Γράφει η Ραφαηλία Μπατζή, μέλος της Ε.Ο.Ν. Χαλκιδικής
18 Δεκεμβρίου 1803 η ημέρα (με το παλαιό ημερολόγιο) που οι γυναίκες του Σουλίου αποφασίζουν να πέσουν από τον Ζάλογγο, προκειμένου να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων. Στα τόσα χρόνια της τουρκοκρατίας ήταν γνωστό τι θα πάθαιναν αν έπεφταν στα χέρια των Τούρκων. Στην καλύτερη περίπτωση θα τις σκότωναν, όμως αυτό ήταν απίθανο. Οι Αγαρηνοί δεν αρκούνταν απλώς στο να αφαιρέσουν μια ζωή, αλλά ήθελαν και να την εξευτελίσουν. Βιασμοί, βασανιστήρια, σκλαβοπάζαρα και φυσικά το χειρότερο αρπαγή των μικρότερων παιδιών, παιδομάζωμα για γενίτσαρους και χανούμισσες.
Για αυτό η λύση ήταν μια: αυτοκτονία. Όχι γιατί δεν αγαπούσαν την ζωή τους, αλλά γιατί αγαπούσαν πιότερο από την ζωή, την τιμή τους, σε σώμα και ψυχή. Γιατί δεν ήταν διατεθειμένοι να προδώσουν όχι μόνο την πατρίδα αλλά και την πίστη. Δεν μπορούσαν να διανοηθούν πως θα αλλαξοπιστούσαν, προδίδοντας τον Χριστό. Όπως λέει και το τραγούδι αφιέρωμα στην γενναία αυτή πράξη τους: “Στη στεριά δεν ζεί το ψάρι, ουδ’ άνθος στην αμμουδιά, και οι Σουλιώτισσες δεν ζούνε δίχως την ελευθεριά, Σαν να παν σε πανηγύρι, μ’ ανθισμένη Πασχαλιά , μες τον Άδη κατεβαίνουν με τραγούδια με χαρά”.
Όπως σώζει η αθάνατη ελληνική παράδοση, και όπως ο θρύλος λέει, κατά άλλους ψέματα, και για κατά άλλους αλήθεια, χόρεψαν και τραγούδησαν τον στέρνο χορό που θα τους μετέφερνε στον αιώνιο χορό, στη αιώνια λευτεριά, στην Άνω Ιερουσαλήμ, με χαρά και αγαλλίαση γιατί έφευγαν ηρωικά, λεβέντικα, με τη τιμή ατσαλάκωτη και την πίστη σε χρυσό βάραθρο εντός της καρδιάς τους.
Έπεσαν λοιπόν, θυσιάζοντας τα νιάτα τους και τα νιάτα των παιδιών τους. Κάποιοι λένε, “μα η Εκκλησία δεν δέχεται την αυτοκτονία, αυτό γιατί το επικροτεί”; Μα αυτό δεν είναι αυτοκτονία, αυτό είναι θυσία. Δεν σπατάλησαν την ζωή τους , την χάρισαν, για την περηφάνια, για την Ρωμιοσύνη, για το δίκιο, για τον Θεό. Δεν ήταν αμαρτία, ήταν ύψιστη απόδειξη της αφοσίωσης τους στα γλυκύτερα ιδανικά, την Πίστη και την Πατρίδα, την Ορθοδοξία και την Ελλάδα.
Δεκέμβριος ο μήνας του Σουλίου, του τόπου που δεν δίστασε να τα βάλει κατά του ξακουστού Αλή Πασά από το Τεπελένι της Αλβανίας, του αντιδραστικού και αλαζόνα Πασά της Ηπείρου. Σήκωσαν ανάστημα, κράτησαν ηθική και τιμιότητα, πολέμησαν λιονταρίσια, και στα χρόνια της τουρκοκρατίας και της εθνικής παλιγγενεσίας.
Ο Σουλιώτης έγινε συνώνυμο της Λεβεντιάς, σύμβολο ηρωικότητας και μεγάλης πολεμικής πείρας. Πάρα τις συκοφαντίες περί της καταγωγής τους, πάρα τα λάθη – πάθη μεταξύ των μεγάλων φατριών, έμειναν ξακουστοί και αιώνιοι, σύμβολα της ιερής ανυποταξίας.
Αυτοί οι ανυπότακτοι Έλληνες αδέλφια, μας δείχνουν τον δρόμο, της αυτοθυσίας και της εθνικής περηφάνιας, μας προτρέπουν να σηκώσουμε κεφάλι και μην λυγίσουμε κάνοντας τα χατίρια στους ανθέλληνες που διψούν για τον χαμό μας. Οι Σουλιώτες και οι Σουλιώτισσες μας φωνάζουν να πάμε κόντρα στα άνομα σχέδια τους, κόντρα στον ραγιαδισμό που μας επιβάλλουν, κόντρα σε κάθε τι που μας απομακρύνει από τον Χριστό και την Ελλάδα.
Στα χνάρια τους λοιπόν αδέλφια, βαστάτε καλά τα ταμπούρια, το κάστρο της ψυχής μας δεν θα το πάρει κανείς. Και να θυμάστε δεν θα τους περάσει… ο Χριστός θα νικήσει!
Σε αυτό που γράφεις ευλογημένη Ραφαηλία:
Όχι γιατί δεν αγαπούσαν την ζωή τους, αλλά γιατί αγαπούσαν πιότερο από την ζωή, την τιμή τους, σε σώμα να ψυχή.
Θα αναφερθώ στο Συναξάρι μίας Αγίας όμως δυστυχώς δεν μπορώ να θυμηθώ το Όνομά της.
Όταν την έπιασε κάποιος με σκοπό να την βιάσει, τον παρακάλεσε ότι αν δεν την πειράξει θα του δώσει ένα μαγικό λάδι.
Αν αλοιφθεί με αυτό το λάδι στο σώμα του δεν θα θανατωθεί ούτε από εχθρικά βέλη ούτε και από τα σπαθιά.
Μόλις το άκουσε αυτός, γέλασε, σιγά μην υπάρχει τέτοιο λάδι.
Όμως το ξανασκέφτηκε και την ρώτησε: και που ξέρω ότι με λες αλήθεια και δεν με κοροϊδεύεις.
Και του απάντησε η Αγία: θα αλείψω με αυτό το λάδι τον λαιμό μου και εσύ θα με χτυπήσεις με όλη την δύναμη με το ξίφος σου και θα δεις δεν θα πάθω τίποτα.
Δέχτηκε αυτό που του είπε η Αγία και χτυπώντας την με όλη του την δύναμη την αποκεφάλισε.
Και έτσι η Αγία γλίτωσε την ατίμωση.
Όταν βρω το Όνομά της θα το γράψω σε κάποιο άλλο σχόλιο.
Και όσο για αυτό που γράφεις πιο κάτω ευλογημένη Ραφαηλία:
Ο Σουλιώτης έγινε συνώνυμο της Λεβεντιάς, σύμβολο ηρωικότητας και μεγάλης πολεμικής πείρας.
Όταν έχουν τέτοιες Μανάδες, τι άλλο θα μπορούσαν να ήταν;
Αυτές είναι οι Μάνες της Ελευθεριάς.
https://youtu.be/ybT7qB-IUW8?si=kCcNde6PXRfupHBs
Ο Χριστός ήρθε για να μας μάθει να μη φοβόμαστε κανέναν, και περισσότερο αυτόν τον θάνατο, που τον νίκησε ο Ίδιος με την Ανάσταση Του.