Της Μύρνας Νικολαΐδου
Προ ημερών οι ηγέτες οκτώ κρατών μελών της ΕΕ απηύθυναν σαφή προειδοποίηση, χαρακτηρίζοντας την Ρωσσία ως την σοβαροτέρα, άμεσο και μακροπρόθεσμο απειλή για την ευρωπαϊκή ασφάλεια. Την δήλωση συνυπέγραψαν οι ηγέτες της Σουηδίας, της Φινλανδίας, της Πολωνίας, της Εσθονίας, της Λεττονίας, της Λιθουανίας, της Ρουμανίας και της Βουλγαρίας. Μολονότι όλοι αντιλαμβανόμεθα την ανάγκη εγρηγόρσεως έναντι της Ρωσσίας, παραμένει ανεξήγητη η χαρακτηριστική αφωνία της ΕΕ για μια άλλη αναθεωρητική δύναμη, η οποία όχι μόνο απειλεί ένα κράτος μέλος με πόλεμο, αλλά έχει εισβάλει σε ένα άλλο. Πρόκειται φυσικά για την Τουρκία, η οποία όχι μόνο δεν αντιμετωπίζεται ως απειλή στα νότια σύνορα της ΕΕ, αλλά ορισμένα κράτη μέλη έχουν προχωρήσει σε διόλου ευκαταφρόνητες αμυντικές και εμπορικές συμφωνίες, ενώ η Γερμανία μάς ενημέρωσε προσφάτως ότι η Άγκυρα είναι ο πιο σημαντικός εταίρος της. Είναι η ίδια χώρα που επιμένει μετά μανίας στην αξιοποίηση των ρωσσικών περιουσιακών στοιχείων, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις που αυτό μπορεί να έχει για το σύνολο της Ενώσεως. Και η ίδια χώρα που έχει κάνει σημαία τον επανεξοπλισμό της, με πρόσχημα την «τεραστίων διαστάσεων» ρωσσική απειλή, χωρίς η Μόσχα πάντως να την έχει απειλήσει εμμέσως ή αμέσως. Αντιλαμβάνεσθε το παράδοξο.
Το πρόβλημα που τίθεται, εν προκειμένω, είναι το εξής: Πώς ο Ευρωπαίος πολίτης μπορεί να εμπιστευθεί μία Ένωση που αλληθωρίζει και λειτουργεί μονίμως με δύο μέτρα και δύο σταθμά; Και πώς μία τέτοια Ένωσις, που λειτουργεί χωρίς σταθερές αξίες, μπορεί να εμπνεύσει σεβασμό και αξιοπιστία; Και -το κυριώτερο-, επειδή έχει ανοίξει η συζήτησις για την κατάργηση της ομοφωνίας στη λήψη των ευρωπαϊκών αποφάσεων, άραγε πώς τα μικρότερα κράτη μέλη θα διασφαλίσουν ότι αυτή η ΕΕ θα μπορεί να προστατεύσει τα συμφέροντά τους; Πολλώ δε μάλλον, όταν απειλούνται από τρίτες χώρες, που έχουν δώσει πολλάκις δείγματα γραφής για τις προθέσεις τους. Κοντολογίς, τα κράτη μέλη θεωρούν ότι πρέπει να δημιουργήσουν ισχυρούς στρατούς για να αντιμετωπίσουν την Ρωσσία, αλλά ταυτοχρόνως κρίνουν απολύτως φυσιολογικό να εξοπλίζουν με Eurofighter και Meteor την Τουρκία, η οποία θέλει το μισό Αιγαίο και προωθεί την λύση των δύο κρατών στην Κύπρο. Πόσο αντιφατικές είναι αυτές οι ενέργειες; Και πραγματικά, ποιος μπορεί να πάρει στα σοβαρά τους Ευρωπαίους, όταν θεωρούν persona non grata τον Πούτιν, αλλά στενό συνεργάτη τους τον Ερντογάν; Τον Πρόεδρο μίας χώρας που, πέραν όλων των άλλων, εξακολουθεί να μη σέβεται το κράτος δικαίου, να δικάζει τους ηγέτες της αντιπολιτεύσεως και να φυλακίζει δημοσιογράφους που τολμούν να ασκήσουν κριτική. Μίας χώρας που η ίδια η Κομμισσιόν στην τελευταία έκθεσή της την επικρίνει για βήματα οπισθοδρομήσεως στην δημοκρατία και την Δικαιοσύνη. Φίλοι Ευρωπαίοι, μπορείτε να μας το εξηγήσετε αυτό;
*Το παρόν άρθρο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ» στις 21/12/2025.
