Γράφει η Τατιάνα Γκίκα, μέλος της Ε.Ο.Ν. Αθηνών
Έχετε αναρωτηθεί ποτέ πώς αντιμετώπιζαν οι άνθρωποι στο Βυζάντιο τη γέννηση ενός παιδιού;
Όπως είναι φυσικό, έφερνε χαρά στη βυζαντινή οικογένεια, ιδιαίτερα όταν επρόκειτο για αγόρι. Η γέννα, αν και αποτελεί, ένα απόλυτα φυσιολογικό φαινόμενο έκρυβε αρκετούς κινδύνους εκείνη την εποχή τόσο για τις γυναίκες όσο και για το παιδί. Ίσως για αυτό οι ετοιμόγεννες, λίγο πριν τη γέννα, εξομολογούνταν και μεταλάβαιναν. Οι γυναίκες γεννούσαν κυρίως στο σπίτι τους με τη βοήθεια κάποιας μαίας. Μόνο όταν παρουσιαζόταν επιπλοκές καλούσαν τον γιατρό, προκειμένου να επέμβει και να σωθεί η ζωή της μητέρας ή του παιδιού.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα θα μπορούσε να είναι η Αυτοκράτειρα Ευδοξία*. Υπήρξε σύζυγος του Βυζαντινού Αυτοκράτορα Αρκαδίου, ο οποίος βασίλεψε για 13 χρόνια (395–408 μ.Χ.) και είχαν μαζί 6 παιδιά. Δυστυχώς έχασε τη ζωή της όταν γεννούσε το 7ο.
Σε αυτό το σημείο επιτρέψτε μου ένα σχόλιο. Σκεφτείτε πόσες γενιές ανθρώπων με κίνδυνο της ζωής τους έφερναν στον κόσμο παιδιά, τα οποία με δυσκολίες μεγάλωναν. Και δεν δίστασαν να τα ενθαρρύνουν να αγωνίζονται θαρραλέα για Χριστό και Πατρίδα… κάτι που θα μπορούσε εύκολα να τους στοιχίσει μέχρι και τη ζωή. Παρ’ όλα αυτά, ενώ οι περισσότεροι κίνδυνοι έχουν αποφευχθεί στις μέρες μας, παρατηρείται μια αδιαφορία όσον αφορά την απόκτηση οικογένειας, το δημογραφικό και ό,τι αφορά την ορθή διαπαιδαγώγηση των παιδιών.
Φυσικό και επακόλουθο είναι, θα μου απαντούσατε, να συμβαίνει αυτό σε μια κοινωνία όπου ο καθένας λειτουργεί με γνώμονα τον ίδιο του τον εαυτό. Υπάρχει επίσης και η αντίληψη «εγώ θα σώσω τον κόσμο αν κάνω οικογένεια;». Η απάντηση σε αυτό, ίσως είναι όχι. Δεν θα τον σώσεις μόνος σου. Ο Θεός, που ξέρει τις ανάγκες του καθενός και τον τρόπο της Σωτηρίας μας, θα βρει έναν τρόπο. Εμείς αυτό που μπορούμε, θα το κάνουμε. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για την πίστη, τις αξίες και τα ιδανικά μας ακολουθώντας το παράδειγμα των προγόνων μας.
*Υ.Γ. Ένα ενδιαφέρον γεγονός:
Η Αυγούστα Ευδοξία ήταν εκείνη που προσπάθησε να επαναφέρει την αυτοκρατορική λατρεία. Αυτό έφερε την έντονη κριτική του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ο οποίος για την ανέγερση ανδριάντα της επί πορφυρού κίονος έξω από το ναό της Του Θεού Σοφίας στηλίτευσε την Ευδοξία με την περίφημη ρήση: «…πάλιν Ηρωδιάς μαίνεται, πάλιν ταράσσεται, πάλιν ορχείται, πάλιν την κεφαλήν Ιωάννου ζητεί λαβείν επί πίνακι…». Οργισμένη η Ευδοξία από τα λόγια του συγκάλεσε τοπική εκκλησιαστική Σύνοδο, η οποία καταδίκασε σε εξορία τον Πατριάρχη, στη Κουκουσό της Αρμενίας.
Πηγές:
http://www.exploringbyzantium.gr/EKBMM/Page?name=ypomeleti&lang=gr&id=7&sub=125&level=1
