Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
Πότε θα κάνει ξαστεριά τραγουδούσαν τη δεκαετία του ’70, αφιερώνοντας το τραγούδι στην πολιτική σκηνή της περιόδου που έμελλε να επηρεάσει και την δική μας. Τη δεκαετία του ’70, λοιπόν, δεν φαντάζονταν τι επρόκειτο να έρθει στην Ελλάδα. Εκείνη η πολιτική κατάσταση έμοιαζε για τον λαό η δυσκολότερη, η πιο περίεργη και η πιο δυσκολονόητη εποχή. Τα μεγάλα κατορθώματα, η ευημερία, η οικονομική άνθιση, η ανάπτυξη της βιομηχανίας, αμαυρωνόταν από τους εξωτερικούς δακτύλους που δριμύτατα και μεθοδικά εισχωρούσαν στον ελληνικό μας πολιτισμό κλονίζοντας την ελευθερία.
Όμως, ο Θεός ήθελε, θέλει και θα θέλει την ελευθερία, την ελεύθερη βούληση εις πείσμα όλων όσων θέλουν τον Έλληνα σκλάβο δικό τους και των παθών του. Οι προθέσεις των έξω φαίνονταν να ήταν καλές, από ότι εν τέλει σήμερα βλέπουμε όχι απλά δεν ήταν καλές αλλά ήταν θανατηφόρες, καθιστώντας μας εδώ και δεκαετίες στον αναπνευστήρα, όπως έλεγε ο Άγιος Παΐσιος. Όμως εδώ έρχεται το ερώτημα, ως πότε;
Οι τότε Έλληνες, οι γονείς, οι παππούδες ή οι προπαππούδες έζησαν το κακό προάγγελο της παγκοσμιοποίησης και με άγνοια παραδόθηκαν σιγά σιγά στα μάγια της Βαβυλώνας – Αμερικής.
Η μόδα, η σεξουαλική απελευθέρωση, τα κόμματα, η αριστερά και ο φιλελευθερισμός στο απόγειό τους, λαοπλάνοι πολιτικοί, καλλιτέχνες με επιρροή, λαουτζίκος στην μέση, φοιτητές και νέοι όργανο της Ευρώπης, συντέλεσαν το σήμερα πολιτικό πεδίο – την πολιτική σκηνή. Όπου όλο και πιο “ταλαντούχοι” θεατρίνοι έχουν περάσει στην πολιτική, στην βουλή και στο κράτος με το θεατρικό σανίδι και ανταγωνίζονται για το ποιος θα κερδίσει τον τίτλο του μεγαλύτερου θεατρίνου και ποια ερμηνεία θα μείνει στην ιστορία.
Η ίδια κατάσταση και σήμερα, το ίδιο μας εκφράζει το τραγούδι πότε θα κάνει ξαστεριά. Το πότε, λοιπόν, θα απαλλαχτούμε από την ανομία, από διαφθορά και την σαπίλα της κοινωνίας. Αυτό το πολιτικό γίγνεσθαι είναι που υπνωτίζει γενιές και γενιές και δεν αφήνει κανέναν και τίποτα να ανθίσει.
Όλοι αυτοί που τότε δεν μπορούσαν να ζήσουν τα τότε γενόμενα, τα τότε εγκλήματα, τις τότε δυσκολίες, τις τότε κοινωνικές αναταραχές, σήμερα, άραγε, στην χειρότερη όλων εποχή, τι θα έκαναν;
Μήπως ήρθε η ώρα να αλλάξει η Ελλάδα πολιτική σελίδα; Μήπως ήρθε η ώρα, το άδικο να αποχωρήσει και λάβει θέση το δίκιο με ότι αυτό συνεπάγεται;
Έλεγε για εκείνη την κατάσταση ο νομπελίστας ποιητής μας Γεώργιος Σεφέρης: «Όπου και αν πάω η Ελλάδα με πληγώνει». Τώρα άραγε τι θα έλεγε; Θα συμφωνούσε σίγουρα ότι Ελλάδα πλέον δεν μας πληγώνει, αλλά εμείς οι ίδιοι πληγώνουμε εμάς και την Πατρίδα μας, ανεχόμενοι τα δεσμά της σύγχρονης δουλείας.
Ως Ε.Ο.Ν., ως νέοι Έλληνες, φοιτητές, μαθητές, ως η νέα γενιά, έχουμε χρέος να παλέψουμε για το δίκιο, να παλέψουμε για την Πατρίδα μας, για τους προγόνους και τους απογόνους μας.
Αξίζει σε όλους μας μια χώρα Δικαιοσύνης, μια χώρα γεμάτη Χριστό και Ελλάδα…
Γερά στα χνάρια των Ηρώων και των Αγίων, για μια Ελλάδα όπως της αξίζει. Ορθόδοξη και Ελληνική…
