Γράφει ο Πέτρος Ι. Νικολού, μαχόμενος Δικηγόρος Αθηνών, Νομική ΕΚΠΑ
Μπορεί να συνήθισαν κάποιοι στις διαπεραστικές κραυγές των προοδευτικών όρκς που δεν χάνουν ευκαιρία να μάς κανοναρχούν στην οδό του εκσυγχρονισμού, να ελέγχουν την Πίστη μας για την ανεκτική ελαστικότητα της και να απαιτούν από την Εκκλησία να προσαρμοστεί στις δικές τους προτιμήσεις, στο δικό τους θέλημα. Ωστόσο, τίποτα δεν πρέπει να αφήνεται να αιωρείται ως αναπάντητο. Η σιωπή σημαίνει άλλοτε λανθάνων φόβος και άλλοτε υποβόσκον συμφέρον. Η Εκκλησία δεν νομοθετεί, δεν επιτάσσει και δεν ρυθμίζει με κανόνες δικαίους τις βιοτικές σχέσεις, αλλά έχει κάθε δικαίωμα να τακτοποιεί τα του οίκου της ως εκείνη βούλεται, σύμφωνα με το ρήμα του Ευαγγελίου και την παράδοσή της. Σέβεται την επιλογή κάθε ανθρώπου που αποφασίζει ελεύθερα να παραδώσει το νεκρό του σώμα στην πυρά αντί εν τω χώ της ταφής, αλλά δεν μπορεί να υποχρεώνεται σε καμμία εξόδιο ακολουθία πρώην μέλους της, το οποίο έπτυσε απεχθώς εκ στόματος και ρινός το βάπτισμα του και αυτοβούλως απεκόπη από τον κορμό της, καταλείποντας σε τελευταία διάταξή του την επιθυμία του να αποτεφρωθεί.
Το σώμα είναι κατοικητήριον του Αγίου Πνεύματος, ο ναός της αθάνατης ψυχής μας, το οποίο θα αναστηθεί εν τη Δευτέρα Παρουσία και θα καταστεί άφθαρτο, τέλειο, αναλλοίωτο, αψεγάδιαστο και ακέραιο. Η εγκόσμια σήψη, παραμόρφωση και εκτροπή του είναι αποτέλεσμα της πεπτωκυίας μας φύσεως κι όχι του πραγματικού προορισμού του. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας αποδίδει τον ύψιστο σεβασμό, την μεγίστη τιμή και την προσήκουσα προσοχή ευλαβείας και φροντίδας επ’ αυτού, γιατί μέλλεται να εγερθεί από του μνήματος, να ενδυθεί εκ νέου την παντοτινή και αμετάβλητη σάρκα του και να μετάσχει αιωνίως της κοινωνίας του ανάρχου και αχράντου Πατρός ημών. Όπως είχε γράψει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, «Ο θάνατος είναι πιά θηρίο ξεδοντιασμένο, φίδι χωρίς δηλητήριο». Αν η ταφή φαντάζει εις τα όμματα των πεφωτισμένων προοδοπλήκτων ως μακάβρια, ανθυγιεινή και παλαιομοδίτικη, η αποτέφρωση και ο συνεπαγόμενος βάναυσος θρυμματισμός των οστών του νεκρού ανάγεται σε πράξη μηδενισμού, απελπισίας και απόγνωσης. Η συθέμελη μετατροπή του σώματος σε στάχτη εκφράζει την αντίληψη της πλήρους και αμετάκλητης απωλείας, χωρίς επιστροφή, της εν άλλοις λόγοις κατά κράτος νίκης του θανάτου επί του ανθρώπου, του υπαρξιακού πέρατος και τέλματος. Αν δεν προσδοκάς Ανάσταση νεκρών, γιατί τύπτεις τα στήθη σου μανιωδώς επειδή η Εκκλησία της Αναστάσεως δεν σε κηδεύει; Δεν μπορείς να απορρίπτεις την τάξη των πραγμάτων όπως μάς παρεδόθη από τους Αποστόλους μας και να εκζητείς εγωϊστικά από την Εκκλησία να σε ψάλει και να σε διαβάζει. Εφόσον έθεσες εαυτόν εκτός της Εκκλησίας του Χριστού, ποία χρεία σε παρωθεί να αξιώνεις μεταθανατίως να σε μνημονεύει στα δίπτυχα των κεκοιμημένων; Και με τον Θεό και με τον διάβολο δεν γίνεται, γι’ αυτό και τους χλιαρούς θα τους εμέσει ο Κύριος. Ποιό προσπέκτους μάς υπαγορεύει να θεωρούμε τους μεταμοντέρνους κοντοκουρεμένους ιερείς που υποδύονται την ενυπόσταση της μόδας και της τέχνης on camera και ψάλλουν όλο εμπαιγμό τα δοχεία με τις σκόνες των καμένων, κινούμενοι από «λεφτά αισθήματα», όπως σημείωσε εύστοχα μία μεγάλη αγωνιστική μορφή του Πειραιώς, ο π. Δανιήλ ο Ψωΐνος, ως πρότυπα αρετής και ορθοπραξίας, τα οποία οφείλουμε να ακολουθήσουμε; Η Ορθοδοξία δεν έχει υποκειμενισμούς και δεν δέχεται «ατομικές πίστες», για να μην χαλά καρδιές και χατίρια. Η Ορθοδοξία σού δίνει σταυρό στην πλάτη, αλλά σου υπόσχεται κάτι αληθινό που δεν χωρά σε νόες λογικοκρατίας, την αιώνια ζωή δια της θυσίας και της ταπεινώσεως.
Οι δυνάστες του τόπου, οι οποίοι εντέλλονται από τεκτονικές στοές, δια της θεσμοθετήσεως της αποτεφρώσεως, επιδιώκουν την πλήρη σταδιακώ τω τρόπω εγκαθίδρυσή της στη συνείδηση της κοινωνίας και μέσω αυτής το να πειστεί ο κόσμος ότι δεν υπάρχει καμμία συνέχεια εις το έπεκεινα, μετά την βιολογική λήξη του ανθρώπου, βυθίζοντας την στο μαύρο σκοτάδι της ολοκληρωτικής ματαιότητος. Η μασονία που καταδυναστεύει τον λαό μας δεν έχει συμφέρον από την πίστη του Έθνος σ’ ένα Θεό τριαδικό, αληθινό και σωτήρα που χαρίζει την ατελεύτητη πολιτεία της αθανασίας. Το πλήθος πρέπει να εσωτερικεύσει την ιδέα ότι στα επίγεια εξαντλούνται τα πάντα, να ξεχάσει ότι ο Χριστός Ανέστη και να εναγκαλιστεί με την κατάθλιψη, την απογοήτευση και την διαγραφή της χαράς της γλυκειάς αναμονής του παραδείσου. Δεν είναι τυχαία καμμία οργανωμένη εκστρατεία ηθικοποιήσεως της καύσεως των νεκρών. Όλα κατατείνουν στην δια της καλλιεργείας της ψευδαισθήσεως, ότι ο άνθρωπος ελέγχει ακόμα και την μεταθανάτια κατάληξη του σώματος του, στον γάμο του με την κόλαση, ο οποίος προϋποθέτει ένα άνθρωπο απογυμνωμένο από ελπίδα, άρα εξαρτημένο από την τετράγωνη λογική του, η οποία δεν μπορεί να εξηγήσει το υπέρλογον. Η κόλαση είναι γεμάτη από αυτούς που ξύπνησαν έκπληκτοι στην άλλη ζωή και οι οποίοι τα είχαν όλα τακτοποιημένα σε κουτάκια. Η αναστάσιμη μαρτυρία που συνθλίβει κάθε σκέψη αποτεφρώσεως περνά μέσα από την κατήχηση και το παράδειγμα πατερικής βιοτής ενός κλήρου που δεν δέχεται άλλο να σιωπά, για να μην του περικοπεί ο μισθός.
