Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης
Σε μια δέηση του Κολοκοτρώνη στην Παναγία, σε μια Eυλογία του Παλαιών Πατρών Γερμανού, σε ένα «Eυλογητός ο Θεός» της Μπουμπουλίνας, στα ιερά γράμματα που φύτρωνε ο σπόρος του Γένους, στις νηστείες, στους σταυρούς, στα αναθήματα, στα καπνισμένα εικονίσματα, στις προσευχές που ειπώθηκαν μέσα στη κοσμοχαλασιά της μάχης, σε όλα αυτά τα τόσο ταπεινά και τόσο σπουδαία, μας έγνεψε ο Θεός να πάρουμε πίσω τη λευτεριά μας.
Τετρακόσια χρόνια στα κάτεργα της Τουρκιάς δεν μπόρεσαν να σβήσουν την αδούλωτη φλόγα στην καρδιά του κάθε ελληνόψυχου. «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο Υιός του Ανθρώπου», είναι σαν να είπε για δεύτερη φορά ο Χριστός για την ευλογημένη Επανάσταση του 1821. Για τέσσερεις αιώνες κρύφτηκε ο ρωμαίικος ήλιος από την καταχνιά των απίστων. Όμως ο ήλιος δεν αποσύρεται από τη θέση του, όσο και να τον σκεπάσεις με τα νέφη του σκότους. Ήταν πάντα εκεί, θέρμαινε τις καρδιές των Ελλήνων με ιερό ζήλο. Ζέσταινε παρηγορητικά τις μάνες των ηρώων. Φούντωνε τον πόθο για το μεγάλο έπος. Έψηνε τους απλούς χωριάτες να γίνουν ατρόμητοι πολεμιστές.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια που πρέπει να μαρτυρούμε παντού, όσο ότι η επανάσταση του ’21 ήταν έργο Θεού και ζήτημα πίστης. Να αποκρούετε πάντα τις ανοησίες που επιστρατεύονται για να υποβιβάζουν τον αγώνα. Είναι η προσπάθεια του βέβηλου να μηδενίσει ένα θαύμα, για να το κλέψει από τις συνειδήσεις.
Καθυπότασσαν το σώμα τους με νηστείες οι ήρωες του ’21, αν και είχαν όλα τα δίκια να καταλύσουν για τις ανάγκες του πολέμου. Οι περιηγητές εντυπωσιάζονταν από την επιμονή των ηρώων να τηρούν την πρέπουσα αποχή από αρτύσιμα. Μάρτυρες που γίνονταν θυσία και για τον Θεό και για τον λεύτερο Έλληνα. Πολεμικοί πυρσοί αναμμένοι με κεκαθαρμένο πυρ.
Ο Κανάρης βρισκόταν σε λιτανεία στα Ψαρά, όταν ένιωσε να τον αρπάζει μια μυστηριώδης δύναμη που τον γέμισε με θάρρος. Αυτή η θεία ορμή της χάριτος, τον όπλισε με αφοβία για να κατορθώσει το εντελώς ακατόρθωτο. Να τινάξει στον αέρα την Τουρκική ναυαρχίδα στη Χίο και να γίνει ο φόβος και τρόμος των θαλασσών.
«Ορκίζομαι να νικήσω τους εχθρούς της θρησκείας μου, ή ν’ αποθάνω ως μάρτυς δια τον Ιησούν Χριστόν…», έγραφε ο ιερός όρκος των Ιερολοχιτών. Πόσο πιο σαφές να γίνει ότι ο αγώνας για τη λευτεριά ήταν πρώτα απ’ όλα πνευματικός; Και πόσο πιο ξεκάθαρο να γίνει ότι κάθε λευτέρωμα από δεσμά προϋποθέτει την παράδοση στον Ιησού Χριστό;
Ο Μακρυγιάννης αποκαλούσε τον Θεό, «έφορο της Ελλάδος». Δηλαδή προστάτη, ηγέτη και διοικητή. Κυβερνήτη των ελληνικών ψυχών, αλλά και κάθε ψυχής που Τον αναζητά. Ο Σπυρίδων Τρικούπης, ο πρώτος πρωθυπουργός του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, εξέφραζε λόγια για την Επανάσταση που θαρρείς και βγαίνουν από στόμα φωτισμένου ιεράρχη:
«…Αχ, διά τους οικτιρμούς του Θεού, ο οποίος είναι όλος αγάπη, διά το όνομα της Πατρίδος, η οποία είναι όλη αρετή, ας καθαρίσωμεν την ψυχήν μας, και εις αυτήν την ώραν του κινδύνου, από τον ρύπον της διχονοίας, ας θάψωμεν εις τον τάφον της λησμονησίας τα άγρια και ανόητα πάθη μας, ας πλύνωμεν τας μεμολυσμένας καρδίας εις το ιερόν λουτρόν της αγάπης, ο πατριωτισμός ας λαμπρύνη εις το εξής τον θολωμένον νουν μας, η ειλικρίνεια ας βασιλεύση εις την καρδίαν μας, η αγάπη κα η σύμπνοια ας προπορεύονται, ως νεφέλη πυρός, όλων των βουλών μας και όλων των έργων μας».
Πώς να μη λουστεί με Ευλογία ένας τέτοιος αγώνας; Πώς να μη μας χαρίσει τη λευτεριά η Παναγία μας, σώζοντας μας ακόμα και απ’ τους σπαραγμούς που πήγαν να μας διαλύσουν; Παρά τα αιώνια εμφύλια πάθη μας, η Στρατηγός Παναγία υπολόγισε την πρωταρχική μετάνοια των Ελλήνων του ’21 και έφερε το ποθούμενο. Ήταν εκείνης ο ίσκιος ο ευλογημένος που σκέπαζε χούφτες Ελλήνων και τους έκανε να σαρώνουν στρατιές χιλιάδων.
Το σπαθί της Επανάστασης θα ήταν στομωμένο αν δεν είχε ακονιστεί στην πέτρα της πίστεως. Ήταν ανθρωπίνως αδύνατο να νικηθεί μια τέτοια αυτοκρατορία από εξαθλιωμένους σκλάβους. Ήταν ένα θαύμα που όμοιο του δεν έχει ξαναδεί η ιστορία. Και μόνο γι’ αυτό το θαύμα, θα έπρεπε το Έθνος μας κάθε μέρα να ανατέλλει και να δύει μπροστά στα πόδια της Παναγίας. Προσευχή μας να ζήσουμε και πάλι στην σκλαβιά των ημερών μας ένα τέτοιο θαύμα, που μόνο μετά από «απίθανες» μετάνοιες έρχεται.
Ζήτω η 25η Μαρτίου του 1821! Ζήτω το Έθνος! Να έχουμε την Ευλογία της Παναγίας μας.
Δυστυχώς σήμερα μας έχει φάει ο καθοπρεπισμός.
Φοβόμαστε μην τσαλακωθούμε.
Μας ενδιαφέρει τι θα πει ο κόσμος και όχι ο Θεός.
Φοβόμαστε μην μας πουν ακραίους, φασίστες, τραμπούκους και τόσα άλλα κοσμητικά επίθετα, και όλα αυτά τα κοσμητικά επίθετα ανήκουν σε αυτόν που τα εξιστομεί εις βάρος των άλλων.
Για να καλύψει το δικό του φασισμό και τραμπουκισμό αποκαλεί έτσι τους άλλους.
Είναι αυτό που λέει η παροιμία:
Είπε ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα.
Αδέρφια μου, οι Άγιοι Μάρτυρες αν δεν είχαν αγία τρέλα δεν θα φορούσαν σιδερένια παπούτσια με καρφιά, ούτε θα μπαίναν μέσα σε βαρέλια με πίσσα, ούτε θα δενόντουσαν πάνω σε τροχούς, ούτε θα ριχνόντουσαν μέσα στον ασβέστη.
Πρέπει να καίγεσαι από θείο έρωτα που να μην είναι ικανός να τον σβήσει κανένα Μαρτύριο.
Οι Ήρωες του 21 φλεγόντουσαν από την αγάπη του Χριστού και την αγάπη της Πατρίδας μας.
Αυτή η αγάπη υπερνικά κάθε εμπόδιο και είναι έτοιμη για κάθε θυσία.
Αυτό το διάστημα έγινε σάλος με αυτά τα βλάσφημα και καταραμένα σκουπίδια.
Όπως και με το σκουπίδι που παίζεται στο θέατρο.
Δόξα το Θεό υπήρχαν κάποιοι που αντέδρασαν.
Άλλοι ειρηνικά και άλλοι με παρρησία.
Δυστυχώς σε κάποια ιστολόγια που είναι και Ορθόδοξα βγήκαν κάποιοι να διαχωρίσουν τη θέση τους.
Ότι δεν ανήκαν στους ακραίους αλλά στους ειρηνικούς διαδηλωτές που διαμαρτυρήθηκαν για τη βλασφημία με το σκουπίδι στο θέατρο.
Το να θες να διαμαρτυρηθείς ειρηνικά δικαίωμά σου, και δεν θα σε κατηγορήσει κανένας.
Όμως εσύ μην κατηγοράς αυτούς που αντέδρασαν πιο δυναμικά χωρίς φυσικά να σηκώσουν χέρι σε κανέναν.
Γιατί και ο Χριστός μας, φραγγέλιο έφτιαξε και πάγκους αναποδωγύριζε.
Και εκείνοι δεν ήτανε βλάσφημοι αλλά πουλούσαν για να φάνε.
Ετούτοι είναι τρισκατάρατοι.
Δυστυχώς μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας.
Βγήκαν πολλοί (καθώς πρέπει) Χριστιανοί να καταδικάσουν τον Ιερομόναχο Χερουβείμ και να κρατήσουν αποστάσεις από αυτόν.
Ακούστε όμως αυτός τι είπε, και προπάντων κοιτάξτε πως κατάντησε το ράσο του.
Αυτό θα είναι παράσημο εν Ημέρα Κρίσεως.
https://youtu.be/R8OVoSmvLZ4?si=9-oYMtm_MFiyVDD9
Και όλοι εμείς οι καθώς πρέπει Χριστιανοί ήμασταν στην Εκκλησία.
Κάποιος άλλος όμως, μέρα νύχτα, μέχρι να αποφυλακιστεί, ήταν πάνω σε ένα τσιμεντένιο και παγωμένο (κρεβάτι).
https://youtu.be/_xPQ1HfGUD4?si=8m5xEpxJ-iQRxfzN
Πραγματικά λυπάμαι για τους Χριστιανούς που ζουν στην καλοπέραση και λιθοβολούν αυτούς που κλείνονται στα μπουντρούμια για την αγάπη του Χριστού μας.
Επειδή δεν έχει εμφανιστεί το σχόλιο που έγραψα.
Πρώτα ο Θεός όταν εμφανιστεί θα συνεχίσω..
Θα συνεχίσω τώρα με το δεύτερο σχόλιο.
Να κάνω όμως μία παρένθεση παίρνοντας αφορμή από τον τίτλο του Άρθρου:
Tο σπαθί της Επανάστασης ακονίστηκε στην πέτρα της Πίστεως
Επάνω σε αυτήν την πέτρα της Πίστεως, της Αληθινής Πίστεως , ακόνισε το σπαθί του και ο Φλογερός Προφήτης Ηλίας.
Ο Προφήτης Ηλίας αγωνίστηκε με ζήλο για την κάθαρση της λατρείας του Θεού, καταπολέμησε την ειδωλολατρία και προσπάθησε να εξυγιάνει τον ηθικό βίο του Ισραήλ και να στηρίξει την Πίστη στον Αληθινό Θεό.
Ο Προφήτης γνώριζε ότι είναι υπεύθυνος για τα δεινά της πατρίδα του ο βασιλιάς Αχαάβ, ο οποίος είχε εγκαταλείψει τον Κύριο και λάτρευε την χθόνια ειδωλολατρική θεότητα του Βάαλ, την λατρεία του οποίου είχε εισαγάγει η σύζυγος του Ιεζάβελ.
Η Ιεζάβελ είχε καταδιώξει και θανατώσει πολλούς από τους Προφήτες του Θεού, ενώ ελάχιστοι είχαν γλιτώσει από τη μανία της.
Ο Προφήτης Ηλίας μόνος στέκεται απέναντι στους 450 ψευδοπροφήτες του Βάαλ τους οποίους και προκαλεί σε αναμέτρηση μεταξύ του θεού τους και του Θεού του Ισραήλ.
Όποιος θεός έστελνε φωτιά και έκαιγε το ολοκαύτωμα, αυτός θα ήταν ο ένας και μόνος Αληθινός Θεός.
Στην Παλαιά Διαθήκη στο Βιβλίο Δευτερονόμιο, μας ομιλεί για την οργή του Θεού εις τους απηθούντας.
Ονομάζεται Δευτερονόμιο γιατί είναι ο Δεύτερος Νομός.
Όταν δηλαδή καταπατάει κάποιος τον Πρώτο Νόμο του Θεού, τότε έρχεται ο Δεύτερος Νομό που είναι η οργή και η δίκαιη τιμωρία του Θεού.
Δευτ. 29,23 καὶ ἐροῦσι πάντα τὰ ἔθνη· διατὶ ἐποίησε Κύριος οὕτω τῇ γῇ ταύτῃ; τίς ὁ θυμὸς τῆς ὀργῆς ὁ μέγας οὗτος;
όλοι αυτοί και όλα τα έθνη θα ερωτήσουν·
Διατί εξαπέστειλεν ο Κυριος τας τρομεράς καταστροφάς εναντίον αυτής της χώρας;
Εις τι οφείλεται η μεγάλη αυτού αγανάκτησις και οργή;
Και αυτό αναφέρεται στο Ισραήλ.
Η πράξη αυτή του Προφήτη Ηλία παρ’ ότι φαίνεται σκληρή, είναι δίκαιη, σύμφωνη προς τον Νόμο, καθώς και μετά το θαύμα αυτοί παρέμεναν αμετανόητοι και έτοιμοι να παρασύρουν και πάλι τον λαό στη πλάνη.
Οι ψευδοπροφήτες αυτοί είχαν παραβεί την πρώτη εντολή του Νόμου.
Εκτός αυτού, ήταν οι ηθικοί αυτουργοί της κατάπτωσης του Ισραήλ.
Επομένως είχαν αμαρτήσει ενώπιον του Θεού και σύμφωνα προς τον Νόμο της Παλαιάς Διαθήκης ήταν άξιοι θανάτου.
Αδέρφια μου και εμείς σήμερα άξιοι θανάτου είμαστε.
Εγκαταλείψαμε τον Αληθινό Θεό και προσκυνάμε τον Βάαλ που δεν είναι άλλος από τον σατανά.
Ότι νόμους τους υπαγορεύει ο σατανάς αυτούς και ψηφίζουν.
Πιόνια του αντιχρίστου, ψηφίζουν ότι πιο κατάπτυστο και σιχαμερό υπάρχει.
Μόνο Ορθόδοξο κράτος δεν είμαστε.
Η οργή του Θεού είναι πάνω από τα κεφάλιυ μας.
Αυτά που έπαθε ο Ισραήλ τα ίδια και πολύ χειρότερα θα πάθουμε.
Δόξα το Θεό που υπάρχουν οι λίγοι που αγωνίζονται με αυτοθυσία και κρατούν ακόμα την οργή του Θεού.
Κλείνει η παρένθεση και θα συνεχίσω..
Θα συνεχίσω όπως αναφέρθηκα πιο πάνω για τον Ιερομόναχο Χερουβείμ.
Είμαι με το νέο ημερολόγιο όπως και ο Πνευματικός μου.
Όμως αυτό δεν με εμποδίζει σε τίποτα να συμπαραστέκομαι στα Αδέρφια μας με το παλαιό ημερολόγιο.
Δυστυχώς υπάρχουν αλληλοκατηγορίες ακόμα και μεταξύ τους.
Τον Ιερομόναχο Χερουβείμ τον συλλάβανε ως τρομοκράτη.
Γιατί έκανε ένα Μέγα σφάλμα.
Αντί να κρατάει στα χέρια του μολότοφ, ρόπαλα ή σπασμένα μάρμαρα.
Αυτός κρατούσε μία Εικόνα του Ιησού Χριστού.
Mέγα κακούργημα, τιμωρία προς παραδειγματισμό και σοφροσύνη των υπολοίπων που έχουν τέτοια μυαλά αρρωστημένα.
Εδώ θα μου πείτε στο μπουντρούμι κλείσανε τον απελευθερωτή μας, Στρατάρχη Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, μόλις οι ψείρες ανέβηκαν στην εξουσία.
Αλλά μόλις είδαν ότι ήταν έτοιμη να πνιγεί η Επανάσταση στο αίμα και όχι μόνο θα έχαναν την εξουσία τους αλλά και τα κεφάλια τους από τα σιχάματα του Μωάμεθ μόνο τότε θυμήθηκαν τον Στρατάρχη μας.
Εδώ φαίνεται και το Μεγαλείο ψυχής του Άνδρος.
Αντί να πάρει εκδίκηση για όλα όσα του είχαν κάνει.
Έδωσε τόπο στην οργή για την σωτηρία της Πατρίδος.
Εδώ συγχώρεσε τον φονιά του αδερφού του.
Ναι Αδέρφια μου, αυτοί είναι οι Ήρωες του 21.
Και δεν θα κλείσουν σήμερα στην φυλακή τον Ιερομόναχο Χερουβείμ;
Οι αληθινοί Χριστιανοί Ορθόδοξοι είναι εκείνοι που φέρουν την ειρήνη του Χριστού.
Η ειρήνη όμως του Χριστού δεν γίνεται αποδεκτή στον κόσμο.
Γι αυτό και ο Ίδιος είπε «ουκ ήλθον βαλείν ειρήνη αλλά μάχαιραν» .
Πώς να αντέξουν τα πειθήνια όργανα του διαβόλου τους Ομολογητές.
Γι αυτό και θα στραφούν ενάντια στους Αγίους, τους Μακάριους.
Η παρουσία των Αγίων στον κόσμο για το Όνομά και την μαρτυρία του Ιησού Χριστού θα είναι κόλαση και κρίση για αυτούς και το αφεντικό τους πού είναι ο διάβολος.
Η Εκκλησία είναι Εκκλησία Μαρτύρων, σταυρική Εκκλησία.
Όσοι θέλουν να μαρτυρήσουν για τον Χριστό και την δικαιοσύνη , το θέλημα Του, θα βριστούν , θα διωχτούν, θα συκοφαντηθούν, θα κακοπαθήσουν, θα οδηγηθούν ακόμα και στον θάνατο και έτσι θα ομοιάσουν στους Προφήτες και τους Αγίους που διώχτηκαν και μαρτύρησαν για το όνομα του Χριστού , ανά τους αιώνες ως την σήμερον.
Σήμερα που μιλάμε, αυτήν την ώρα σφαγιάζονται τα Αδέρφια μας στην Συρία.
Και εμείς φοβόμαστε να ομολογήσουμε Χριστό και Ελλάδα.
Μακαρίζει ο Ίδιος ο Κύριος μας τους διωγμένους, αυτούς που θα ζήσουν μια ζωή περιφρόνησης και πίεσης για τον κόσμο της αμαρτίας.
Αυτούς που θα κατηγορηθούν άδικα για το Όνομά Του.
Εκείνους πού θα αντιμετωπίσουν κάθε ψευδή κατηγορία όχι για έγκλημα απάνθρωπο, αλλά για το όνομα : Χριστιανός.
Και ο Ιερομόναχος Χερουβείμ έχει φορτωθεί επάνω του, τον μισό ποινικό κώδικα γιατί τόλμησε στην αγκαλιά του να έχει την Εικόνα του Ιησού Χριστού μας.
Ας μην ξεχνάμε πάντοτε να έχουμε στο στόμα μας και την Ευχούλα:
Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό.
Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς.
Και θα κλείσω με αυτό που μας λέει στο τέλος ο αγαπητός Ελευθέριος:
Προσευχή μας να ζήσουμε και πάλι στην σκλαβιά των ημερών μας ένα τέτοιο θαύμα, που μόνο μετά από «απίθανες» μετάνοιες έρχεται.
Ζήτω η 25η Μαρτίου του 1821!
Ζήτω το Έθνος!
Να έχουμε την Ευλογία της Παναγίας μας. Αμήν.