δεν ξέρεις τι έγινε στην Κύπρο το ’74, δεν ξέρεις ποιος είναι ο Ίων Δραγούμης, ο Κωστής Παλαμάς αλλά ούτε και ποιος έγραψε, ποιος μελοποίησε τον εθνικό ύμνο, δεν ξέρεις ούτε μια μάχη από αυτές που δόθηκαν τότε στο ’21 , δεν ξέρεις να εκφραστείς, να επικοινωνήσεις στην μητρική σου γλώσσα, δεν ξέρεις ποιος είσαι, που είσαι, που βαδίζεις, που ζεις, γιατί ζεις , ποιος σε δημιούργησε, γιατί στα θρησκευτικά όλοι παίρνουν Α, 10, 20 και ας μην ξέρουν να κάνουν τον Σταυρό τους. Γιατί το σύστημα δεν το ενδιαφέρει να δημιουργήσει ανθρώπους, Χριστιανούς και Έλληνες, αλλά νούμερα που δεν θα σταθούν, γιατί δεν θα ξέρουν τι σημαίνει στέκομαι, αντιστέκομαι.
Ο Παλαμάς λέει «αυτό το λόγο θα σας πω δεν έχω άλλο κανένα, μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα».
Αλλά στο σχολείο υπάρχει σημαντική πιθανότητα να μην έχεις ακούσει ποτέ αυτό τον στίχο, γιατί αν μεθύσεις με το κρασί του ’21, δεν θα θελήσεις να πιεις κανένα άλλο, γιατί θα απαρνηθείς τις ηδονές, τις κοσμικές απολαύσεις και θα στραφείς στον Χριστό, στη Ρωμιοσύνη, θα σταματήσεις να είσαι σκλάβος, θα πάψεις να υπακούς σε όσους σε χειρίζονται με όπλα ύπουλα, θα υψώσεις ανάστημα, θα σηκώσεις κεφάλι, θα ΖΗΣΕΙΣ. Και η Νέα Τάξη Πραγμάτων όχι απλά δεν το θέλει αυτό, αλλά στην ιδέα και μόνο τρέμει.
Αδέλφια, Νέοι, Νέες, αν δεν σηκώσουμε το κεφάλι μας, θα μας το πάρουνε, στο χέρι μας έχουμε όπλα φοβερά, Πίστη, Μετάνοια, Προσευχή, Φιλοπατρία, Ιδανικά, Αξίες, Παράδοση… Αυτά είναι οι ρίζες μας. Πρέπει να τα δυναμώσουμε, να τα βαθύνουμε, ώστε όσο δυνατά και αν τα χτυπήσουν να μην μπορέσουν ποτέ να τα ξεριζώσουν…
Οι δάσκαλοι δεν σου έμαθαν τίποτα, οι γονείς ότι μπόρεσαν, εσύ θα μάθεις στον εαυτό σου και στα παιδιά σου πως ο Χριστός είναι το παν και θα νικήσει. Και πως για να γίνει η Ελλάδα ξανά Ορθόδοξη και Ελληνική αξίζει να μεθύσεις με το αθάνατο κρασί του ’21!
