Γράφει ο Δημήτριος Τσότρας, μέλος της Ε.Ο.Ν. Πειραιώς
Περπατώντας στα ήσυχα βραδινά στενά της Καλλιπόλεως στον Πειραιά, με τα γιορτινά φωτάκια στα μπαλκόνια και το ελαφρώς κρύο αεράκι να θυμίζουν ότι πλησιάζουμε στα Χριστούγεννα, μπαίνω στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής να προσκυνήσω.
Ο καταναλωτισμός των ημερών, η μείωση παιδικών φωνών στις γειτονιές λόγω του δημογραφικού, η έλλειψη της παλαιάς γιορτινής αθωότητος, αλλά και τα πολλά καθημερινά προβλήματα, τείνουν να αφανίσουν εκείνο το συναίσθημα που περιμέναμε όλη την υπόλοιπη χρόνια σαν παιδιά.
Το στόλισμα του Δέντρου, η ανταλλαγή δώρων, τα Κάλαντα, αλλά και το μυστικό υποσυνείδητο κάλεσμα στην ψυχή μας της Γεννήσεως του Θεανθρώπου, μάς ξεχώριζαν στην αγνή ψυχή μας ετούτες τις Άγιες ημέρες.
Δεν είναι όμως η νοσταλγία παιδικών αναμνήσεων που κάπως στεναχωρούν κρυφά σημεία της καρδιάς μας. Είναι πως κάπου μέσα στα κινητά, την τεχνολογία, τις διάφορες κρίσεις (οικονομική, υγειονομική και ηθική), το καπιταλιστικό και μικροαστικό μικρόβιο της αυξήσεως των υλικών αγαθών και «εμπειριών», χάσαμε το αληθινό μήνυμα των Χριστουγέννων.
Ο Χριστός έρχεται αθόρυβος, ήσυχος, ταπεινός, αν και Παντοδύναμος. Μας αφήνει στην καθημερινότητά μας περιμένοντας την Μετάνοια και το ενδιαφέρον μας. Λειτουργεί «χειρουργικά» στην κάθε ανθρώπινη καρδιά, με μοναδικό στόχο την Σωτηρία του ανθρώπου.
Στις ανούσιες διασκεδάσεις και τις πολλές υποχρεώσεις δεν ξεχάσαμε μόνο τον Χριστό. Ξεχάσαμε και τον άνθρωπο. Παππούδες και γιαγιάδες θα φάνε μόνοι τους τα Χριστούγεννα σε κάποιο σπίτι ή σε κάποιο Γηροκομείο.
Πιο εσωστρεφείς άνθρωποι δεν θα έχουν παρέα στις γιορτές. Ενώ τα «μπουζούκια» και τα «κλαμπς» θα γεμίσουν με ψυχές γεμάτες μοναξιά προσπαθώντας να γεμίσουν το κενό τους με «διαφυγή» για λίγο από την ρουτίνα τους.
Καθώς, ανάβω το κερί στην Εκκλησία με αυτές τις σκέψεις με διακόπτει ένα παιδί.
– Ορίστε μια εικόνα της Αγίας Παρασκευής για ‘σένα.
– Σε ευχαριστώ! Το όνομά σου;
– Γιώργος.
– Γιωργάκη, σου εύχομαι ο Άγιος Βασίλειος να σου φέρει φέτος κάθε καλό που επιθυμείς.
– Μακάρι να μου φέρει κάποιο δώρο, αν και δεν στολίσαμε Χριστουγεννιάτικο Δέντρο φέτος…
– Γιατί δεν στολίσατε;
– Οι γονείς μου χώρισαν πριν λίγους μήνες. Το Δέντρο το πέταξε στα σκουπίδια η μάνα μου μαζί με άλλα πράγματα του πατέρα μου.
Τελικά το βασικό εμπόδιο να βιώσεις τα Χριστούγεννα είναι ο εγωισμός. Αυτός μας ρημάζει, αυτός καταστρέφει τα παιδιά μας.
Καλά Χριστούγεννα με Μετάνοια να έχουμε…
Η μάστιγα της εποχής μας.
Όταν παντρεύεται ένα αντρόγυνο καρπός της αγάπης τους είναι τα παιδιά.
Και ενώ τα παιδιά είναι καρπός αγάπης, τα ίδια γίνονται αποδέκτες του μίσους και της κακίας του ενός γονιού προς τον άλλον.
-Σε ποιο μέρος κάνει το περισσότερο κρύο γιαγιά;
-Στην ψυχή του ανθρώπου παιδί μου.
«Κύριε, ἐλέησον», «Κύριε, ἐλέησον», «Κύριε, ἐλέησον»… Τὸ λέμε, ἀλλὰ ἡ καρδιά μας εἶνε ἀδιάφορη καὶ ψυχρή, μπούζι.
Μ᾿ ἕνα «Κύριε, ἐλέησον» κατεβάζεις τὰ ἄστρα ἀπ᾿ τὸν οὐρανό, συντρίβεις τοὺς δαίμονες, καῖς τὴν ἁμαρτία.
Ἀρκεῖ μόνο νὰ βγαίνῃ ἀπὸ φλογερὴ πίστι.
Ἐνῷ σήμερα οἱ καρδιές μας εἶνε ψυγεῖο, Βόρειος Πόλος.
Έχουμε αναρωτηθεί ποτέ μας, γιατί η καρδιά μας είναι Βόρειος Πόλος;
Ο Χριστούλης δεν μπορεί να Γεννηθεί μέσα σε μία παγωμένη καρδιά, όχι γιατί ο Ίδιος δεν το θέλει, αλλά γιατί η παγωμένη καρδιά δεν του το επιτρέπει.
Έχουμε σκεφτεί ποτέ μας, πώς θα λιώσουμε αυτόν τον Βόρειο Πόλο;
Αν δεν Γεννηθεί ο Χριστούλης πρώτα στην δική μας καρδιά, δεν μπορούμε να βοηθήσουμε και τους άλλους για να Γεννηθεί ο Χριστούλης και στις δικές τους καρδιές.
Δεν μπορούμε να μεταδώσουμε περισσότερο Χριστό από όσο έχουμε μέσα μας.
Μπορεί να έχουμε Πνευματικό και να νηστεύουμε, να εξομολογούμαστε, να Κοινωνούμε αλλά όμως να μην έχουμε αποκτήσει (νουν) Χριστού.
Να μην έχουμε ούτε καν (οσμή) Χριστού.
Αυτό από που μπορούμε να το εξακριβώσουμε;
Μας το λέει ένας Άγιος Γέροντας:
Πες μου πόσο προσεύχεσαι, για να σου πω, πόση πνευματικότητα έχεις μέσα σου.
Και πες μου πόσο επιεικής είσαι, για να σου πω, πόσο ουρανό έχεις μέσα σου.
Για αυτό χωρίζουν τα αντρόγυνα σήμερα.
Ο καθένας είναι επιεικής μόνο με τον εαυτό του και ρίχνει όλα τα σφάλματα στον άλλον.
Για όλα φταίνε οι άλλοι και ποτέ εμείς.
Την απάντηση για να λιώσει ο Βόρειος Πόλος από την καρδιά μας, μας την δίνει ο Ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.
καί μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καί ταπεινός τῇ καρδίᾳ..
Μόνο με την ευλογημένη ταπείνωση λιώνει ο πάγος της καρδιάς μας.
Ἀρκεῖ αὐτή καί μόνο ἡ ἀρετή, ἔστω κι ἄν καμμία ἄλλη δέν ὑπάρχει γιά νά κάνει σπλαχνικό τόν Κύριον μας.
Ἂν δέν μιμηθείς τόν Χριστό στήν ταπείνωση, δέν θά ἔχεις θέση κοντά Του στήν μέλλουσα ζωή.
Ο Χριστιανός οφείλει να σκορπά παντού αγάπη, χαρά, παρηγοριά και κουράγιο, χαμόγελο, να είναι μια διαρκής μαρτυρία Χριστού.
Ο αναπαυμένος άνθρωπος είναι γαλήνιος, πράος, ειρηνικός, ταπεινός.
Ας σκεφθούμε όλοι, μήπως κάτι δεν κάνουμε καλά;
Μήπως δεν έχουμε καταλάβει ότι είμαστε Χριστιανοί;
Μήπως δεν έχουμε καταλάβει ότι το να είμαστε Χριστιανοί δεν είναι καθήκον, αλλά βίωμα, τρόπος και επιλογή ζωής;
Ας δούμε τώρα πώς θα αποκτήσουμε την ευλογημένη ταπείνωση.
Γιατί χωρίς αυτήν δεν πρόκειται πότε να Γεννηθεί ο Χριστούλης στις καρδιές μας.
Θα συνεχίσω..
Την ευλογημένη ταπείνωση θα την αποκτήσουμε με αυτό που μας λέει στο τέλος του Άρθρου του ο ευλογημένος Δημήτριος:
Καλά Χριστούγεννα με Μετάνοια να έχουμε…
Την ευλογημένη ταπείνωση μπορούμε να την αποκτήσουμε μόνο με την Χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Χωρίς την Χάρη του Αγίου Πνεύματος δεν μπορούμε να κατορθώσουμε απολύτως τίποτα.
Όμως για να έρθει η Χάρις του Αγίου Πνεύματος επάνω μας, υπάρχει μία λέξη κλειδί, η ΜΕΤΆΝΟΙΑ.
Δύο λέξεις μετα-νοώ σημαίνει, δηλαδή αλλάζω νου, σκέφτομαι εντελώς διαφορετικά από ότι σκεφτόμουν, κάνω στροφή 180 μοιρών, την ολοκληρωτική αλλαγή ζωής, την άρνηση, με όλη μας την καρδιά, της αμαρτίας, την αλλαγή νοοτροπίας.
Από αυτό ξεκινάει όλο το κακό που μας λέει στο Άρθρο του ο αγαπητός Δημήτριος:
Ενώ τα «μπουζούκια» και τα «κλαμπς» θα γεμίσουν με ψυχές γεμάτες μοναξιά προσπαθώντας να γεμίσουν το κενό τους με «διαφυγή» για λίγο από την ρουτίνα τους.
Και δυστυχώς αυτές οι (ψυχές) τις περισσότερες φορές είναι παντρεμένες.
Και βγαίνουν να διασκεδάσουν χώρια οι άντρες και χώρια οι γυναίκες.
Και η πλειοψηφία των διαζυγίων οφείλεται στις γυναίκες.
Ο άντρας χωρίζει μία γυναίκα και χωρίς κάτι άλλο.
Ενώ η γυναίκα χωρίζει έναν άντρα όταν βρει έναν άλλον άντρα.
Ο άντρας μπορεί να πάει με άλλες γυναίκες αλλά τις περισσότερες φορές θα γυρίσει πίσω στην γυναίκα του.
Ενώ η γυναίκα αν συνδεθεί με έναν άλλον άντρα είναι έτσι από τη φύση της που δύσκολα ξαναγυρίζει στον σύζυγό της.
Αυτά που γράφω δεν είναι δικά μου λόγια και θεωρίες αλλά ανθρώπων που έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στον Θεό.
Για αυτό ας αλλάξουμε τρόπο σκέψεως ας μετανοήσουμε και ας μην έχουμε ποτέ την αυταπάτη ότι τα διαζύγια συμβαίνουν μόνο στους άλλους και ποτέ σε εμάς.
Όπως όμως κάθε τοκετός συνοδεύεται από ωδίνες, έτσι και η Πνευματική Αναγέννηση προϋποθέτει τις ωδίνες της μετανοίας.
Όταν σταυρώνουμε τον παλαιό άνθρωπο πονάμε, αλλά τότε είναι που ανασταίνεται μέσα μας ο νέος άνθρωπος.
Συσταυρωνόμαστε με τον Χριστό για να συναναστηθούμε μαζί Του.
Όταν λοιπόν λέμε παλαιό άνθρωπο, εννοούμε τον αρρωστημένο εγωκεντρισμό, από τον οποίο όλοι μας, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, πάσχουμε.
Ο παλαιός άνθρωπος για τους 99,99% από εμάς θα υπάρχει μέχρι το θάνατό μας…
Αυτό που μένει να κάνουμε είναι να τον πολεμάμε μέχρι τον θάνατό μας, δηλαδή να κάνουμε σοβαρό αγώνα να , κόψουμε τα πάθη μας ή αλλιώς να επαναφέρουμε τις διεστραμμένες δυνάμεις της ψυχής μας στην αρχική τους κατάσταση, διότι αυτό είναι τα πάθη.
Ευχαριστούμε τον ευλογημένο Δημήτρη για το Άρθρο του.
Εύχομαι αυτά τα Χριστούγεννα, ο Χριστούλης να Γεννηθεί στις καρδιές όλων μας. Αμήν.
Και όπως πάντα μην ξεχνάμε την ευχούλα:
Να θυμόμαστε πάντοτε τον τυφλό της περικοπής του Ευαγγελίου.
«Ἰησοῦ υἱὲ Δαυΐδ, ἐλέησόν με» «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με».
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς. (Όποιος τιμά την Παναγία μας δεν πρόκειται να χαθεί).