Τὰ Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου~π. Ἀνανίας Κουστένης

Στὶς 21 Νοεμβρίου ἔχομε τὰ Εἰσόδια τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Ἀειπαρθένου Μαρίας. Καὶ τὰ Εἰσόδια αὐτά, ποὺ θὰ ἐξηγήσω στὴ συνέχεια τί εἶναι, ἀπετέλεσαν, ἀργότερα, τὴ χριστιανικὴ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου.

Oἱ δίκαιοι καὶ ἅγιοι γονεῖς Της, Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννα, δὲν εἶχαν παιδάκι. Ἡ Ἄννα ἦταν στεῖρα καὶ πέρασαν τὴ ζωή τους χωρὶς παιδί. Μεγάλη δοκιμασία. Καὶ γιὰ τοὺς Ἑβραίους διπλή, γιατὶ ὅλοι περίμεναν, ὅποιος ἔχει ἀπογόνους, μήπως ἀπ’ αὐτοὺς προέλθει ὁ Χριστός. Γι’ αὐτὸ σοῦ λέει, ἀφοῦ δὲν ἔδωσε παιδὶ σὲ μένα ὁ Κύριος, δὲν μὲ ἐγκρίνει. Δὲν μὲ ἐγκρίνει νὰ γίνω, κατὰ τὸ ἀνθρώπινο, κι ἐγὼ συγγενὴς τοῦ Χριστοῦ, νὰ γεννηθεῖ ἀπὸ τὸ σόϊ μου κι ἀπὸ τὸ δέντρο μου, ἀπὸ τὴ φάρα μου, ὁ Χριστός. Κι ἦταν μεγάλος πόνος. Σήμερα εἶναι μιὰ δοκιμασία καὶ δὲν πειράζει. Ὁ Κύριος τὴ δίνει, καὶ νά ’χεις παιδιὰ εἶναι δοκιμασία καὶ νὰ μὴν ἔχεις εἶναι δοκιμασία. Τί κάνεις; Κάνεις ὑπομονή, σκύβεις τὸ κεφαλάκι σου στὸν Χριστὸ καὶ λέμε αὐτὸ ποὺ λέει ἡ Ἐκκλησία μας: «Σοί, Κύριε». «Σὲ Σένα, Κύριε». Κι ὁ Κύριος κανονίζει. Κι ἅμα ἀφεθοῦμε ἐκεῖ μὲ ἐμπιστοσύνη στὸν Κύριο, φεύγουν ὅλα. Γιατὶ εἶναι πειρασμός, πιά. Μᾶς τὰ ἐμπιστεύεται ὁ Θεὸς καὶ τὰ παιδιά, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀτεκνία. Μᾶς ἐμπιστεύεται κάτι, γιὰ νὰ δεῖ τί θὰ κάνουμε.

Mιὰ φορά, ὁ προφήτης Δαυίδ, ἐδέχθη ἕναν ἀξιωματικό, —ἦταν βασιλιᾶς, ὅπως ξέρετε, καὶ προφήτης— ποὺ τοῦ εἶπε, «Βασιλιᾶ μου, ὁ τάδε ἀξιωματικὸς σᾶς βρίζει». Καὶ τί τοῦ ’πε ὁ Δαυίδ; Δὲν τοῦ ’πε, «Ἔλα ’δῶ, τί εἶπε;» κλπ. Ὄχι τέτοια. Ὄχι τέτοια ὁ Δαυίδ. Ἐμεῖς τὰ κάνουμε αὐτά. Τί τοῦ ’πε; Χμ. Τί τοῦ ’πε; «Καλὰ κάνει, παιδί μου, καὶ μὲ βρίζει». Κι ἐσᾶς, ἅμα ἔρχονται καὶ σᾶς λένε διάφοροι, καλὰ κάνουν. Πολὺ καλὰ κάνουν. «Γιατί καλὰ κάνει;», λέει, «ἀφοῦ σᾶς βρίζει». «Ὁ Θεὸς τὸν ἔβαλε, βρέ, νὰ μὲ βρίσει». «Γιατί;» «Γιὰ νὰ δεῖ ὁ Θεός, ἐγὼ ὁ Δαυίδ, ποὺ θεωροῦμαι σπουδαῖος, πῶς θὰ ἀντιδράσω. Τί θὰ κάνω. Μὲ δοκιμάζει». Πλάκα δὲν ἔχει αὐτό;

Ἔτσι, λοιπόν. Παρακαλοῦσαν, ὅμως, τὸν Κύριο. Δὲν ἀπελπίστηκαν. «Ἂν θέλεις, Κύριε, τὸ κάνεις. Κι ἂν μᾶς δώσεις παιδάκι, θὰ τὸ ἀφιερώσουμε σὲ Σένα». Καὶ ὄντως ὁ Κύριος τοὺς ἔδωσε ἕνα, ἀλλὰ λέοντα. Λέαινα. Τὴν Παναγίτσα! Καὶ τὴν ἀφιέρωσαν σ’ Ἐκεῖνον, ὅταν ἔγινε τριῶν ἐτῶν. Κι ἔτσι εἰσῆλθε, αὐτὸ σημαίνει Εἰσόδια, εἴσοδος, εἰσῆλθε ἡ Παναγία μας στὸν Ναὸ τὸν Νομικό, στὸν ναὸ τοῦ Σολομῶντος, τριῶν ἐτῶν κοριτσάκι, τριετίζουσα δάμαλις.

Καὶ τὴν πῆρε ὁ ἀρχιερεὺς ὁ μέγας, ὁ Ζαχαρίας, ὁ πατέρας τοῦ Προδρόμου, καὶ οἱ ἄλλοι ἱερεῖς καὶ οἱ ὑπόλοιποι διακονοῦντες τὸν ναό, καὶ τὴν ἔβαλαν στὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων. Ἐκεῖ ποὺ ἔμπαινε, κάθε χρόνο, μιὰ φορά, ὁ ἀρχιερεὺς μὲ αἱματηρὰν θυσίαν.

Καὶ κάποιοι σκανδαλίζονται καὶ λένε, «Mὰ μπῆκε γυναῖκα στὸ ἱερό;» Βεβαίως μπῆκε, ἐκεῖ, ἡ Παναγία. Ἀλλὰ ἦταν ἡ Παναγία! Γιατὶ ἡ Παναγία, τί ἐγέννησε; Τὸν Χριστό! Τὸν Κύριο τοῦ ἱεροῦ. Τὸν Σωτῆρα καὶ Λυτρωτή. Καὶ τί ἔγινε ἡ Παναγία; Ναός! «Ὁ καθαρώτατος ναὸς τοῦ σωτῆρος». Ναὸς ἔγινε ἡ Παναγία. Ἀπὸ τὸ ρῆμα ναίω. Τί σημαίνει ναίω; Κατοικῶ. Κατοίκησε μέσα της ὁ Χριστός. Ὁ Κύριος τοῦ ναοῦ. Κι ὁ ναὸς συμβολίζει τὴ Θεοτόκο. Πολὺ σπουδαῖα αὐτά!

Τὴν εἰσήγαγαν, λοιπόν, καὶ ἔμεινε δώδεκα χρόνια ἐκεῖ. Καὶ ἐτρέφετο μὲ τὸν ἄρτο τοῦ ἀγγέλου. Μὲ οὐράνια τροφή. Ὁ Ἀρχάγγελος Γαβριὴλ πήγαινε κάθε μέρα. Κι ἐκεῖ ἔβλεπε οὐράνια πράγματα. Κι ἐρωτοτροποῦσε μὲ τὸν ἄσαρκο Λόγο. Καὶ τὴν ἀγάπησε τόσο πολὺ ὁ ἄσαρκος Λόγος, ὁ μονογενὴς Yἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐσαρκώθη κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Εὐαγγελισμοῦ, ἐκ τῶν ἁγνῶν καὶ παρθενικῶν αἱμάτων τῆς Κυρίας Θεοτόκου.

Καὶ ἔτσι ἡ Παναγία μας ἔγινε ἡ «αἰτία τῆς τῶν πάντων θεώσεως». Ἡ αἰτία νὰ σηκωθοῦν οἱ πεσμένοι, ἀφοῦ ἔφερε τὸν νέο Ἀδάμ, τὸν Χριστό, καὶ νὰ μποῦμε, μὲ τὴ χάρη της καὶ μὲ τὴν Ἐκείνου δύναμη, ὅλοι στὸν Παράδεισο. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων. Εἶναι μεγάλη καὶ σημαντική, γιατὶ ὁ κόσμος, μ’ αὐτὴ τὴ γιορτή, τί κάνει; Ξαναεπιστρέφει στὸν Θεό, διὰ τῆς Θεοτόκου. Γι’ αὐτὸ μὴν ἀφήνουμε τὴν Ἐκκλησία μας, τὸν ναό μας, καὶ μὴν ἀφήνουμε καὶ τὸν ἔμψυχο ναό, τὸν ἑαυτό μας. Νὰ φιλοξενοῦμε κι ἐμεῖς μέσα μας τὸν Χριστὸ καὶ νὰ εἴμεθα τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Παναγίας.

 

Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης,

Φθινοπωρινὸ Συναξάρι, Τόμος Β´.

Σχετικές δημοσιεύσεις

Αφήστε ένα σχόλιο