Όταν ήμουνα σε μικρή ηλικία, περνούσα με τους δικούς μου τις γιορτές απάνω σ’ ένα θαλασσοδαρμένο βουνό, στην Αγία Παρασκευή.
Τις περισσότερες ώρες πήγαινα και καθόμουνα μέσα στη μικρή ευωδιασμένη Εκκλησιά, όχι μοναχά κατά τις ακολουθίες, αλλά και την ώρα που δεν ήτανε μέσα κανένας άλλος, παρεκτός από μένα. Διάβαζα τ’ αρχαία τροπάρια και βρισκόμουνα σε μια κατάσταση που δε μπορώ να την μεταδώσω σε άλλον.
Προπάντων ο ιαμβικός κανόνας «Έσωσε λαόν», μ’ έκανε να θαρρώ πως βρίσκουμαι στις πρώτες μέρες της δημιουργίας, όπως ήτανε πρωτόγονη η φύση που μ’ έζωνε, ο θεόρατος βράχος που κρεμότανε απάνω από την μικρή Εκκλησιά, η θάλασσα, τ’ άγρια δέντρα και τα χορτάρια, οι καθαρές πέτρες, τα ρημονήσια που φαινόντανε πέρα στο πέλαγο, ο παγωμένος βοριάς που φυσούσε κι έκανε να φαίνουνται όλα κατακάθαρα, τ’ αρνιά που βελάζανε, οι τσομπάνηδες ντυμένοι με προβιές, τ’ άστρα που λάμπανε σαν παγωμένες δροσοσταλίδες τη νύχτα.
Όλα τα ‘βλεπα μέσα από τους χριστουγεννιάτικους ύμνους, μέσα από τα ιαμβικά εκείνα αποκαλυπτικά λόγια σαν και τούτα:
«Άγων άπαντος προς σέλας ζωηφόρον, Θεός πεφηκώς εκ πυλών ανηλίων …»
«Ήκεις πλανήτην προς νομήν επιστρέφων την ανθοποιόν εξ ερημαίων λόφων …»
Αυτοί οι «ερημαίοι λόφοι», σαν το βουνό που ζούσα απάνω του, τι μυστικόν αντίλαλο είχανε μέσα στην ψυχή μου. Το πάρα κάτω τροπάρι θαρρεί κανείς πως γράφτηκε για την σημερινή κατάσταση:
«Την αγριωπόν, ακρατώς γαυρουμένην, άσεμνα βακχεύουσαν εξοιστρουμένου κόσμου καθείλες πανσθενώς αμαρτίαν, ους είλκυσε πριν, σήμερον των αρκύων σώζεις δε, σαρκωθείς εκών, ευεργέτα».
«Την αγριωπή αμαρτία του αφηνιασμένου κόσμου, που ήτανε γεμάτη περηφάνεια και τρελαμένη από τον οίστρο της ακολασίας, την εγκρέμισες ολότελα. Και κείνους που τράβηξε πριν (η αμαρτία), τους σώζεις σήμερα από τις παγίδες της, παίρνοντας σάρκα, ώ ευεργέτη»
Αλίμονο! Ο Χριστός κατήργησε την προπατορική αμαρτία, που είχε κάνει τον κόσμο άγριο και τρελόν από τη σαρκική ακολασία, ανοίγοντας τη θύρα της λύτρωσης σε όσους θέλουνε να σωθούνε. Μα για κείνους που δεν ακούνε τα λόγια του και δε νοιάζουνται για τη σωτηρία της ψυχής τους, η θύρα αυτή της ευσπλαχνίας είναι και απομένει κλειστή στον αιώνα.
Σήμερα ο κόσμος είναι πάλι «εξοιστρημένος» και βουτηγμένος μέσα στην «αγριωπόν, ακρατώς γαυρουμένην και άσεμνα βακχεύουσαν αμαρτίαν», όπως ήτανε τον καιρό που γεννήθηκε ο Κύριος και Λυτρωτής μας κι ακόμα περισσότερο.
Γι’ αυτό είναι καλότυχοι όσοι έχουνε μέσα στην καρδιά τους τον Χριστό. Καλότυχοι όσοι κόψανε κάθε ελπίδα από τούτον τον «αγριωπόν» και κατάμαυρον κόσμο και πήγανε κοντά στο Χριστό, που κείτεται στη Φάτνη, μαζί με το αθώο το βόδι και το ήμερο το γαϊδουράκι. Σ’ αυτούς τους λίγους και καταφρονεμένους δόθηκε η Βασιλεία.
~ Από το βιβλίο του Φώτη Κόντογλου «Το Αϊβαλί η πατρίδα μου», ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
