Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
«Χαῖρε τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις!» θα ξανά ακούσουμε σήμερα για τελευταία φορά φέτος στις εκκλησιές μας. Παρασκευή του Ακαθίστου Ύμνου, η πέμπτη Παρασκευή της μεγάλης Τεσσαρακοστής είναι αφιερωμένη στο θαύμα της Παναγίας των Βλαχερνών κατά την πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από Αβάρους και Πέρσες το 626 μ.Χ. επί αυτοκράτορος Ηρακλείου. Πόσο σπουδαίος αυτός ο χαιρετισμός «χαῖρε τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις!». Σ’ αυτό το στίχο αντιλαμβανόμαστε τον καθοριστικό ρόλο της Παναγίας μας στην σωτηρία μας.
Ως εκπρόσωπος των γυναικών όλων των αιώνων, ως η μόνη Άχραντος, Αϊπάρθενος, Αμόλυντη και Άσπιλη, η μόνη γυναίκα που κράτησε την Παρθενία τόσο του σώματος αλλά και τόσο της ψυχής, γι’ αυτό και πάντα στα πάνσεπτα εικονίσματα της απεικονίζεται με τρεις αστέρες ως Ἀστήρ ἐμφαῖνον τὸν ἥλιον. Τρία τα αστέρια συμβολίζουν την παρθενία της: πριν την εκ πνεύματος Σύλληψη του Κυρίου μας Ημών Ιησού Χριστού, την παρθενία της κατά της διάρκεια της Κυοφορίας και την παρθενία Της μετά την γέννηση του Κυρίου, δηλαδή την αιώνια παρθενία της. Και ως εκπρόσωπος των γυναικών επιλέχθηκε από τον Θεό ως εκείνη που θα διαθέσει το σώμα και την κοιλιά της επί 9 μήνες, για να ενανθρωπιστεί ο ίδιος Θεός και να μάς σώσει. Είναι εκείνη που αρχικώς δέχθηκε με τον Ευαγγελισμό να κυοφορήσει τον Θεό της, έπειτα να τον γεννήσει, να τον μεγαλώσει ως υιό της και στο τέλος να τον δει να πεθαίνει στο Σταυρό για τα παιδιά του – για τα παιδιά της.
Μακάρι να μπορούσαμε να κατανοήσουμε την ψυχική δύναμη που χρειάστηκε η Παναγία μας, όταν έβλεπε στον Σταυρό όχι μόνο τον υιό της αλλά και τον Θεό της. Ας σκεφτούμε πόσο μάς θλίβει, όταν μαθαίνουμε πως μια μάνα έχασε το παιδί της και πόσο σκληρό είναι. Και τότε ίσως καταλάβουμε τι τράβηξε η Υπεραγία Θεοτόκος, η Μάνα μας που είδε τα βασανιστήρια του υιού και Θεού της. Και όμως, μίσος δεν άγγιξε την γλυκύτατη καρδιά της, αγάπησε τα παιδιά του παιδιού της άπειρα. Τα αγαπάει, αγωνίζεται να τα δει και να τα αγκαλιάσει στον Παράδεισο. Μεσιτεύει και παρακαλεί τον Υιό της να τα σώσει, να τα λυπηθεί. Η Παναγία είναι η πιο μεγάλη παρηγοριά, το πιο μεγάλο δώρο του Θεού στον άνθρωπο.
Για την Ελλάδα μας δεν είναι απλά η μάνα της, είναι η Βασίλισσα της, η σωτηρία της. Γι’ αυτό στην πιο δύσκολη ως τότε στιγμή της βυζαντινής μας αυτοκρατορίας που η Πόλη ήταν ανυπεράσπιστη, χωρίς τον βασιλιά της και και τον στρατό της, ο λαός προσέτρεξε στην πολιούχο της Πόλης του, γιατί κανείς άλλος δεν θα μπορούσε να είναι προστάτης της Βασιλεύουσας πέρα από τη Βασίλισσα. Ο πατριάρχης Σέργιος γύριζε κάθε σπιθαμή των τειχών με την εικόνα της Παναγίας της Βλαχέρνας, αγίαζε τα τείχη και οι πιστοί στους ναούς Την παρακαλούσαν να κάνει το θαύμα της. Και, Ω του θαύματος, την νύχτα της 7ης Αυγούστου ανεμοστρόβιλος σάρωσε το στρατό των εχθρών με αποτέλεσμα η Πόλη να ξεπεράσει πανηγυρικά τον φοβερό κίνδυνο.
Οκτώ Αυγούστου τελέστηκε πανηγυρική θεία λειτουργία με τον Ακάθιστο Ύμνο που γράφτηκε μέσα σε μια νύχτα, την Ακολουθία στόλισε ο υπέροχος ύμνος Τῇ Ὑπερμάχῳ, ο οποίος, όπως λέει η κορυφαία βυζαντινολόγος Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ, θα έπρεπε να ήταν εθνικός μας ύμνος. Γιατί Ελλάδα και θαύματα της Παναγίας είναι έννοιες ταυτόσημες. Η Ελλάδα είναι Ελλάδα επειδή είναι ορθόδοξη, επειδή ο ελληνικός λαός από το Βυζάντιο ως το ’21 και από το ’40 έως την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο προστρέχει σε μια και μόνο μια, την Υπέρμαχο Στρατηγό του Γένους, την ΜΑΝΑ Παναγία!
Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε !
Ευλογημένη Ραφαηλία είναι Πνευματικές Οάσις τα Άρθρα σου.
Το Άγιο Πνεύμα ευφραίνει την καρδιά μας μέσα από τα άρθρα σου.
Χαῖρε τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις!
Πήρε η Παναγία μας τα πικρά δάκρυα της Εύας και τα μετέτρεψε σε δάκρυα χαράς και ευγνωμοσύνης.
Πόση χαρά μας δίνεις και εσύ ευλογημένη Ραφαηλία με αυτού του περιεχομένου των Άρθρων σου.
Γιατί Ελλάδα και θαύματα της Παναγίας είναι έννοιες ταυτόσημες.
Η Ελλάδα είναι Ελλάδα επειδή είναι Ορθόδοξη..
Η Υπέρμαχος Στρατηγός του Γένους μας, η ΜΑΝΑ μας Παναγία!
Χαῖρε Νύμφη Ἀνύμφευτε !
Μου δίνεις αφορμή με το υπέροχο Άρθρο σου να πω δύο λόγια για την πονεμένη Ρωμηοσύνη.
Η Κωνσταντινούπολη ήτανε η κιβωτός της Ορθοδοξίας, δηλαδή της αληθινής Πίστης του Χριστού, κι οι στρατιώτες που την φυλάγανε ήτανε «θεηγόροι οπλίται παράταξεως Κυρίου».
Πολλοί βασιλιάδες της θεολογούσανε και συνθέτανε ύμνους και τροπάρια, και κάμποσοι απ’ αυτούς καλογερέψανε, και πεθάνανε εν μετανοία στα Μοναστήρια.
Η Ρωμηοσύνη βγήκε από το Βυζάντιο ή, για να πούμε καλύτερα, το Βυζάντιο στάθηκε η ίδια η Ρωμηοσύνη.
Ακόμα από τον καιρό του Φωκά φανερώνουνται καθαρά τα χαρακτηριστικά της, και στα χρόνια των Παλαιολόγων, που ψυχομαχά το βασίλειο, αντρειώνεται η βασανισμένη Ρωμηοσύνη, η καινούργια Ελλάδα.
Μεγάλωσε μέσα στην αγωνία η χριστιανική Ελλάδα, γιατί ο πόνος είναι η καινούργια σφραγίδα του Χριστού.
Η Ρωμηοσύνη είναι η πονεμένη Ελλάδα.
Η αρχαία Ελλάδα μπορεί να ‘τανε δοξασμένη κι αντρειωμένη, αλλά η καινούργια, η Χριστιανική, είναι πιο βαθειά, επειδής ο πόνος είναι ένα πράγμα πιο βαθύ κι από τη δόξα κι από τη χαρά κι από κάθε τί.
Ο Νεογραικίλος είναι συνεχιστής της παράδοσης των Γραικύλων πριν την Άλωση, οι οποίοι μας κήρυτταν την ανάγκη της φράγκευσης του πνεύματος, για να σωθούμε από την δουλεία του σώματος.
Με άλλα λόγια ο Γραικύλος φοβάται και άρα ούτε είναι ούτε μπορεί να είναι Ρωμηός, εφ’ όσον φοβάται την πνευματική ανεξαρτησία και ελευθερία.
Θέλει ελευθερία του σώματος μόνο.
Ο Ρωμηός έχει ηγετικά αισθήματα από την Ρωμηοσύνη του.
Ο Γραικύλος τον ηγέτη κάμνει μόνο μέσα στην Ελλαδίτσα του, αφού τα ηγετικά του αισθήματα και την πολιτική του δύναμη αντλεί από πηγή έξω της Ρωμηοσύνης και εκτός της Ελλαδίτσας του.
Ο Ρωμηός είναι από την Ρωμηοσύνη του αετός. Οι Ρωμηοί είναι μεταξύ τους αετοί και προς τους ξένους αετοί.
Ο Γραικύλος κάμνει το λιοντάρι στους Ρωμηούς με την βοήθεια των ξένων, αλλά είναι φρόνιμο ποντικάκι στους ξένους.
Δεν ενδιαφέρει τον Ρωμηό τι λένε οι ξένοι γι’ αυτόν, γιατί τα κριτήρια του είναι ρωμαίικα.
Ο χρυσός αετός είναι η Ρωμηοσύνη των ρωμαίικων τραγουδιών και η καρδιά του αετού είναι ο χρυσός Σταυρός.
Και όπως λέει και η ευλογημένη Ραφαηλία:
Ο Ακάθιστος Ύμνος ως Εθνικός Ύμνος.