Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ
Στον δυστοπικό κόσμο της ενωμένης βρυξελλιώτικης γραφειοκρατίας των λαμογιών και των εξωνημένων κρατικοδίαιτων απατεώνων, τίποτε δεν πρέπει να μάς εκπλήσσει. Η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτή η διεθνής συσσωμάτωση μασωνοκοινοβουλευτικών προτεκτοράτων, δομήθηκε πάνω στη διάθεση των λαών να παύσουν να ρυθμίζουν εκείνοι τις βιότικές τους σχέσεις και να τις αναθέσουν σε μία στυγνή πακτωλώς χρηματιζομένη ελιτοκρατία εκλεκτών των ερεβωδών στοών, οι οποίοι θα αποφασίζουν για την τύχη ημών ερήμην ημών και δή εις βάρος ημών. Μετά την θηριωδών διαστάσεων καλπονοθεία κατά του Τράμπ στις εκλογές του 2020, την απόπειρα δολοφονίας του νέου πρωθυπουργού της Σλοβακίας, τον αποκλεισμό του εθνικιστή Γκεοργκέσκου από τον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών στη Ρουμανία και μία σειρά από άλλα σκανδαλώδη ευτράπελα στις δυτικές φεουδαρχίες που καμώνονται τις προοδευτικές δημοκρατίες, η δικαστική απόφαση του πλημμελειοδικείου του Παρισιού για καταδίκη της Μαρίν Λεπέν σε τέσσερα χρόνια φυλάκιση, τα δύο με αναστολή, 100.000 ευρώ πρόστιμο καθώς και σε πενταετή στέρηση του δικαιώματος του εκλέγεσθαι με άμεση ισχύ αφικνείται ως λογική ακολουθία μιάς συντεταγμένης εκστρατείας των ολιγαρχών να στρεβλώσουν, να αλλοιώσουν και να διαγράψουν απροκάλυπτα την εκπεφρασμένη βούληση των Εθνών που παύουν να είναι κυρίαρχα, άρα και ανεξάρτητα άρα και πραγματικά ελεύθερα.
Η δημ(ι)οκρατία δεν έχει αδιέξοδα, αγάπητοί μου, γιατί ξέρει να στραγγαλίζει, να φονεύει και να θάβει αμ’ έπος αμ’ έργον όποιον αντιτάσσεται στο καθεστώς, όποιον υψώνει ανάστημα στις συστημικές επιλογές και όποιον διαφωνεί με την κεκαλυμμένη τυραννίδα των τεκτόνων, οι οποίοι υπηρετούν τα σχέδια του εωσφόρου. Μπορεί τα ιστορικά ευρωπαϊκά έθνη, τα οποία αποβάλλουν συν τω χρόνω προϊόντι την πολιτίσμική τους ιδιοπροσωπία και την καταγώγική τους ταυτότητα, γενόμενα μία άμορφη μάζα ρομποτοποιημένων καταναλωτικών μονάδων και τίποτα περισσότερο, να έχουν διατυπώσει εδώ και χρόνια την θεμελιωμένη επιθυμία τους για ριζική πολιτική αλλαγή με απαγκίστρωση από την Ε.Ε., επιστροφή στα εθνικά κράτη και αποδέσμευση από την τεχνο-δικτατορία που επιβάλλει ένα διαστροφικά αρρωστημένο τρόπο ζωής στους πολίτες, ξέχασαν, όμως, να λάβουν την έγκριση των εγκαθέτων της κρατικής εξουσίας, των υπερμάχων του συνταγματικού τόξου, οι οποίοι πλάθουν ωσάν πλαστελίνη ανά χείρας των τον καταστατικό χάρτη και τα ενωσιακά νομοθετήματα. Εκείνοι ελέγχοντες σε κάθε κράτος τη δικαστική λειτουργία μετέρχονται την τελευταία ως πολιορκητικό κριό για την άλωση της λαϊκής κυριαρχίας, για να προσδίδουν μανδύα νομιμοφανείας σε κάθε παράνομη έκτροπή τους από τις επιταγές της ετυμηγορίας των εθνών, να εξοστρακίζουν τους πολεμίους του κατεστημένου και να εξασφαλίζουν την διαιώνισή τους στους θώκους, τα μέγαρα και τα κυβερνητικά σαλόνια των διαπλεκομένων. Όποτε απειλείται το σαθρό οικοδόμημα των σατανιστών που διοικούν τα ευρωπαϊκά μορφώματα η δικαιοσύνη άγεται σε προστάτη των εργοδοτών της, ήτοι των κουστουμαρισμένων αγυρτών που έχουν επικαθίσει ωσάν κατάμαυρα χοντρά τσιμπούρια στο σβέρκο των ευρωπαϊκών κοινωνιών, αφαιμάσσοντάς τες συστηματικώς. Η Κριστίν Λαγκάρντ έγινε πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας παρά την ποινική καταδίκη της από την τακτική γαλλική δικαιοσύνη, η Ούρσουλα παραμένει εισέτι σε ισχυρή ενωσιακή θέση παρά τη διασπάθιση του κοινοτικού προϋπολογισμού, διορίζοντας όλο της το σόϊ στις Βρυξέλλες, και στα ελληνικά εκτελεστικά όργανα της σύμβασης 717 –η μη περάτωση της οποίας κατέληξε στο φονικό των Τεμπών- απηθύνθη η ίδια ακριβώς κατηγορία από την Ευρωπαία εισαγγελέα, για υπεξαίρεση κοινοτικού χρήματος, όπως αυτή στην πρόεδρο του Εθνικού Συναγερμού, όμως μόνο η τελευταία έπρεπε να τιμωρηθεί με ποινή τον εξοβέλισμό της από την πολιτική ζωή, για να μην ανατρέψει την τάξη και τα κεκτημένα «της φιλελεύθερης δημοκρατίας» τους, ενός πολιτεύματος που εγκαθιδρύθηκε εν είδει ατελευτήτου και αιωνίου απολυταρχίας, για να προαγάγει τον αθέμιτο πλουτισμό, τα συμφέροντα και τα εφάμαρτα πάθη των αντιστρατευομένων το Ευαγγέλιο του Χριστού. Ο δάκτυλος της Ρωσίας έγινε η μόνιμη φθηνή δικαιολογία στα χείλη κάθε γλοιώδους καθεστωτικού που επιχειρεί να συκοφαντήσει, να δαιμονοποιήσει και τελικώς να αποπέμψει από τη δημόσια ζωή τους επικεφαλής των πατριωτικών και εθνικιστικών σχημάτων που σαρώνουν παντού.
Είναι πλέον τόσο κυνικά ανερυθρίαστος και εξοργιστικά ολοφάνερος ο προκλητικός εμπαιγμός των ιθυνόντων, των επιληψίμως νεμομένων την δημοσία εξουσία στα ευρωπαϊκά κράτη, οι οποίοι επιδεικτικά παρακάμπτουν την προτίμηση της πλειοψηφίας, ώστε η απάθεια μέχρι και οι περιώνυμες ειρηνικές διαδηλώσεις να επέχουν θέση συνηγορίας στην καταδυνάστευση, την εκμετάλλευση και την υπόταγή μας. Η δημ(ι)οκρατία τους δεν μπορεί να μετατραπεί σε μέσο αναδείξεως εναρέτων και αξίων για την Πατρίδα, γιατί δεν επινοήθηκε γι’ αυτούς, εξ ού και δεν καταλείπει περιθώρια διαφοροποιήσεως, αποκλίσεως και αποστασίας. Όσο επενδύουμε σε αντιπροσωπευτικά μοντέλα διοικήσεως των λαών θα προσκρούουμε στον τοίχο των ψευδαισθήσεων. Η αληθινή ανατροπή με σαφή επαναστατικό χαρακτήρα θα έλθει μέσα από τους αγώνες στην κοινωνία, μακριά από κομματικές φατριές που συντηρούν τον κοινοβουλευτισμό. Μετά τη Λεπέν έπεται και κάθε φουκαράς που θα παγιδευτεί στη λογική της εκλογικής νομιμοποιήσεως. Η νίκη του Εθνικισμού θα είναι πρωτίστως μία νίκη ιδεολογική, μία καταβύθιση στις ψυχές και κυριάρχηση στις συνειδήσεις των λαών που θα λαχταρήσουν και πάλι την χαμένη τους δόξα και την ένωσή τους με τον Θεό.
